به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد؛ همزمان با ماه محرم، چهارشنبههای امامرضایی این روزها رنگ و بوی عاشورایی به خود گرفته است. پرچم سیاه عزای سیدالشهدا(ع) بر فراز گنبد طلایی حرم مطهر امام رضا(ع) به اهتزاز درآمده و نوای مرثیهسرایی، صحنها و رواقهای بارگاه منور رضوی را آکنده از عطر حماسه و حزن کرده است؛ فضایی که در آن، زائران در کنار عرض ارادت به امام رئوف(ع)، برای تعجیل در فرج حضرت ولیعصر(عج) دست به دعا برمیدارند.
هنوز آفتاب تیز نیمروز بر سنگفرشهای صحن میتابد و گرمای تابستان بر شهر سایه انداخته است، اما این گرما از شوق قدمهایی که راهی حرم امام مهربانیها هستند، نمیکاهد. زائران از ورودیهای حرم وارد میشوند؛ جایی که پرچمهای سیاه عزای حسینی بر سردرها برافراشته شده و از همان نخستین گام، حال و هوای محرم را به دلها هدیه میکند.
چشمها اما خیلی زود به گنبد طلایی دوخته میشود؛ گنبدی که این روزها جامه سیاه بر تن کرده است. پرچم مشکی محرم بر فراز گنبد طلا، تنها نشانه آغاز ماه عزا نیست؛ گویی روایتگر اندوهی است که از کربلا تا خراسان امتداد یافته و امروز در پناه امام رضا(ع) جلوهای دیگر یافته است.
در میانه صحن، فوارهها بیوقفه میجوشند و قطرات آب، اندکی از گرمای هوا میکاهند. نسیم خنکی که از میان فوارهها میوزد، با زمزمه زائران در هم میآمیزد. هر کس گوشهای ایستاده است؛ یکی قرآن در دست دارد، دیگری تسبیح میگرداند و آن دیگری فقط به گنبد خیره شده و زیر لب نجوا میکند.
میان صحن، دستها به آسمان بلند میشود؛ دعایی که این روزها بیش از همیشه بر زبانها جاری است: «برای فرج دعا کردم؛ تمام حاجت ما مژده ظهور شماست.» گویی در جوار امام رئوف(ع)، همه خواستهها به یک آرزو ختم میشود؛ آمدن منجی و برپایی عدالت.
چند قدم آنسوتر، صدای مداح در فضای صحن میپیچد. مرثیهای جانسوز برای حضرت اباعبدالله الحسین(ع) که از بلندگوهای حرم به گوش میرسد و زائران را در سکوتی آمیخته با اشک فرو میبرد. نوحهها میان ایوانهای باشکوه حرم طنینانداز میشود و هر بیت، یادآور داغی است که قرنهاست بر دل شیعیان سنگینی میکند.
اینجا حرم امام رضا(ع) است؛ اما این روزها هر صحن، حسینیهای بزرگ شده است. عزاداران با لباسهای مشکی، آرام و بیصدا از کنار یکدیگر عبور میکنند. برخی روبهروی گنبد ایستادهاند و اشک میریزند، برخی به سوی ضریح میروند و عدهای نیز در گوشهای از صحن، روضه مداح را زمزمه میکنند.
در این میان، دل زائران با ضریح گره میخورد؛ ضریحی که برای بسیاری، دریای آرامش است. بیاختیار این زمزمه بر لبها جاری میشود:
«به دریا میزنم، دریا ضریح توست، غرقم کن؛
در این امواج پرشوری که من یک قطره از آنم.»
چهارشنبههای امامرضایی این هفته، بیش از هر زمان دیگری پیوند عمیق فرهنگ رضوی و نهضت عاشورا را به تصویر کشید. جایی که ارادت به امام رضا(ع) با عشق به سیدالشهدا(ع) درهم آمیخته و انتظار ظهور حضرت مهدی(عج)، حلقه اتصال این دو جریان نورانی شده است.
حرم مطهر رضوی در نخستین روزهای محرم، نهتنها مقصد زیارت که مأمن دلهای بیقرار است؛ دلهایی که زیر سایه گنبد طلایی، سیاهپوش حسین(ع) شدهاند و با نوای «یا حسین» و «یا رضا»، عهدی دوباره با ولایت میبندند. چهارشنبهای دیگر به پایان میرسد، اما آخرین زمزمه زائران همان دعایی است که از عمق جان برمیخیزد؛ «اللهم عجل لولیک الفرج.»
انتهای پیام/282