غیرقانونی است، اما احزاب از آخرین فرصت‌های تبلیغاتی خود هم استفاده می‌کنند. اعضای ستادهای انتخاباتی راه خانه مردم را در پیش گرفته‌اند تا گره انتخابات پارلمانی امروز را بگشایند؛ انتخاباتی که شاید یکی از نزدیک‌ترین رقابت‌های چند دهه اخیر در عرصه سیاسی یونان باشد. اما این فقط یک روی سکه است. روی دیگر سکه مردمانی است که دیگر تقریبا اطمینان یافته‌اند نتیجه انتخابات زودهنگام پارلمانی از پیش تعیین شده است.  واهمه یونانی‌ها، شهروندان این مهد دموکراسی، البته نسبتی با ترس رایج پیشاانتخاباتی در بسیاری از کشورهای دیگر ندارد. آنان رأی مردم را نه مقهور احزاب و قدرت‌های سیاسی داخلی، بلکه گروگان سیاست‌های اعمال‌شده ریاضتی از سوی اتحادیه اروپا، صندوق بین‌المللی پول و بانک مرکزی اروپا یافته‌اند؛ سیاست‌هایی که فارغ از نتیجه انتخابات، بر دوش هر دولت برآمده از آرای مردم سنگینی خواهد کرد.  شاهد این مدعا نیز چهره سنگی معدود هوادارانی است که با حضور در آخرین راهپیمایی تبلیغاتی احزاب رقیب، حتی یارای برابری با انبوه پرچم‌ها و پلاکاردهایی را نداشتند که همین چند ماه پیش، تجسم امید مردم یونان بود. درنتیجه بی‌دلیل نیست آلکسیس سیپراس، رهبر حزب چپ‌گرای رادیکال سیریزا و نخست‌وزیر مستعفی یونان، از همان مردمی که با آرای خود در ژانویه گذشته، 149 کرسی از مجموع 300 کرسی پارلمان را نصیب این ائتلاف چپ‌گرا کردند، خواست تا او و حزب اکنون تکه‌پاره‌شده‌اش را به پرانتزی کوچک در تاریخ سیاسی یونان بدل نکنند؛ خواسته‌ای که با نظر به امضای توافق‌نامه‌ اتحادیه اروپا مبنی‌بر تشدید سیاست‌های ریاضتی در قبال دریافت بسته سوم نجات مالی از سوی دولت پیشین که از دید اکثر قریب‌به‌اتفاق یونانی‌ها خیانت شخص سیپراس به آرای آن 62 درصدی بود که در همه‌پرسی ماه جولای به طرح پیشنهادی اتحادیه اروپا رأی منفی دادند، بسیار نامعقول می‌نماید. حقیقت آن است برگزاری سومین انتخابات سراسری، آن هم در عرض سه ماه، مردم یونان را چنان سردرگم و خسته کرده که ته‌مانده اعتماد به وعده رهبران سیاسی و تعیین‌کنندگی فرایندهای دموکراتیک را هم از آنان سلب کرده است.  این همان وضعیتی است که به باور الیکی موریکی، جامعه‌شناس و عضو هیأت علمی مرکز ملی مطالعات اجتماعی یونان، سبب خواهد شد آیندگان از انتخابات امروز به عنوان انتخاباتی ساکت یاد کنند. این جامعه‌شناس یونانی خاطرنشان کرده است حتی در صورت مشارکت بالای انتخاباتی، با مردمی روبه‌رو خواهیم بود که چهره‌های عبوس آنان پای صندوق‌های رأی، نشان از خستگی، آزردگی و بحران‌زدگی شهروندانی دارد که رد خیانت را در عرصه زندگی اجتماعی خود به‌خوبی احساس می‌کنند.  با تمام این اوصاف و در شرایطی که برنده انتخابات پیشین، اکنون بنا بر نظرسنجی‌ها، باید فقط به حاشیه امن چنددهم درصدی خود در قیاس با نزدیک‌ترین رقیب دل خوش کند، در جبهه مقابل نیز اوضاع چندان تعریفی ندارد.  حزب محافظه‌کار و راست‌گرای دموکراسی نوین، به رهبری ونجلیس میماراکیس، که پیش‌تر با تن‌دادن به سیاست‌های ریاضتی تجویزی، راه را برای ظهور و پیروزی سیریزا باز کرده بود، اکنون در حالی از پایان‌دهی به تجربه‌ورزی و آزمون و خطای چپ‌گرایان تازه‌کار یونانی و وعده‌های دروغین آنان سخن می‌گوید که تناسب‌نداشتن نقشه ‌راه تقریبا مشابه هر دو حزب با شعار تغییر برای یونان، رأی‌دهندگان ناامید آن کشور را بر سر دوراهی بنیادی‌تری قرار داده است؛ دوراهی مشارکت یا مشارکت‌نکردن در انتخابات. این همان بن‌بستی است که احتمالا نقش دیگر احزاب آلترناتیو مانند حزب راست‌گرای افراطی طلوع طلایی، حزب کمونیست، حزب سوسیال‌دموکرات پاسوک یا حزب اتحاد مردمی متشکل از اعضای جداشده پلتفرم چپ از ائتلاف سیریزا را در تشکیل دولت ائتلافی آینده بسیار پررنگ‌تر از پیش خواهد کرد.