گروه ورزشی: فرانتس بکن باوئر (78 ساله) دیروز درگذشت. قهرمان جهان به عنوان بازیکن (1974) و مربی (1990)، موفقیت های بی شماری با بایرن کسب کرد و نقش اصلی را در رسیدن میزبانی جام جهانی 2006 برای آلمان داشت. بکن باوئر اما در زندگی خصوصی خود نیز سخت ترین دوران را پشت سر گذاشت. او هرگز از بدترین روز زندگی خود به طور کامل رهایی نیافت. قیصر در سال 2015، پسرش استفان (46 ساله) را دفن کرد!
در سال 2013، استفان بکن باوئر به سرطان مغز مبتلا شد. او به مدت دو سال با درمان های متعدد با این بیماری موذیانه و کشنده مبارزه کرد اما بیهوده بود. استفان در 31 جولای 2015 در سن 46 سالگی درگذشت.
حتی در میان دوستانش، قیصر به سختی در مورد مبارزه ناامیدانه پسرش برای زندگی صحبت می کرد. اما او هر کاری از دستش بر میآمد برای کمک انجام داد.
او به همراه استفان به بهترین متخصصان جهان رجوع کرد و همه جا به دنبال فرصتی برای درمان بود. آخرین امید یک نوع جدید ایمونوتراپی بود که قرار بود سلولهای ایمنی را تقویت کند و سلولهای سرطانی را از بین ببرد. اما این امید نیز بر باد رفت. پایان مبارزه در 31 جولای 2015 بود.
استفان از هوش رفت و در خانه اش در مونیخ تحت مراقبت قرار گرفت. همسرش نیکول، سه فرزندشان (الیاس، دومینیک، لوکاس) و فرانتس بکن باوئر به مدت دو روز کنارش بودند تا اینکه مرگ او را آزاد کرد.
استفان سومین پسر امپراتور فوتبال بود. پس از مایکل (1966) و توماس (1963) که فرانتس بکن باوئر و همسرش بریژیت آنها را به فرزندی پذیرفتند، متولد شد.
استفان تنها پسر بکن باوئر بود که وارد فوتبال شد و به عنوان یک حرفه ای در بوندسلیگا ورود کرد (ساربروکن 93-1992). او تا زمان بیماری به عنوان مربی جوانان در بایرن کار می کرد.
در سال 2005، بکن باوئر در تلویزیون به یوهانس کرنر گفت: «من نمی دانستم مسئولیت در قبال خانواده به چه معناست. من پدر بدی بودم چون هرگز کنارشان نبودم.»
قیصر سعی کرد بعدها خیلی کارها را برای خانواده جدیدش (همسر هایدی، پسر جوئل، دختر فرانچسکا) بهتر انجام دهد ولی مرگ پسرش قلب او را شکست.
∎
در سال 2013، استفان بکن باوئر به سرطان مغز مبتلا شد. او به مدت دو سال با درمان های متعدد با این بیماری موذیانه و کشنده مبارزه کرد اما بیهوده بود. استفان در 31 جولای 2015 در سن 46 سالگی درگذشت.
حتی در میان دوستانش، قیصر به سختی در مورد مبارزه ناامیدانه پسرش برای زندگی صحبت می کرد. اما او هر کاری از دستش بر میآمد برای کمک انجام داد.
او به همراه استفان به بهترین متخصصان جهان رجوع کرد و همه جا به دنبال فرصتی برای درمان بود. آخرین امید یک نوع جدید ایمونوتراپی بود که قرار بود سلولهای ایمنی را تقویت کند و سلولهای سرطانی را از بین ببرد. اما این امید نیز بر باد رفت. پایان مبارزه در 31 جولای 2015 بود.
استفان از هوش رفت و در خانه اش در مونیخ تحت مراقبت قرار گرفت. همسرش نیکول، سه فرزندشان (الیاس، دومینیک، لوکاس) و فرانتس بکن باوئر به مدت دو روز کنارش بودند تا اینکه مرگ او را آزاد کرد.
استفان سومین پسر امپراتور فوتبال بود. پس از مایکل (1966) و توماس (1963) که فرانتس بکن باوئر و همسرش بریژیت آنها را به فرزندی پذیرفتند، متولد شد.
استفان تنها پسر بکن باوئر بود که وارد فوتبال شد و به عنوان یک حرفه ای در بوندسلیگا ورود کرد (ساربروکن 93-1992). او تا زمان بیماری به عنوان مربی جوانان در بایرن کار می کرد.
در سال 2005، بکن باوئر در تلویزیون به یوهانس کرنر گفت: «من نمی دانستم مسئولیت در قبال خانواده به چه معناست. من پدر بدی بودم چون هرگز کنارشان نبودم.»
قیصر سعی کرد بعدها خیلی کارها را برای خانواده جدیدش (همسر هایدی، پسر جوئل، دختر فرانچسکا) بهتر انجام دهد ولی مرگ پسرش قلب او را شکست.
نظر شما