صاحب‌خبر

سقوط آزاد سیاست‌پیشگان بحران‌زی در تله‌ حقه‌بازی

در مواجهه با چنین موجوداتِ سیاسی، حکم عقل سیاسی، احتیاط و هوشیاری مستمر است. همواره باید بر این فرض بود که در پس و پشت آن حقه که نمی‌کنند نیز، حقه‌ای پنهان است، زیرا حقه‌بازی نه صرفا جرء روش‌شناختی، که جزء هستی‌شناختی آنان است، و چون دمی و دمکی از این بازی بازایستند، سیاست‌شان (و به‌تبع، قدرت‌ و هستی‌شان) به فنا خواهد رفت.

یادداشت؛

سندروم حقه‌بازی سیاسی

سیاست، در زمان و زمانه ما، بیش از هر زمان دیگر، به دانش و هنر و فن حقه‌بازی تبدیل شده است؛ از این منظر، آنکه حقه‌بازی‌اش بیش‌تر، سیاستش کارآمدتر و قدرتش بیش‌تر. اما گاه در عرصه سیاست، با حقه‌بازانی مواجه می‌شویم که هیچ باک‌شان از باختن هرچه هست‌شان نیست، و همواره در هوس حقه‌بازی دیگر هستند. سیاست، در نزد اینها، توالی حقه‌بازی است، و دیگر هیچ. گویی، از احساس حقه‌بازبودگی، لذت (یا ژوئیسانس) می‌برند.