به گزارش ایرنا، اول شهریورماه مصادف با ۲۳ اوت همزمان با زادروز ابوعلی سینا به عنوان روز پزشک نامگذاری شده است، روزی برای قدردانی از پزشکانی که سالهای زندگی خود را در مسیر درمان بیماران و خدمت به مردم سپری کردهاند.
در میان پزشکان مهاباد، داستان زندگی و فعالیت دکتر ابوصوفی محمد رکنالزمان، مشهور به دکتر سلیم روایت متفاوتی دارد. او هزاران کیلومتر دورتر از زادگاهش، بیش از چهار دهه در این شهر زندگی و طبابت کرده و بخش مهمی از زندگی حرفهای و خانوادگی خود را در مهاباد گذرانده است.
دکتر رکنالزمان پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه داکا در سال ۱۳۶۳ به همراه گروهی از پزشکان بنگلادشی وارد ایران شد و فعالیت خود را در وزارت بهداشت آغاز کرد. او پس از ازدواج با دختری در مهاباد این دوره را تمدید کرد تا در نهایت پس از ۳۰ سال خدمت در وزارت بهداشت و درمان بازنشسته شد. اما این پزشک بنگلادشی مهاباد را ترک نکرد و پس از بازنشستگی نیز در بخش خصوصی به طبابت ادامه داد.
به مناسبت روز پزشک، خبرنگار ایرنا با این پزشک بنگلادشی درباره مسیر زندگی، فعالیت حرفهای و تجربه بیش از چهار دهه طبابت در مهاباد گفتوگو کرده است.
ایرنا: با تبریک روز پزشک، لطفا خودتان را بیشتر برای مخاطبان ایرنا معرفی کنید.
دکتر رکنالزمان: ابوصوفی محمد رکنالزمان (Abu Sufi Mohammad Rukunuzzaman) هستم. سال ۱۳۳۵ شمسی برابر با ۱۹۵۶ میلادی در شهر داکا، پایتخت بنگلادش متولد شدم. در سال ۱۹۷۶ در رشته پزشکی دانشگاه داکا پذیرفته شدم و در سال ۱۹۸۴ از این دانشگاه فارغالتحصیل شدم و پس از آن در وزارت بهداری بنگلادش مشغول به کار شدم.
در سال ۱۳۶۳ دولت ایران برای جذب پزشکان خارجی فراخوانی منتشر کرد. من نیز همراه با گروهی از پزشکان بنگلادشی در این فراخوان شرکت کردم که حدود ۵۰۰ پزشک از کشورهای مختلف پذیرفته شدند.
پس از پذیرش در این طرح، از استخدام دولتی در بنگلادش استعفا دادم و فعالیت پزشکی خود را در ایران آغاز کردم. پزشکان خارجی هر کدام به یکی از استانهای کشور معرفی شدند و قرعه من به نام آذربایجان غربی و شهر مهاباد درآمد.
ایرنا: با توجه به اینکه زبان مادری شما بنگالی بود، در نخستین سالهای حضورتان در مهاباد چگونه با بیماران فارسی زبان و کرد زبان ارتباط برقرار میکردید؟
دکتر رکنالزمان: زبان مادری من بنگالی است و در دانشگاه داکا نیز به زبان انگلیسی تحصیل کرده بودم. پس از ورود به ایران تلاش کردم زبان فارسی را یاد بگیرم. با کمک پزشکان و پرستاران همکارم، طی دو تا سه ماه توانستم تا حد زیادی فارسی صحبت کنم و ارتباط برقرار کنم.
در ادامه، به دلیل ارتباط زیاد با مردم و بیمارانی که فارسی بلد نبودند، به تدریج زبان کردی را نیز یاد گرفتم. در حال حاضر میتوانم با بیماران به هر دو زبان فارسی و کردی صحبت کنم و این موضوع در ارتباط بهتر با آنها بسیار مؤثر بوده است.
ایرنا: شما با مدرک پزشکی دانشگاه داکا در ایران فعالیت میکردید یا مدرک پزشکی ایرانی هم دریافت کردید؟
دکتر رکنالزمان: زمانی که در سال ۱۳۶۳ وارد ایران شدیم، قرارداد اولیه ما برای ۱۰ سال بود. برای تمدید این قرارداد در دانشگاه علوم پزشکی تبریز یک پایاننامه پزشکی حرفهای زیر نظر استادان این دانشگاه ارائه کردم و موفق به دریافت مدرک پزشکی حرفهای در ایران شدم.
پس از آن در واحد بیماریهای شبکه بهداشت مشغول به کار شدم و مراقبت از بیماران مبتلا به سل و جذام را برعهده داشتم. در سالهای گذشته بیماری سل در این منطقه شیوع بیشتری داشت اما اکنون ریشه کن شده است.
همچنین تعدادی از افرادی که از بیماری جذام بهبود یافتهاند، در روستای بصری مهاباد زندگی میکنند و من در سالهای خدمتم مراقبتهای بهداشتی و درمانی آنها را انجام میدادم.
مدتی نیز در شهر مرزی پیرانشهر به فعالیت پزشکی پرداختم و پس از ۳۰ سال خدمت در وزارت بهداشت، بازنشسته شدم. البته بعد از بازنشستگی نیز فعالیت خود را در بخش خصوصی ادامه دادم.
