به گزارش گروه روانشناسی رکنا، ممکن است عقل شما پذیرفته باشد که رابطه پایان یافته، اما دستتان هنوز با شنیدن صدای اعلان به سمت گوشی برود. پیام تازه ای از او نیست. با این حال چند دقیقه بعد دوباره گوشی را نگاه می کنید؛ انگار بخشی از ذهن هنوز احتمال می دهد همه چیز با یک پیام تغییر کند. اما آیا این انتظار یعنی هنوز عاشق او هستید؟ نه همیشه. گاهی رابطه تمام شده، اما الگوی انتظار هنوز خاموش نشده است.

رابطه فقط حضور یک نفر نیست

در جریان یک رابطه، مغز به مجموعه ای از اتفاقات تکراری عادت می کند: پیام صبحگاهی، تماس شبانه، تعریف کردن اتفاق های روز، انتظار برای پاسخ و برنامه ریزی برای دیدار. به تدریج این رفتارها قابل پیش بینی می شوند. گوشی نیز از یک وسیله معمولی به نشانه حضور آن فرد تبدیل می شود. پس از جدایی، گوشی، شماره، عکس ها و صفحه گفت و گو همچنان وجود دارند، اما کسی که به آنها معنا می داد دیگر حضور ندارد. همین فاصله میان الگوی قدیمی و واقعیت جدید می تواند انتظار را زنده نگه دارد.

به همین دلیل ممکن است پیش از آنکه آگاهانه تصمیمی بگیرید، گوشی را بررسی کنید. این حرکت گاهی بیشتر از آنکه انتخاب باشد، ادامه عادتی است که هنوز با شرایط تازه هماهنگ نشده است.

شاید منتظر پیام نیستید؛ منتظر پایان دیگری هستید

گاهی فرد واقعا منتظر یک سلام ساده نیست. او منتظر توضیح، عذرخواهی یا نشانه ای است که ثابت کند هنوز برای شریک سابق اهمیت دارد.

چرا رفت؟ آیا هنوز به من فکر می کند؟ آیا تصمیمش قطعی بود؟ آیا من برایش کافی نبودم؟ آیا ممکن بود رابطه را نجات داد؟ و ...

در این وضعیت، پیام به نماد یک مسئله حل نشده تبدیل می شود. فرد تصور می کند اگر شریک سابق چیزی بنویسد، ابهام تمام خواهد شد اما حتی رسیدن یک پیام هم همیشه پاسخ اصلی را نمی دهد. ممکن است برای چند ساعت اضطراب را کاهش دهد و بعد پرسش های تازه ای ایجاد کند.

اضطراب دلبستگی می تواند انتظار را شدیدتر کند

افراد پس از جدایی واکنش یکسانی ندارند. پژوهش ها نشان داده اند اضطراب دلبستگی می تواند با اشتغال ذهنی بیشتر درباره شریک سابق، دشواری جدایی روانی و پریشانی شدیدتر همراه باشد.  وقتی سیستم دلبستگی فعال است، ذهن به دنبال نشانه نزدیکی می گردد. آخرین بازدید، عکس تازه، وضعیت آنلاین یا حتی یک تغییر کوچک در صفحه اجتماعی می تواند مهم به نظر برسد.

فرد فقط نمی پرسد او چه می کند. ممکن است در سطحی عمیق تر بپرسد آیا هنوز برای او مهم هستم؟  این پرسش می تواند هر بار او را به گوشی برگرداند، حتی وقتی می داند بررسی کردن چیزی را تغییر نمی دهد.

چرا یک پیام همه چیز را دوباره زنده می کند؟

یک پیام کوتاه ممکن است فقط چند کلمه داشته باشد، اما می تواند مجموعه بزرگی از خاطرات، امیدها و ترس ها را فعال کند. مطالعات تصویربرداری مغزی درباره طرد عاطفی نشان داده اند دیدن تصویر شریک سابق می تواند شبکه هایی مرتبط با انگیزش، پاداش، حافظه و تنظیم هیجان را درگیر کند. این یافته به معنای اعتیاد بودن عشق یا یکسان بودن واکنش همه افراد نیست.

فقط نشان می دهد چرا یک محرک کوچک، مانند نام او روی صفحه گوشی، گاهی واکنشی بسیار بزرگ تر از اندازه خود ایجاد می کند.

