به گزارش روابط عمومی فدراسیون تکواندو، تیم ملی مردان کشورمان از سال 1396 تمرینات خود را زیر نظر فریبرز عسکری مربی با اخلاق تکواندو برای شرکت در میادین مختلف و کسب امتیاز به منظور حضور در بازیهای المپیک توکیو آغاز کرد که در این مسیر موفقیتهای بسیاری را برای این رشته به همراه آورد.
هرچند تکواندو ایران در این راه سخت با چالشهایی همچون عدم صدور ویزا جهت شرکت در مسابقات جهانی، آسیب هادیپور، تعویق المپیک، ویروس کرونا و ... دست و پنجه نرم کرد اما در نهایت موفق به کسب دو سهمیه المپیک توسط آرمین هادیپور (وزن 58- کیلوگرم) و میرهاشم حسینی (وزن 68- کیلوگرم) شد و سجاد مردانی هم در حالی سهمیه را از دست داد که اختلاف امتیاز اندکی با نفر بعدی داشت.
در حالی که تنها 13 روز تا آغاز این رویداد بزرگ ورزشی باقی مانده است با سرمربی تیمملی تکواندو به گفتوگو پرداختیم که در ادامه ماحصل این مصاحبه را میخوانید.
کسب جواز حضور از طریق رنکینک سیستم مسیر بسیار سختی است که فدراسیون جهانی تکواندو برای حضور در المپیک تعیین کرده است؛ تکواندوکاران باید سالی 4 تا 5 مرتبه مسابقات گرندپری را به جز رقابتهای جهانی و قارهای پشت سر بگذارند که کسب هر مدال در ارتقاء جایگاه هوگوپوشان و نزدیکتر شدن آنها به المپیک تاثیرگذار است. همین رنکینگ هم جدول لگاریتمی دارد که هر سال امتیازات قبل از آن کسر میشود و همه این موارد دستیابی به این مهم را دشوار میکند.
در ابتدای ورود که کار خود را آغاز کردم فرزان عاشورزاده، مهدی خدابخشی و سجاد مردانی جزء نفراتی بودند که از المپیک قبل در رنکینگ قرار داشتند و آرمین هادیپور و میرهاشم حسینی نیز تکواندوکاران تازه واردی بودند که امتیاز کمتری در رنکینگ داشتند. از میان این نفرات فرزان علیرغم شایستگی به خاطر کاهش وزن بسیاری که طی این سالها داشت دیگر نتوانست در این وزن همانند گذشته موفق عمل کند، مهدی هم در میان راه از ما جدا شد و به دلیل ازدواج به کرواسی رفت اما سجاد مردانی تا لحظه آخر تلاش خوبی داشت و تنها بخاطر امتیازاتی که از او کم شد و با اختلاف ناچیز نتوانست سهمیه توکیو را بدست آورد. او واقعا توانمندی کسب سهمیه را داشت، کمااینکه در سال آخر و در هر چهار گرندپری موفق به تصاحب مدال شد و این در حالی بود که این اتفاق برای نفرات سوم تا پنجم رنکینگ نیفتاد اما موفق شدند جواز بگیرند.
خدا را شکر آرمین هادیپور و میرهاشم حسینی با توجه به عملکردی که داشتند امتیازات لازم را بدست آوردند و توانستند سهمیه حضور در المپیک توکیو را کسب کنند؛ آنها مسیر خیلی سختی را پشت سر گذاشتند اما با همت و تلاشی که داشتند این افتخار را به نام خود ثبت کردند و به عنوان المپینهای تکواندو در توکیو حضور دارند.
جدای از مسیر سختی که باید طی میشد ما در سال 1398 با چالش رقابتهای جهانی رو به رو شدیم و تا لحظات پایانی برای صدور ویزا دچار مشکل بودیم؛ حتی تعدادی از ورزشکاران ما از جمله میرهاشم حسینی و عرفان ناظمی حضور در این رقابتها را از دست دادند؛ این رویداد برای ما خیلی مهم بود و هنوز هم اعتقاد دارم عدم صدور ویزا حساب شده بود چراکه هفت ماه قبل در مسابقات گرندپری منچستر نمایندگان انگلیس را شکست دادیم و برای روادید دقیقا روی همین نفرات دست گذشته شد. با توجه به اینکه این رقابتها امتیاز بالایی داشت نه تنها مسیر کسب سهمیه را برای ما هموارتر میکرد بلکه الان میرهاشم میتوانست در رده دو قرار بگیرد و این حجم از فشار و استرس را تحمل نکند.
اکنون که در این خصوص صحبت میکنیم تمامی این اتفاقات افتاده و از آن گذر کردهایم اما در آن روز نمیدانستیم قرار است چه اتفاقی بیفتد و در آن برهه زمانی امتیازات جهانی برای ما خیلی حیاتی بود. خدا را شکر با غیرت بچهها توانستیم شرایط را تغییر دهیم و با وجود خاطره تلخ این رقابتها، به فاصله دو هفته میرهاشم در مسابقات گرندپری با شکست دادن دای هون لی کرهای که سه سال بود باخت نداشت، مدال طلا را بدست آورد.
