به گزارش رکنا، درد قاعدگی یکی از مشکلات شایع در میان زنان و دختران است که گاهی می‌تواند فعالیت‌های روزمره، کار و کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار دهد. نتایج یک کارآزمایی بالینی در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی نشان می‌دهد که زنجبیل، هم به شکل خوراکی و هم به‌صورت موضعی، ممکن است به کاهش شدت و مدت دردهای قاعدگی کمک کند.

بررسی تأثیر زنجبیل بر دردهای قاعدگی

پژوهشگران دانشکده طب سنتی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در یک مطالعه بالینی، تأثیر دو روش استفاده از زنجبیل را برای کاهش درد قاعدگی و علائم همراه آن بررسی کردند.

در این پژوهش، ۷۰ دانشجوی دختر مبتلا به دیسمنوره متوسط تا شدید (درد اولیه قاعدگی) شرکت داشتند. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند تا تأثیر مصرف خوراکی زنجبیل و استفاده موضعی از روغن آن با یکدیگر مقایسه شود.

زنجبیل چگونه در این مطالعه استفاده شد؟

در گروه نخست، شرکت‌کنندگان کپسول ۲۵۰ میلی‌گرمی زنجبیل دریافت کردند. گروه دوم نیز پنج قطره روغن زنجبیل را در ناحیه زیر شکم استفاده کردند.

این مداخله از دو روز پیش از شروع قاعدگی آغاز شد و تا سه روز نخست دوره ادامه داشت. برنامه درمانی در سه چرخه متوالی تکرار شد و مصرف یا استفاده از فرآورده‌ها هر شش ساعت انجام گرفت.

پژوهشگران شدت و مدت درد و همچنین میزان مصرف داروی مسکن مفنامیک‌اسید را پیش و پس از مداخله ارزیابی کردند.

نتیجه پژوهش؛ هر دو روش به کاهش درد کمک کردند

بر اساس نتایج اعلام‌شده از سوی پژوهشگران، هر دو روش مصرف خوراکی و استفاده موضعی از زنجبیل در کاهش شدت و مدت درد قاعدگی مؤثر بودند.

همچنین تفاوت قابل‌توجهی میان اثربخشی دو روش مشاهده نشد. این یافته نشان می‌دهد که استفاده موضعی از روغن زنجبیل نیز می‌تواند در چارچوب بررسی‌های بیشتر، به‌عنوان یکی از گزینه‌های کمکی برای کنترل درد قاعدگی مورد توجه قرار گیرد.

عوارض مصرف خوراکی و موضعی زنجبیل چه تفاوتی داشت؟

یکی از نکات قابل‌توجه این مطالعه، تفاوت عوارض گزارش‌شده در دو گروه بود.

طبق نتایج منتشرشده، ۶۰ درصد شرکت‌کنندگان گروه مصرف خوراکی زنجبیل عوارض جانبی را تجربه کردند؛ درحالی‌که در گروه استفاده موضعی از روغن زنجبیل، عارضه‌ای گزارش نشد.

پژوهشگران همچنین اعلام کردند که مصرف خوراکی زنجبیل در کاهش برخی علائم گوارشی همراه قاعدگی تأثیر بیشتری داشت؛ در مقابل، استفاده موضعی از روغن زنجبیل در کاهش علائم عضلانی و اسکلتی مؤثرتر گزارش شد.

به همین دلیل، تحمل‌پذیری روش موضعی در این مطالعه بیشتر ارزیابی شد.