دلتنگی را از نیاز به تایید جدا کنید

از نگاه روانشناختی دکتر مریم سامانی روانشناس بالینی-، پس از جدایی بهتر است میان سه تجربه تفاوت بگذاریم: دلتنگی برای خود فرد، دلتنگی برای الگوی زندگی مشترک و نیاز به تایید شدن دوباره. ممکن است فرد سابق را بخواهید، اما ممکن است فقط دلتان برای کسی تنگ شده باشد که هر شب با او صحبت می کردید.

گاهی هم آنچه می خواهید بازگشت رابطه نیست؛ می خواهید مطمئن شوید فراموش نشده اید، قابل دوست داشتن هستید یا جدایی تمام ارزش شما را زیر سوال نبرده است.

این تجربه ها از بیرون شبیه یکدیگرند، اما راه برخورد با آنها متفاوت است. بازگشت یک پیام ممکن است تنهایی را موقتا کم کند، ولی نمی تواند به تنهایی رابطه ای ناسالم را سالم کند یا ارزشمندی فرد را تضمین کند.

فکر کردن به رابطه همیشه ناسالم نیست

بعد از جدایی، ذهن تلاش می کند اتفاقی مهم را بفهمد و در داستان زندگی خود جای دهد.  مرور هدفمند می تواند به شناخت الگوها، نیازها و اشتباه ها کمک کند. اما نشخوار ذهنی معمولا همان صحنه ها را بدون رسیدن به نتیجه تازه تکرار می کند.

تفاوت را می توان با یک سوال سنجید: وقتی به رابطه فکر می کنم، چیز تازه ای می فهمم یا فقط دوباره همان درد را تجربه می کنم؟

اگر هر بار به پیام های قدیمی برمی گردید، همان مکالمه آخر را تحلیل می کنید و باز هم پاسخ روشنی پیدا نمی کنید، احتمالا ذهن دیگر در حال یادگیری نیست؛ در چرخه جست و جوی اطمینان گرفتار شده است.

خودسنجی کنید: منتظر او هستید یا منتظر تایید؟

از خودتان بپرسید:

اگر او دیگر هرگز پیام ندهد، نبودن خودش بیشتر آزارم می دهد یا بی پاسخ ماندن سوال هایم؟

اگر امروز برگردد اما هیچ کدام از مشکلات گذشته تغییر نکرده باشند، باز هم رابطه را می خواهم؟

وقتی گوشی را بررسی می کنم، منتظر گفت و گو هستم یا می خواهم مطمئن شوم هنوز برایش مهمم؟

آیا بعد از دیدن نام یا صفحه او آرام تر می شوم یا نیازم به بررسی بیشتر می شود؟

دلم برای زندگی واقعی با او تنگ شده یا برای لحظات خوبی که از رابطه انتخاب کرده ام؟

آیا منتظر پیامم چون رابطه ارزش بازسازی دارد یا چون پذیرفتن پایان آن دشوار است؟

یک تمرین ساده قبل از چک کردن گوشی

پیش از باز کردن صفحه او، این دو جمله را کامل کنید: من دلم برای او تنگ شده چون... من هنوز منتظر پیام او هستم چون...

پاسخ ها ممکن است یکسان نباشند. شاید دلتنگی شما درباره صمیمیت و خاطرات مشترک باشد، اما انتظار پیام بیشتر به توضیح، انتخاب شدن یا تایید ارزش شخصی مربوط شود.

سپس بنویسید اگر هیچ پیامی نرسد، برای ساختن پایان این رابطه چه کاری از دست خودم برمی آید؟

گاهی آرشیو کردن گفت و گو، خاموش کردن اعلان های اختصاصی، محدود کردن بررسی صفحه او یا صحبت با فردی مطمئن می تواند فرصتی ایجاد کند تا مغز با واقعیت تازه هماهنگ شود.

مغز نمی تواند یک رابطه مهم را درست در لحظه جدایی از تمام عادت ها، پیش بینی ها و خاطراتش حذف کند. انتظار گاه به گاه طبیعی است. مسئله زمانی جدی تر می شود که هر اعلان، سکوت یا وضعیت آنلاین بتواند ساعت ها حال شما را کنترل کند.

پایان واقعی رابطه همیشه با آخرین پیام اتفاق نمی افتد. گاهی از زمانی آغاز می شود که دیگر برای فهمیدن ارزش خودتان منتظر پاسخ کسی نمی مانید. ممکن است هنوز دلتان برای او تنگ شود؛ اما برای ادامه دادن زندگی، لازم نیست او دوباره شما را انتخاب کند.