اعتقاد دارم برای رشد در هر زمینهای شرط اول پذیرش است، اگر ما قبول کنیم که نمیتوانیم شرایط پیش آمده را تغییر دهیم و با این موضوع کنار بیاییم شروع مسیر موفقیت خواهد بود. خدا را شکر بعد از شوک رقابتهای جهانی ملیپوشان همراهی کردند و به این باور و پذیرش رسیدند که این مسابقات با تمام تلخیهای خود به پایان رسیده و ما برای کسب امتیازات لازم مجبور و محکوم به پیروزی هستیم؛ آنها در این مدت خیلی سخت تلاش کردن و من شاهد زحمات طاقت فرسای آنها بودم.
فشار مسابقات بسیار بالا بود و همه تیمهای دنیا سرمایه گذاری کردند تا در المپیک حضور داشته باشند؛ عملکرد تکواندوکاران واقعا قابل قبول بود و تنها حسرت باقی مانده از این مسیر عدم کسب سهمیه سجاد مردانی بود؛ سجاد در این مدت واقعا تلاش کرد و از 14 مسابقهای که با هم رفتیم در 11 مسابقه مدال گرفت؛ از تلاش و زحمات بچهها راضی هستم اما بدون شک تلخی عدم حضور سجاد با ما باقی میماند.
در راهی قرار گرفتیم که دو تکواندوکار جوان داشتیم و با وجود سختیها در مسیر موفقیت بودند؛ زمانی که بچهها موفق به کسب سهمیه شدند شش ماه تا المپیک باقی مانده بود و عزم خود را برای حضوری موفق در این رقابتها جزم کرده بودند و تشنه شرکت در این میدان بزرگ بودند اما ویروس کرونا معادلات ما را به هم زد.
وقفه ناخواسته و تحمیلی که برای حضور در این رقابتها اتفاق افتاد تمام برنامههای ما را به هم ریخت و ما به نقطه شروع برگشتیم ولی بچهها این مساله را پذیرفتند که این شرایط بر تمام دنیا حاکم شده و ما هم مستنثی نیستیم.
متاسفانه کرونا مشکلاتی را هم بر سر راه ما قرار داد، آسیب دیدگی آرمین هادیپور، عدم حضور در رقابتها و دوری از میدان مسابقات از جمله این مشکلات بود. به همین دلیل مجبور شدیم از آنها در مسابقات آسیایی استفاده کنیم که در حالت کلی حضور بچههای المپیکی اتفاق خوبی نبود اما بالاجبار در این رقابتها شرکت کردند. این شرایطی بود که به وجود آمد، باید از آن استفاده میکردیم که با توجه به فرصتی محدود این اتفاق افتاد و تلاش کردیم تاثیر منفی این مساله را به حداقل برسانیم.
با توجه به اینکه من هم مبارز و هم مربی بودم از روزی که آمدم به خودم قول دادم نفراتی که محق هستند به حق خود برسند، هرچند بابت این قضیه بارها مورد انتقاد قرار گرفتم و این هم به این خاطر است که نتیجه گرا هستیم؛ بچهها در انتخابیها از چندین فیلتر رد میشوند تا جواز حضور در اردو را میگیرند اما برخی تنها نتیجه را میبیند.
تمام تلاشم را میکنم تا روزی که به عنوان سرمربی سکان تیمملی را برعهده دارم همانند قبل رقابتهای انتخابی شفافی را در حضور اصحاب رسانه، تماشاچیان و مربیان برگزار کنم. تا الان در مسابقات انتخابی هر تکواندوکاری که از سه بازی دو برد را بدست میآورد انتخاب میشود و در ادامه راه هم اگر در خدمت تیمملی باشم شرایط به همین منوال است و تلاش میکنم نفرات شایسته به اردو راه پیدا کنند؛ اما بحث این است که باید به این موضوع نگاه بلند مدت داشته باشیم، بعد از المپیک تمام تیمهای دنیا شرایط را تغییر میدهند و نگاهشان به چهار سال بعد است و برای المپیک بعدی برنامه ریزی کند؛ ما هم باید با همین برنامه پیش برویم و چه فریبرز عسکری و چه هر کس دیگری آمد به او این اختیار را بدهیم تا برنامهای چهار ساله داشته باشد.
