به گزارش مردم سالاری آنلاین به نقل از دنیای اقتصاد، از امارات و جمهوری آذربایجان تا برزیل و اکنون ترکیه و استرالیا؛ کشورهایی که قرار است جهان را به مهار بحران اقلیم فرابخوانند، همزمان برای افزایش تولید نفت و گاز برنامه می‌ریزند. آیا اجلاس‌های اقلیمی سازمان ملل به تریبونی برای مهار سوخت‌های فسیلی تبدیل شده‌اند یا به صحنه‌ای برای مدیریت سیاسی تناقض میان تعهدات زیست‌محیطی و منافع انرژی؟ در آستانه اجلاس اقلیمی سال2026 سازمان ملل موسوم به کاپ۳۱ که قرار است از ۹ تا ۲۰ نوامبر در آنتالیا برگزار شود، پرسشی قدیمی بار دیگر با شواهدی تازه روبه‌روست: چرا ریاست اجلاس‌هایی که ماموریتشان مقابله با گرمایش زمین است، پی‌درپی به کشورهایی می‌رسد که برای آینده صنعت نفت و گاز خود برنامه‌های توسعه‌ای بلندپروازانه دارند؟
به گزارش مردم سالاری آنلاین به نقل از دنیای اقتصاد، از امارات و جمهوری آذربایجان تا برزیل و اکنون ترکیه و استرالیا؛ کشورهایی که قرار است جهان را به مهار بحران اقلیم فرابخوانند، همزمان برای افزایش تولید نفت و گاز برنامه می‌ریزند. آیا اجلاس‌های اقلیمی سازمان ملل به تریبونی برای مهار سوخت‌های فسیلی تبدیل شده‌اند یا به صحنه‌ای برای مدیریت سیاسی تناقض میان تعهدات زیست‌محیطی و منافع انرژی؟ در آستانه اجلاس اقلیمی سال2026 سازمان ملل موسوم به کاپ۳۱ که قرار است از ۹ تا ۲۰ نوامبر در آنتالیا برگزار شود، پرسشی قدیمی بار دیگر با شواهدی تازه روبه‌روست: چرا ریاست اجلاس‌هایی که ماموریتشان مقابله با گرمایش زمین است، پی‌درپی به کشورهایی می‌رسد که برای آینده صنعت نفت و گاز خود برنامه‌های توسعه‌ای بلندپروازانه دارند؟