ایرنا: شما پزشکی را چگونه تعریف میکنید و به نظر شما یک پزشک خوب باید چه ویژگیهایی داشته باشد؟
دکتر رکنالزمان: بسیاری از مردم شاید ندانند که پزشکی را نمیتوان با پول و مسائل مالی تراز کرد. پزشکی حرفهای است که عشق و علاقه میخواهد. کسی که این رشته را انتخاب میکند، باید پیش از هر چیز علاقه به خدمت به مردم داشته باشد.
یک پزشک باید صبور و باحوصله باشد و با دقت به درد و ناراحتی بیمار گوش دهد. سپس باید با استفاده از علم و دانش خود، بیماری را تشخیص دهد و راه درمان مناسب را پیدا کند.
ارتباط با بیمار کار آسانی نیست. بیمار بیشتر درد و احساس خود را بیان میکند اما پزشک باید بر اساس علائم و نشانههایی که میبیند و اطلاعاتی که از بیمار دریافت میکند، بیماری را تشخیص دهد.
برخی بیماران برای بهبودی عجله دارند اما پزشک باید ابتدا تشخیص دقیقی داشته باشد، داروی مناسب را تجویز کند و سپس زمان کافی برای مشاهده نتیجه درمان در نظر بگیرد.
گاهی افراد تلفنی تماس میگیرند و از پزشک میخواهند بدون معاینه برایشان دارو تجویز کند، در حالی که گرفتن شرح حال بیمار کاری دقیق و دشوار است و پزشک برای تشخیص درست باید اطلاعات کافی درباره وضعیت بیمار داشته باشد.
ایرنا: بیش از چهار دهه از عمر خود را در مهاباد سپری کردهاید و در این مدت بیماران زیادی به شما مراجعه کردهاند. رابطه شما با مردم این شهر در طول این سالها چگونه شکل گرفت؟
دکتر رکنالزمان: مردم مهاباد بسیار خونگرم و اجتماعی هستند. وقتی برای نخستین بار به این شهر آمدم، احساس میکردم غریب هستم اما به مرور زمان دوستان زیادی در میان مردم پیدا کردم.
طبیعت کار پزشکی نیز باعث شد ارتباط من با مردم روزبهروز بیشتر شود. بیماران و خانوادههای آنها به تدریج من را شناختند و همین ارتباط باعث شد احساس غربت کمتری داشته باشم.
حدود چهار سال پس از ورودم به ایران، یعنی در سال ۱۳۶۷، با یک بانوی مهابادی ازدواج کردم. حاصل این زندگی مشترک دو فرزند است که هر دو پسر هستند و در حال حاضر دانشجو هستند.
همسرم خانهدار است و دو پسرم نیز به ترتیب در رشتههای دامپزشکی و ارتوپدی تحصیل میکنند.
ایرنا: آیا همراه خانواده به بنگلادش سفر میکنید؟ با توجه به سالهای طولانی زندگی در ایران برنامهای برای بازگشت دائمی به کشور خودتان دارید؟
دکتر رکنالزمان: بله، ما گذرنامه داریم و بدون مشکل به بنگلادش سفر میکنیم. هر زمان شرایط فراهم باشد، به کشورم سر میزنیم و با خانواده و بستگانمان دیدار میکنیم.
اما درباره بازگشت دائمی هنوز تصمیم قطعی نگرفتهایم. فعلا منتظر هستیم فرزندانم از دانشگاه فارغالتحصیل شوند و پس از آن درباره آینده و محل زندگیمان با یکدیگر تصمیم خواهیم گرفت.
ایرنا: اگر بخواهید در روز پزشک یک پیام برای همکاران و پزشکان جوان داشته باشید، چه میگویید؟
دکتر رکنالزمان: پزشکی حرفهای است که انسانها هیچگاه از آن بینیاز نبودهاند. پزشکان با ادای سوگند، خود را متعهد میکنند که برای نجات جان و سلامت بیماران تلاش کنند. اما رسالت پزشک تنها به توانایی و دانش علمی محدود نمیشود. یک پزشک خوب علاوه بر تخصص و مهارت پزشکی، باید صبور، رازدار و خوشاخلاق باشد و بتواند ارتباط مناسبی با بیمار برقرار کند.
به گزارش ایرنا، داستان زندگی دکتر رکنالزمان، پزشکی که از داکا به ایران آمد و بیش از چهار دهه از عمر خود را در مهاباد گذراند، نمونهای از پیوند حرفه پزشکی با خدمت، ارتباط انسانی و زندگی در سرزمینی فراتر از زادگاه است.
اول شهریورماه، همزمان با زادروز ابوعلی سینا، به عنوان روز پزشک نامگذاری شده است. ابوعلی سینا از مشهورترین و تأثیرگذارترین فیلسوفان و دانشمندان ایرانی است که آثار ارزشمندی در زمینههای مختلف، از جمله فلسفه و پزشکی، از خود به یادگار گذاشته است. از مهمترین آثار او میتوان به «شفا» در حوزه دانش و فلسفه و «قانون در طب» در زمینه پزشکی اشاره کرد. کتاب قانون قرنها از منابع مهم آموزش پزشکی در جهان به شمار میرفت.