به گزارش ایسنا، آندرس اولسون - رئیس کمیته نوبل ادبیات در آکادمی سوئد - سه کتاب از آن کارسون، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۶، را برای آشنایی بیشتر با جهان ادبی این شاعر و نویسنده کانادایی پیشنهاد کرده است؛ آثاری که از شعر بلند و بازآفرینی اسطوره‌های یونان باستان تا کتابی تجربی درباره سوگ، خاطره و فقدان را در بر می‌گیرند.
به گزارش سایت رسمی نوبل، اولسون در مطلبی با عنوان «چه بخوانیم: آن کارسون»، سه اثر شاخص این نویسنده را معرفی کرده و درباره ویژگی‌های ادبی هر یک توضیح داده است. او معتقد است این آثار توانایی کارسون را در پیوند دادن سنت‌های ادبی کلاسیک با تجربه‌های انسان معاصر و گسترش مرزهای شعر نشان می‌دهند.
«جستار شیشه‌ای»؛ پیوند شعر، روایت و نقد
نخستین پیشنهاد اولسون، شعر بلند «جستار شیشه‌ای» (The Glass Essay) است که در سال ۱۹۹۵ در مجموعه «شیشه، طنز و خدا» منتشر شد. رئیس کمیته نوبل ادبیات درباره نخستین مواجهه فراموش‌نشدنی خود با آثار کارسون می‌نویسد: «در این اثر می‌توان دید که آن کارسون چگونه با مهارتی چشمگیر به شعر معاصر جان تازه‌ای بخشیده است.»
این اثر، با وجود آنکه در قالب شعر نوشته شده، روایتی از سوگ و عشق بی‌پاسخ نیز به شمار می‌رود. راوی اول‌شخص داستان زنی است که همسرش او را ترک کرده و برای دیدار مادر تنهایش به منطقه‌ای خلوت و متروک از دشت‌های باتلاقی سفر می‌کند.
به گفته اولسون، این شعر که پیرامون سه زن تنها بر سر میز آشپزخانه شکل گرفته، به‌تدریج به نوعی جستار انتقادی نیز تبدیل می‌شود و در عین حال سرشار از طنز و هوشمندی است و مرزهای میان ادبیات غنایی، روایی و انتقادی در آن وجود ندارد
«زندگی‌نامه سرخ: رمانی در قالب شعر»؛ بازآفرینی اسطوره در جهان امروز
دومین کتاب پیشنهادی اولسون، «زندگی‌نامه سرخ: رمانی در قالب شعر» (Autobiography of Red: A Novel in Verse) است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
او این اثر را نمونه‌ای دیگر از توانایی خارق‌العاده کارسون در استفاده از زبان می‌داند؛ کتابی تحسین‌شده که نشان می‌دهد این نویسنده چگونه می‌تواند سنت ادبی کلاسیک را به تجربه‌ای زنده و ملموس برای مخاطب امروز تبدیل کند.
کارسون در این اثر، با الهام از ترجمه خود از قطعاتی از اشعار استسیخروس - شاعر یونان باستان در قرن ششم پیش از میلاد - اسطوره «گریون» را بازآفرینی می‌کند؛ هیولایی بالدار که هرکول در جریان انجام یکی از ماموریت‌های خود او را می‌کشد.
نویسنده این اسطوره را به روایتی امروزی از بلوغ و شکل‌گیری شخصیت تبدیل می‌کند. در بازآفرینی کارسون، گریون نوجوانی است که به مادرش وابستگی دارد و عاشق هرکول می‌شود؛ جوانی که اولسون او را فردی نسبتا خودپسند توصیف می‌کند.
این زوج نامتعارف در نهایت سفری ماجراجویانه را در سراسر قاره آغاز می‌کنند و راهی آتشفشانی می‌شوند؛ سفری که به گفته اولسون، بی‌تردید با تجربه‌های تازه گریون در زندگی عاشقانه‌اش ارتباط دارد.
اولسون این کتاب را نمونه‌ای از تخیل و طنز کارسون می‌داند؛ اثری که در آن اسطوره‌ای باستانی در قالب داستانی مدرن از عشق، بلوغ و کشف خویشتن بازآفرینی می‌شود.
«نوکس»؛ کتابی درباره سوگ، خاطره و فقدان
سومین پیشنهاد رئیس کمیته نوبل، «نوکس» (Nox) است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. اولسون این اثر را شاید نوآورانه‌ترین تجربه ادبی کارسون می‌داند.
او توضیح می‌دهد که کارسون همواره در اندیشه خلق اثری بوده که در آن خودِ نویسنده از مرکز توجه کنار برود و در متن محو شود. به اعتقاد اولسون، این خواسته در «نوکس» به شکلی خاص تحقق یافته است.
این کتاب در پی اندوه نویسنده از مرگ برادرش، مایکل شکل گرفت؛ برادری که سال‌ها در سرزمینی دور از زادگاهش زندگی کرده بود. «نوکس» در عین حال یک اثر شاعرانه و ملموس است که شامل ترجمه‌ای دقیق از مرثیه مشهور شماره ۱۰۱ کاتولوس شاعر رومی، نیز جای دارد؛ شعری در سوگ برادر از دست‌رفته این شاعر که او نیز در سرزمینی دور از وطن درگذشته بود.
رئیس کمیته نوبل ادبیات، «نوکس» را اثری چندلایه توصیف می‌کند که تجربه دیدن، خواندن و لمس کردن آن در ذهن مخاطب باقی می‌ماند. به گفته او، با وجود آنکه کارسون قصد داشته در اثرش محو شود، «نوکس» شاید شخصی‌ترین اثری باشد که تاکنون خلق کرده است.
انتهای پیام