«از این لحظه، ما یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقق شروط گفته‌شده خواهیم بود.» این جمله رهبر انقلاب در ۲۸ خرداد ۱۴۰۵، درواقع نقشه راه اجرای تفاهمنامه اسلام‌آباد را ترسیم کرد؛ تفاهمی که موفقیت یا شکست آن، نه با امضا، بلکه با اجرای 7 تعهد مشخص سنجیده می‌شود.

  نخستین شرط، پایان کامل عملیات نظامی است؛ توقف جنگ در همه جبهه‌ها، از ایران تا لبنان، آن‌گونه که در بندهای ۱، ۲، ۳، ۹ و ۱۴ تفاهمنامه آمده است.
  دومین شرط، رفع محاصره دریایی ایران است؛ تعهدی که بند ۴ بر پایان هرگونه مزاحمت دریایی ظرف ۳۰ روز تأکید دارد.
  سومین شرط، تثبیت حاکمیت ایران بر تنگه هرمز است؛ جایی که بند ۵، اداره تنگه و خدمات دریایی را بر پایه حقوق بین‌الملل، حقوق کشورهای ساحلی و توافق با عمان و دیگر کشورهای منطقه تعریف می‌کند.
  چهارمین شرط، جبران خسارت‌های جنگ و بازسازی ایران است؛ بندی که تأمین ۳۰۰ میلیارد دلار برای بازسازی و توسعه اقتصادی، همراه با رفع موانع سرمایه‌گذاری را پیش‌بینی کرده است.
  پنجمین شرط، لغو جامع تحریم‌ها‌ست؛ از تحریم‌های شورای امنیت و آژانس تا تحریم‌های یک‌جانبه آمریکا که باید در تفاهم نهایی خاتمه یابد.
  ششمین شرط، بسته شدن پرونده هسته‌ای و به رسمیت شناختن حق غنی‌سازی جمهوری اسلامی ایران است؛ موضوعی که در بندهای ۸ و ۹ تفاهمنامه مورد تأکید قرار گرفته است.
  و سرانجام، هفتمین شرط، آزادسازی دارایی‌های مسدودشده ایران است، به‌گونه‌ای که طبق بند ۱۱، بانک مرکزی باید به تمامی منابع مالی بلوکه‌شده کشور دسترسی کامل پیدا کند.
این 7 محور، معیار سنجش اجرای تفاهمنامه هستند؛ معیارهایی که نشان خواهند داد این توافق، از مرحله تعهدات مکتوب عبور کرده و به واقعیت عملی رسیده است.