به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، در فضای ملتهب منطقهای و در شرایطی که سایه تهدید و جنگ بر سر یک کشور قرار دارد، خبرنگارانِ میدان به مثابه سربازان خط مقدم جبهه فرهنگی و رسانهای هستند. وظیفه اصلی چنین خبرنگاری، تزریق آرامش، حفظ تابآوری جامعه و جلوگیری از ایجاد مارپیچ وحشت در میان مردم است. در چنین فضایی، انتظار میرود چهرههای برجسته رسانهای و ورزشی که سالها از سرمایه همین مردم به شهرت رسیدهاند، مایه تسلی و اتحاد باشند؛ اما خروجی اخیر برنامه عادل فردوسیپور، خلاف این مسیر را نشان می دهد.
واکنش اخیر فردوسی پور و مقایسه تمام غلط فردوسی پور اما این بار از حد گذشته و به نظر می رسد عقده و کینه های این مجری تمامی ندارد. عادل فردوسیپور در ویژهبرنامه خود، با لحنی کنایهآمیز به سراغ «حسین اژدهایی»، خبرنگار صداوسیمای مرکز خلیج فارس رفت. او با زیر سؤال بردن گزارش این خبرنگار که در شرایط بحرانی تلاش داشت آرامش روانی را به جامعه پمپاژ کند، مدعی شد که این روایتها نوعی نادیده گرفتن تلخیهاست.
چرا ترمز هجمه به امنیت روانی جامعه کشیده نمیشود؟
آقای فردوسی پور باهوش وظیفه یک خبرنگار استانی در نقطه استراتژیکی مانند خلیج فارس، حفظ ثبات و روحیه ملی است، نه دامن زدن به هراس عمومی. تمسخر نام خانوادگی این خبرنگار و تقلیل تلاش او، عبور از خطوط قرمز اخلاق رسانهای است.
در شرایطی که خیزشهای میلیونی در کشور و منطقه علیه جنایات جنگی و در خونخواهی از رهبر شهید شکل گرفته و افکار عمومی ایران، منطقه و حتی جهان جریحهدار است، تریبون «۳۶۰» به جای اشاره به ریشههای این بحران و محکومیت متجاوز، پیکان تیز انتقاد خود را به سمت داخل و گزارشگری نشانه میرود که گناهش تنها حفظ پایداری روانی مردمش بوده است. این رفتار، مصداق بارز «نمک پاشیدن بر زخم مردمی» است که زیر فشار روانی جنگ قرار دارند.
فوتبال و برنامههای ورزشی همواره ابزاری برای سرگرمی و گاه همبستگی بودهاند، اما زمانی که پای امنیت ملی و روان یک ملت در میان است، سرگرمی نباید به ابزاری برای تضعیف روحیه عمومی تبدیل شود. بازی با روان مردم ایران در پلتفرمهای پرمخاطب، خروجی جز ناامیدی و تضعیف جبهه خودی ندارد. فردوسیپور با این فرمان، خط قرمزهای زیادی را در حال عبور کردن است و گویی کسی هم جلودارش نیست و شبکه نمایش خانگی رها تر از همیشه می تازد و ملت را مسخره می کند و به خود هر حقی از جمله خودتحقیری مدام می دهد.
از تخریب خبرنگار هرمزگان تا احتمال تسری کنایهها به مدافعان امنیت
اقدام اخیر عادل فردوسیپور در تمسخر و کنایه به خبرنگار میدان، مصداق بارز و آشکاری از خودتحقیری رسانهای است که این بار در سطحی نگرانکننده بروز پیدا کرده است. این رویکرد ساختارشکنانه نشان میدهد که اگر در برابر چنین رفتارهایی موضعگیری صریح صورت نگیرد و ترمز این موجسواریهای مخرب کشیده نشود، مرزهای بیتعهدی رسانهای روزبهروز جابهجا خواهد شد؛ تا جایی که دور از انتظار نیست فردا روزی تریبونهای سرگرمی، حتی نیروهای نظامی و مدافعان امنیت را که در خط مقدم جبهه و جنگ از کیان کشور دفاع میکنند، آماج تمسخر و کنایههای خود قرار دهند.