جام جم آنلاین – برخی نام شکست تحقیرآمیز تیم ملی امید ایران مقابل کره شمالی و حذف از دور رقابتهای آسیایی را فاجعه میگذارند و برخی دیگر افتضاح تاریخی. اما آنچه در واقع رخ داد سهل انگاری تکراری و دائمی در رابطه با تیمی است که حسرتش برای رسیدن به المپیک از نیم قرن عبور کرده. حسین عبدی سرمربی تیم حالا مقصر اصلی است و اکنون در نقش سیبل منتقدان کاربرد دارد!
ایران پس از شروع امیدوارکننده با پیروزی ۳ بر ۱ برابر امارات و تساوی بدون گل مقابل چین در حساسترین مسابقه مرحله گروهی با نتیجه سنگین ۴ بر ۱ برابر کره شمالی شکست خورد و از دور رقابتها کنار رفت. این نتیجه در حالی رقم خورد که ایران تا پیش از این مسابقه شانس بالایی برای صعود داشت. اما امیدها باز هم مثل همیشه جماعت فوتبالی را ناامید کردند. حسین عبدی چه اشتباهاتی کرد که تیم امید به این حال و روز افتاد؟
1- ضعف در تفکرات تاکتیکی و ناتوانی در مدیریت جریان بازی
مهمترین انتقاد به حسین عبدی به مسائل فنی مربوط میشود. تیم امید در برابر کره شمالی فاقد انسجام دفاعی بود و در انتقال از حمله به دفاع مشکلات جدی داشت. فاصله خطوط زیاد بود و بازیکنان در زمان از دست دادن توپ واکنش مناسبی نشان نمیدادند. کره شمالی با استفاده از سرعت و دوندگی بالا بارها از فضای پشت مدافعان ایران استفاده کرد و به گل رسید.
نکته دیگر این بود که کادر فنی در طول مسابقه نتوانست روند بازی را تغییر دهد. وقتی تیم تحت فشار قرار گرفت نه تغییر سیستم جواب داد و نه تعویضها توانستند شرایط را به سود ایران برگردانند. در واقع تیم امید برای سناریوی عقب افتادن از حریف برنامه مشخصی نداشت.
۲- کمبود خودباوری و انگیزه در میان بازیکنان
هنر مربی فقط این است که از لحاظ تاکتیکی و فنی تیم را به سطح بالاتری برساند. یکی دیگر از تخصصهای حیاتی او این است که بتواند انگیزه و انسجام تیمی را برای بازیکنان حفظ کند چیزی که حسین عبدی کاملا فاقد آن است.
وضعیت ذهنی بازیکنان در این رقابتها واقعا جای بحث است. پس از برد مقابل امارات و تساوی برابر چین به نظر میرسید فضای تیم بیش از حد آرام شده است. در دیدار با کره شمالی بازیکنان از همان دقایق ابتدایی انرژی و تمرکز لازم را نداشتند و در نبردهای تن به تن نیز اغلب بازنده بودند.
در سوی مقابل کره شمالی با انگیزه بالا و روحیه جنگندگی وارد زمین شد. تفاوت میزان دوندگی و اشتیاق دو تیم کاملا مشهود بود. این موضوع تنها به بازیکنان مربوط نمیشود و بخشی از آن به کادر فنی بازمیگردد که نتوانست تیم را از نظر ذهنی برای مهمترین مسابقه مرحله گروهی آماده کند.
۳- روند آمادهسازی ناکافی و اردوهای کمکیفیت
تیم امید سالهاست از مشکل آمادهسازی رنج میبرد، اما در دوره حسین عبدی نیز این ضعف برطرف نشد. تعداد بازیهای تدارکاتی با حریفان قدرتمند محدود بود و تیم فرصت کافی برای هماهنگی تاکتیکی پیدا نکرد. نتیجه این کمبود در مسابقات رسمی آشکار شد. حسین عبدی بلد نبود نقشه راه را برای تیم ملی امید ترسیم کند. بلد نبود که آماده سازی برای تیم ملی را ارائه کند.
بازیکنان در شرایط فشار بالا تصمیمهای اشتباه میگرفتند و هماهنگی لازم میان خطوط دیده نمیشد. تیمی که قرار است در سطح قاره رقابت کند باید بارها در مسابقات تدارکاتی با حریفان سرسخت روبهرو شود تا نقاط ضعفش پیش از تورنمنت اصلی مشخص شود. این اتفاق برای تیم امید رخ نداد و هزینه آن با یک حذف سنگین پرداخت شد.
۴- اصرار بر برخی انتخابهای فنی
یکی دیگر از انتقادها به کادر فنی به انتخاب نفرات و استفاده از برخی بازیکنان در نقشهای خاص برمیگردد، بازیکنانی که برخی از آنها فقط به مبلغ بسیار درخشان و نجومی قراردادهای باشگاهی خود فکر میکنند. از سویی دیگر در طول مسابقات نشانههایی وجود داشت که بعضی بازیکنان در فرم مطلوب قرار ندارند، اما تغییر محسوسی در ترکیب اصلی دیده نشد. در فوتبال پایه و امید انعطافپذیری اهمیت زیادی دارد و مربی باید بر اساس شرایط مسابقه تصمیم بگیرد نه صرفا بر اساس برنامه از پیش تعیینشده.
۵- ناتوانی در ساختن یک تیم شخصیتدار
شکستهای سنگین معمولا فقط حاصل اشتباهات فنی نیستند. تیمهای موفق حتی در روزهای بد نیز به سادگی فرو نمیریزند. تیم امید ایران مقابل کره شمالی پس از دریافت گلها تمرکز خود را از دست داد و نتوانست واکنش مناسبی نشان دهد. این موضوع بیانگر آن است که تیم هنوز به بلوغ شخصیتی لازم نرسیده بود.
حذف از بازیهای آسیایی بار دیگر این پرسش را مطرح کرده که آیا برنامهریزی فوتبال ایران برای رده امید در مسیر درستی قرار دارد یا خیر. شکست برابر کره شمالی تنها یک باخت نبود بلکه نمایانگر مجموعهای از مشکلات فنی ذهنی و مدیریتی بود که در نهایت به یکی از تلخترین حذفهای سالهای اخیر فوتبال امید ایران منجر شد.
∎