به گزارش خبرگزاری ایمنا، هنوز هم می‌توان رد سیره حضرت زهرا(س) را در زنانی جست‌وجو کرد که مسئولیت‌های زندگی شخصی را بهانه‌ای برای کناره‌گیری از جامعه نمی‌دانند، زنانی که در کنار وظایف خانوادگی و حرفه‌ای خود، سهم خود را در خدمت به مردم تعریف کرده‌اند و هرجا که نیاز به همراهی بوده از خیریه‌ها و مراکز خدمت‌رسانی تا موکب‌ها و میدان‌های شهرها حضور پیدا کرده‌اند.
برای آن‌ها، الگو گرفتن از بانوی دو عالم تنها به محبت قلبی و مناسک مذهبی محدود نمی‌شود، این ارادت، معنایی فراتر دارد و در مسئولیت‌پذیری، توجه به نیازمندان و ایستادن کنار مردم جلوه پیدا می‌کند، زنانی که در روزهای عادی برای گره‌گشایی از مشکلات خانواده‌های نیازمند تلاش می‌کنند و در روزهای بحران، دامنه خدمتشان را گسترده‌تر می‌سازند، تصویری از پیوند باور دینی و مسئولیت اجتماعی به نمایش می‌گذارند.
یکی از این زنان، اعظم صاحبان، مدیر یکی از خیریه‌ها در اصفهان است، زنی با تحصیلات کارشناسی نرم‌افزار که روزگاری مدیریت یک شرکت کامپیوتری را برعهده داشت، اما مسیر زندگی حرفه‌ای‌اش به فعالیت‌های عامه‌المنفعه در خیریه‌ها گره خورد. او کار خود را از شهرضا آغاز کرد و به تدریج، مسئولیت‌های گسترده‌تری در خدمت‌رسانی به خانواده‌های نیازمند پذیرفت، مسیری که در ادامه، او را به عرصه موکب‌داری و فعالیت‌های اجتماعی نیز رساند.
صاحبان از روزهای نخست فعالیتش به یاد می‌آورد که چگونه برگزاری یک جشن برای کودکان بی‌سرپرست و حمایت از خانواده‌های نیازمند، او را با دنیایی آشنا کرد که در آن، هر تصمیم می‌توانست امیدی تازه در دل انسانی دیگر زنده کند.
به گفته وی بارها پیش آمده بود که منابع مالی محدودی در اختیار مجموعه قرار داشت، اما با آغاز یک برنامه و همراهی خیران، امکان انجام کارهایی فراهم می‌شد که در ابتدا دشوار به نظر می‌رسید. این تجربه‌ها او را به ادامه مسیر مصمم‌تر کرد. فعالیت‌های خیریه به تدریج از یک مسئولیت حرفه‌ای فراتر رفت و به بخشی از زندگی‌اش تبدیل شد، مسئولیتی که در روزهای سخت نیز متوقف نشد.
در دوران شیوع کرونا ، هنگامی که بسیاری از فعالیت‌ها محدود شده بود، نیروهای این مجموعه برای تهیه بسته‌های معیشتی، تامین اقلام بهداشتی و دوخت ماسک و لباس بیمارستانی تلاش می‌کردند تا خانواده‌های نیازمند در میانه بحران تنها نمانند، اما برای صاحبان و همکارانش، خدمت به مردم به یک حوزه محدود نماند، در کنار فعالیت‌های خیریه، موکب اباعبدالله الحسین(ع) نیز شکل گرفت، مجموعه‌ای که در مناسبت‌های مذهبی از کربلا تا مشهد و مسجد مقدس جمکران به خدمت‌رسانی می‌پردازد.
در این میان، زنان نیز بخشی از بدنه فعال موکب هستند ، زنانی که با وجود تفاوت وظایف و محدودیت‌های اجرایی در آماده‌سازی مواد غذایی، سامان‌دهی محل اسکان و دیگر امور مشارکت می‌کنند و در کنار سایر خادمان، مسئولیت پیشبرد کارها را برعهده دارند.
با آغاز جنگ، معنای این حضور برای آنان گسترده‌تر شد. دیگر صحبت تنها از خدمت در مناسبت‌های از پیش تعیین شده نبود، مردم در میدان های شهر گرد هم می‌آمدند و نیاز به همراهی و پشتیبانی شکلی تازه پیدا کرده بود.
به گفته صاحبان، موکب این مجموعه از نخستین روزهای جنگ در محدوده چهارراه تختی اصفهان برپا شد تا از حاضران پذیرایی کند، حضوری که پس از آن به نقاط دیگر شهر نیز گسترش پیدا کرد.
نیروهای خیریه با کمک خیران، آب و خوراکی در اختیار مردم قرار می‌دادند و تلاش می‌کردند خدمات را به‌صورت چرخشی به میدان‌های مختلف برسانند. شعب شهرستانی نیز هر کدام متناسب با امکانات خود وارد عمل شدند. حتی گل‌هایی برای اهدا به مردم و حافظان امنیت تهیه می‌شد تا در کنار خدمات ضروری نشانی از توجه و همراهی نیز به حاضران برسد.
در این میان زنان برای حضور خانواده‌ها و کودکان نیز فکر کرده بودند، میز نقاشی، بازی و هدایایی کوچک برای بچه‌ها فراهم شد تا آنان هم بتوانند در کنار پدرومادرهایشان در فضای جمعی حضور داشته باشند، همین جزئیات نشان می‌داد که مسئولیت اجتماعی تنها به انجام یک کار مشخص محدود نمی‌شود، گاهی باید نیازهای ساده اما مهم آدم‌ها را دید و برای آن‌ها راهی پیدا کرد.
صاحبان می‌گوید: در روز تشییع رهبر شهید نیز موکب این مجمعه در مشهد به خدمت‌رسانی پرداخت و حدود ۵۰ هزار بطری آب معدنی میان حاضران توزیع شد. این حضور در ادامه همان مسیری بود که پیش‌تر در خیریه و موکب‌داری آغاز شده بود، مسیری که در آن، مسئولیت در برابر مردم با تغییر شرایط کنار گذاشته نمی‌شود، بلکه متناسب با نیازهای جامعه شکل تازه‌ای به خود می‌گیرد.
این زنان از دل زندگی روزمره به میدان خدمت آمدند، با همان روحیه مراقبت و همدلی اما در گستره‌ای فراتر از خانه و محیط کار، برایشان مسئولیت در برابر مردم بخشی از همان باوری است که به آن دل بسته‌اند، باوری که در روزهای آرام و دشوار، آنان را به ماندن در کنار جامعه فرا می‌خواند.