تجلی یازدهم که بر طلوعی بی‌زوال تکیه دارد، درد را چه عمیق درک کرده است.
تبسم قدسی لحظاتش، همه صبر بود و اشک‌های هماره نیمه شب‌هایش، تمام، شوق وصال!
مهربانی محض بود و صبر تمام! زنجیرهای اسارت را بر دست و پای خود تحمل کرد تا مردم، زمین‌گیر نشوند؛ تا جهانی را از اسارت خاک برهاند. اینک امامی 28 ساله، در گوشه سامرا، سر بر بالین شهادت می‌گذارد. شش سال است که بار سنگین هدایت را بر شانه‌های استوار خویش حمل می‌کند و اکنون ... . امام(ع)، دل به فردایی سپرده است که مهدی(عج)، حقیقت دین را فریاد زند. می‌ر‌ود و دنیا را با همه فراز و نشیب‌هایش، با همه پستی و بلندی‌هایش، به او می‌سپارد. باشد تا خروش و فریاد حسینی‌اش، روزی با قیام فرزند برومندش، به گوش جهانیان برسد و پر از عدل و داد شود، جهانی که از ظلم و ستم لبریز شده است.