شناسهٔ خبر: 79693014 - سرویس استانی
نسخه قابل چاپ منبع: ایرنا | لینک خبر

چشم انتظاری برای سینمایی که نیامد

کنگاور - ایرنا - در کنگاور، فیلم‌های روز گاهی به سالن کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان می‌رسند، تماشاگر هم پیدا می‌شود و بلیت هم فروخته می‌شود؛ اما وقتی صحبت از «سینما» به میان می‌آید، پاسخ همچنان همان جمله آشنای روی درِ انتظار است: منتظر احداث سالن بمانید.

صاحب‌خبر -

کنگاور از جمله شهرستان‌هایی است که با کمبود فضاهای فرهنگی و تفریحی روبه‌روست؛ کمبودی که بیش از همه در اوقات فراغت کودکان، نوجوانان، جوانان و خانواده‌ها خود را نشان می‌دهد. در چنین شرایطی، مهدی گودینی هنرمند کنگاوری، کارگردان تئاتر، مسئول گروه فرهنگی و هنری یاس، مجری و خوشنویس، حدود ۲ سال است به صورت شخصی فیلم‌های سینمایی روز را در کنگاور اکران می‌کند. تلاشی که اگرچه بخشی از جای خالی سینما را پر کرده، اما از نگاه او نمی‌تواند جای یک سینمای استاندارد را بگیرد.

به مناسبت روز سینما، با او درباره چرایی نبود سینما در کنگاور، استقبال مردم، تجربه اکران فیلم و مطالبه‌ای گفت‌وگو کرده‌ایم که سال‌هاست همچنان روی پرده انتظار مانده است.

ایرنا: چه شد که به فکر اکران فیلم‌های سینمایی در کنگاور افتادید؟

گودینی: سال‌هاست در حوزه فرهنگی و هنری فعالیت می‌کنم و از نزدیک با فضای فرهنگی شهرستان آشنا هستم. کنگاور با کمبود فضاهای فرهنگی و تفریحی روبه‌روست و در میان این کمبودها، جای سینما بیش از هر چیز به چشم می‌آید.

احساس کردم مردم این شهر هم مانند مردم هر جای دیگری حق دارند بعد از یک روز کاری، در کنار خانواده بنشینند، فیلم ببینند و ساعتی را فارغ از دغدغه‌های روزمره بگذرانند.

برای همین حدود دو سال است که با امکانات شخصی، اکران فیلم‌های سینمایی را در کنگاور دنبال می‌کنیم. شاید این کار بتواند بخشی از خلأ موجود را پر کند، اما واقعیت این است که اکران فیلم در یک سالن فرهنگی، هرگز نمی‌تواند جای سینمایی را بگیرد که چراغش برای همیشه در شهر روشن باشد.

ایرنا: استقبال مردم از این اکران‌ها چگونه بوده است؟

گودینی: از فیلم‌های کودک و نوجوان استقبال بسیار خوبی می‌شود. این استقبال نشان می‌دهد که مردم و خانواده‌ها نسبت به چنین فضاهایی بی‌تفاوت نیستند.

انتظار ما این بود که جوانان و به‌ویژه خانواده‌ها از فیلم‌های بزرگسال هم استقبال بیشتری کنند. البته فکر می‌کنم وقتی یک امکان فرهنگی سال‌ها در یک شهر وجود نداشته باشد، نمی‌توان انتظار داشت فرهنگ استفاده از آن به سرعت شکل بگیرد.

فرهنگ سینما رفتن هم مثل خود سینما نیاز به زیرساخت دارد. اگر خانواده بداند هر هفته می‌تواند به یک سینمای استاندارد برود و فیلم روز ببیند، کم‌کم این اتفاق به بخشی از سبک زندگی فرهنگی او تبدیل می‌شود.

ایرنا: چرا بیشتر فیلم‌های کودک و نوجوان مخاطب پیدا می‌کنند؟

گودینی: به نظرم کودکان یک امتیاز بزرگ دارند؛ هنوز برای تجربه‌های تازه شوق دارند. وقتی یک کودک می‌داند قرار است فیلم را روی پرده ببیند، خانواده هم بیشتر برای آمدن به سالن همراهی می‌کند.

اما آرزویمان این است که سینما فقط به محلی برای سرگرمی کودکان محدود نشود. کودک، نوجوان، جوان و پدر و مادر همه باید سهمی از فضای فرهنگی شهر داشته باشند.

کنگاور به فضایی نیاز دارد که خانواده بتواند در کنار هم فیلم ببیند؛ جوان بتواند اوقات فراغتش را در یک محیط فرهنگی بگذراند و کودک هم تجربه‌ای فراتر از فضای مجازی و سرگرمی‌های روزمره داشته باشد.

سینما نداریم؛ لطفاً منتظر بمانید

ایرنا: برخی معتقدند استقبال نکردن مردم، دلیل اقتصادی دارد. شما چقدر این موضوع را مؤثر می‌دانید؟

گودینی: هزینه سینما رفتن، در مقایسه با بسیاری از هزینه‌های روزمره، رقم بالایی نیست. ما نیز بلیت را پایین‌تر از قیمت بسیاری از سینماهای دیگر عرضه می‌کنیم.

