به گزارش ایسنا، بروکر که در منطقه بایتون، نزدیک شهر بری سنت ادموندز در شهرستان سافک انگلستان زندگی می‌کند، مدرک خود را از دانشگاه اوپن انگلستان با درجه ممتاز سطح دوم دریافت کرده است. او در سال ۱۹۵۵ مدرسه را ترک کرد و سال‌ها بعد، پس از تجربه فعالیت در بخش اداری بیمارستان و همکاری با شرکت‌های تجهیزات پزشکی، کسب‌وکار مستقلی در زمینه تولید لنزهای تماسی راه انداخت. بروکر در سال ۱۹۹۸ و در ۵۹ سالگی بازنشسته شد؛ اما بازنشستگی به معنای پایان مسیر یادگیری برای او نبود.
شش سال پیش، زمانی که در باکینگهام‌شایر زندگی می‌کرد، دخترش هلن او را تشویق کرد که برای خود هدف تازه‌ای تعریف کند. همین پیشنهاد باعث شد بروکر در یک دوره پاره‌وقت دانشگاهی ثبت‌نام کند؛ تصمیمی که در ابتدا شاید برای اطرافیانش عجیب به نظر می‌رسید، اما خیلی زود به یکی از مهم‌ترین تجربه‌های زندگی او تبدیل شد.
البته مسیر تحصیل همیشه هموار نبود. بروکر گاهی با درس‌های دشوار و حجم زیاد مطالب روبه‌رو می‌شد، اما هرگز به انصراف فکر نکرد. چهار نوه‌اش نیز که خودشان تجربه تحصیل دانشگاهی داشتند، مشوق او بودند و با وجود شوخی‌هایی که درباره تصمیم پدربزرگشان می‌کردند، همواره از او حمایت می‌کردند.
چالش بزرگ‌تر زمانی از راه رسید که پزشکان ابتلای او به سرطان تیروئید را تشخیص دادند. بروکر برای انجام عمل جراحی و پرتودرمانی ناچار شد حدود شش هفته تحصیل را متوقف کند. با این حال، بیماری هم نتوانست او را از هدفش دور کند. خودش درباره آن روزها می‌گوید: «مصمم بودم به هر قیمتی این دوره را تمام کنم. مضحک بود که نزدیک به شش سال تلاش کنم و در نهایت همه‌چیز را نیمه‌کاره رها کنم».
سرانجام ۲۵ اکتبر، نتیجه تلاش‌های شش‌ساله او مشخص شد. او قرار است آوریل آینده، هم‌زمان با نزدیک شدن به ۸۹ سالگی، در مراسم فارغ‌التحصیلی خود در رویال فستیوال هال لندن شرکت کند. با وجود پیشنهادهای شغلی دانشگاه، فعلا قصد ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد را ندارد و می‌گوید پس از شش سال درس خواندن، به کمی استراحت نیاز دارد. پیام بروکر ساده اما تامل‌برانگیز است: «هر کسی که به موضوعی علاقه دارد، نباید فکر کند برای یادگیری آن دیر شده است؛ چون واقعا هیچ‌وقت دیر نیست.»
انتهای پیام