از دو منظر باید به رقابتهای آسیایی نگاه کنیم و دید هدف ما از حضور در این رقابتها چه بود؟ المپیکیهای ما 16 ماه از میدان مسابقات دور بودند، آرمین هادیپور دچار مشکل زانو بود و ما نمیدانستیم او تا چه حد میتواند مبارزه کند و از طرفی هم موضوع سیدبندی حسینی ملاک بود؛ دائما حریف اسپانیایی که در مسابقات دیگری حضور داشت را رصد میکردیم تا ببینم میرهاشم تا چه مرحله باید پیش برود. به همین دلیل ما روی این دو وزن حساب نکردیم و مبنا را بر این گذاشتیم که شاید از این دو وزن اصلا نخواهیم امتیاز بگیریم؛ در واقع ما مجبور بودیم روی چهار نفر در این رقابتها حساب کنیم.
اگر مبنا برای المپیک بعدی کسب سهمیه از طریق رنکینگ سیستم باشد باید فدراسیون حمایتهای دولت، وزارت و کمیته را در کنار خود داشته باشد تا انشالله بتوانیم در مسابقات متعدد شرکت کنیم و امتیازات لازم را جمع آوری کنیم. یک جوان هرچقدر مستعد اما اگر به رویدادی اعزام نشود کاری از ما بر نمیآید؛ در سری مسابقات گرندپری 32 نفر برتر حضور دارند و ما باید این جوانان را به تورنمنتهای مختلف اعزام کنیم تا بین 32 نفر قرار بگیرد، بعد در گرندپریها شرکت کنند و جز شش نفر اول قرار بگیرند. اینکه فقط بخواهیم روی کاغذ صحبت از جوان گرایی کنیم اصلا صحیح نیست و برای این موضوع باید دست مربی باز باشد تا بتواند از ابزارهای خود استفاده کرده و امتیازات لازم را جمع نماید. خواهشم از مسئولین است که اگر مبنا بر این باشد که از طریق رنکینگ سهمیه بگیریم بودجهای برای این موضوع در نظر بگیرند.
هنوز هستند هموطنانی که نمیدانند آرمین آسیب جدی دارد اما باید این موضوع را در نظر بگیرند که او دچار پارگی ACL شده و سه جراح متخصص اعلام کردند که باید جراحی کند؛ ما هم میدانیم که این موضوع باید اتفاق بیفتد اما اگر آرمین عمل کند المپیک را از دست میدهد و پس در واقع ما یک بازیکن 50 درصد داریم و برای اینکه این درصد را بالاتر ببریم بررسی کردیم تا ببینیم آرمین در چه زوایایی پایش دچار مشکل میشود تا این موارد را از تمرین حذف کنیم و بر بخشهای که میتواند فعالیت داشته باشد، تمرکز کنیم. برای او در میدان سیستم مبارزه خاصی را طراحی کردیم تا کمترین فشار به پای او وارد شود و اگر اتفاق خاصی پیش نیاید میتواند همانند رقابتهای آسیایی مبارزه کند.
آرمین و میرهاشم از بهترین تکواندوکارانی هستند که با آنها کار کردهام؛ آرمین واقعا مثل یک سرباز میجنگند و میرهاشم هم به همین شکل تلاش می کند و با روحیه بالا و جنگندگی که دارد ما را خیلی امیداور کرده است.
هم در قامت مربی و هم بازیکن تجربه حضور در المپیک را دارم، این مسابقات با تمام رویدادهایی دیگر فرق میکند. شاید کسی در مسابقات جهانی متعدد شرکت کرده باشد اما شرایط المپیک متفاوت و سنگین است و این بخاطر جو و محیطی است که در آن حضور دارند وگرنه رقبا همان حریفان هستند اما فشار روانی بالایی دارد. من این شرایط را درک کردهام و تمام تلاش خود را میکنیم تا از این تجربیات استفاده کرده و بچهها آماده حضور در مسابقات شوند.
گروه آنالیز ما بازی تمام رقبا را استخراج کردند و جدول مبارزات ترسیم شده است؛ براساس اطلاعاتی که داشتیم طراحی تمرین کردهایم تا بهترین بهره را ببریم.
ما معیاری برای سنجش روانی بچهها نداریم تا ببینیم در چه شرایطی قرار دارند اما در ظاهر همه چیز خوب است و تلاش میکنیم تا خللی به عملکرد المپیکیهای تکواندو وارد نشود و از چیزی غافلگیر نشویم.
تقاضای من از مردم این است که به ورزشکاران حرفهای و منطقی نگاه کنند و از رویا پردازی دست بردارند؛ با توجه به شرایط سختی که وجود دارد تمام بار روی ورزشکاران قرار میگیرد و سطح توقعات از آنها بالا رفته است اما این موضوع با شرایط هم خوانی ندارد؛ همین که این نفرات به این میدان راه پیدا کردند، جای تقدیر دارد و اینکه به اسم ایران در المپیک میجنگند باعث افتخار است. از مردم میخواهم با انرژی مثبت برای بچهها و دعای خیری که بدرقه راه آنها میکنند کمک کنند تا در روز مسابقات بهترین عملکرد را داشته باشند؛ باید بچهها را با عملکرد آنها بسنجیم نه مدالی که کسب میکنند.
∎
نظر شما