بنابراین به نظرم نباید همه مساله را به قدرت خرید مردم نسبت داد. بخشی از موضوع به نبود زیرساخت و استمرار برمی‌گردد.

وقتی سینما نداریم، طبیعی است که سینما رفتن هم تبدیل به عادت فرهنگی نشود.

ایرنا: در این دو سال برای گسترش این فعالیت از مسئولان درخواست حمایت کرده‌اید؟

گودینی: بله، چندین بار مراجعه کرده‌ایم اما به نتیجه نرسیدیم. ما این کار را به صورت شخصی انجام می‌دهیم و برای مانور بیشتر و توسعه فعالیت، سرمایه قابل توجهی در اختیار نداریم.

واقعیت این است که فعالیت فرهنگی بدون حمایت، خیلی زود به سقف توان خودش می‌رسد. ما انگیزه داریم، تجربه داریم و مخاطب هم وجود دارد؛ چیزی که کم داریم، حمایت و سرمایه برای برداشتن قدم بعدی است.

گاهی احساس می‌کنم بخشی از مسئولان با این نوع فعالیت‌های فرهنگی و هنری غریبه‌اند و اهمیت آن را آن‌گونه که باید جدی نمی‌گیرند.

در حالی که فرهنگ مثل بسیاری از پروژه‌ها نیست که نتیجه‌اش فقط در جدول اعتبارات دیده شود؛ گاهی نتیجه یک سالن فرهنگی، در نشاط یک خانواده، امید یک جوان یا لبخند یک کودک دیده می‌شود.

ایرنا: آیا اکران‌های فعلی توانسته جای خالی سینما را پر کند؟

گودینی: تا حد زیادی بله، اما کافی نیست.

ما با تجربه‌ای که در این مدت به دست آورده‌ایم، آمادگی داریم با کمک مسئولان یک سینمای استاندارد در کنگاور راه‌اندازی کنیم.

سینما فقط چهار دیوار، صندلی و پرده نیست؛ یک قرار فرهنگی برای مردم شهر است. جایی که مردم بدانند فیلم روز را می‌توانند در شهر خودشان ببینند و لازم نیست برای یک تجربه ساده فرهنگی، راهی شهر دیگری شوند.

ایرنا: فکر می‌کنید اگر سینمای استاندارد در کنگاور ساخته شود، مردم استقبال خواهند کرد؟

گودینی: قطعاً. من معتقدم مردم کنگاور با توجه به فرهنگ بالایی که دارند، از چنین فضایی استقبال خواهند کرد.

ما نمی‌توانیم از مردم بپرسیم چرا سینما نمی‌روند، وقتی سال‌هاست سینمایی در اختیارشان نبوده است.

اگر صندلی سینما را در اختیار مردم بگذاریم، آن وقت می‌توانیم درباره میزان استقبال آنها قضاوت کنیم.

اکران‌هایی که امروز انجام می‌دهیم، برای ما یک تجربه ارزشمند بوده و نشان داده که ظرفیت مخاطب وجود دارد؛ اما برای تبدیل این ظرفیت به یک جریان فرهنگی پایدار، به سینمای واقعی نیاز داریم.

ایرنا: مطالبه شما در روز سینما از مسئولان چیست؟

گودینی: مطالبه من بسیار روشن است؛ مسئولان شهرستان و استان حمایت کنند و مسیر را برای راه‌اندازی سینما در کنگاور هموار کنند.

ما نمی‌خواهیم کار خارق‌العاده‌ای انجام دهیم. می‌خواهیم یکی از ابتدایی‌ترین نیازهای فرهنگی مردم شهر را تأمین کنیم.

کنگاور به لحاظ امکانات فرهنگی و تفریحی برای کودکان، نوجوانان، جوانان و خانواده‌ها با کمبود مواجه است و ایجاد سینما می‌تواند بخشی از این خلأ را جبران کند.

سینما برای کنگاور یک تجمل نیست؛ کمترین حق مردم این شهر است که بتوانند در کنار خانواده، فیلمی را که در نقاط مختلف کشور روی پرده است، در شهر خودشان ببینند.

ایرنا: و اگر بخواهید حرف آخر را در روز سینما با مردم و مسئولان در میان بگذارید؟

گودینی: حرف من ساده است؛ بیایید این انتظار را تمام کنیم.

کنگاور سال‌هاست منتظر است. مردم این شهر فیلم می‌خواهند، فضای فرهنگی می‌خواهند و می‌خواهند بخشی از زندگی فرهنگی‌شان را در شهر خودشان تجربه کنند.

ما آمادگی داریم، تجربه کسب کرده‌ایم و می‌دانیم چگونه این کار را انجام دهیم. فقط نباید اجازه بدهیم جمله «سینما نداریم؛ لطفاً منتظر بمانید» باز هم تکرار شود.