به گزارش خبرنگار ایرنا، در شهر مرزی قصرشیرین در غرب کرمانشاه و غربی‌ترین نقطه ایران اسلامی که تنها ۳۱۵ کیلومتر با کربلای معلی فاصله دارد، عشق به امام حسین(ع) تنها در دهه نخست محرم خلاصه نمی‌شود؛ بلکه بخشی از هویت مردم است؛ مردمی که نسل در نسل، بیرق عزای حسینی را برافراشته نگه داشته‌اند و هر سال، با همان شور و ارادت، آیین‌های سوگواری را زنده می‌کنند.

با غروب خورشید، آرامش شهر جای خود را به نوای طبل، سنج و مرثیه می‌دهد، هیات‌های عزاداری در خیابان‌های قصرشیرین همانند الوند خروشان به رودخانه‌ای از عزاداران سیاه‌پوش تبدیل می‌شود که مقصدش تنها یک نام است؛ حسین(ع).

روایتی که از پدران به فرزندان رسیده است

آیین‌های عزاداری در قصرشیرین، میراثی است که از گذشته‌های دور در میان مردم این منطقه باقی مانده است، پیرمردانی که امروز در صف نخست هیات‌ها حرکت می‌کنند، روزگاری در کنار پدران خود زنجیر می‌زدند و اکنون نوه‌هایشان در همان مسیر قدم برمی‌دارند.

در اینجا، کودکانی که هنوز قامتشان به زنجیرهای بزرگ نمی‌رسد، در صف‌های ویژه کودکان زنجیرزنی کرده و سینه می‌زنند و نوجوانان پرچم‌های «یا حسین»، «یا ابوالفضل» و «یا قمر بنی‌هاشم» را بر دوش گرفته‌اند و جوانان با نواختن طبل و سنج، ضرب‌آهنگ حرکت دسته‌های عزاداری را می‌نوازند.

زنان نیز در گوشه و کنار مسیر، اشک‌ریزان نوحه‌ها را زمزمه می‌کنند؛ مادرانی که کودکان خردسالشان را با لباس‌های مشکی و سربندهای سفید و سبز در آغوش گرفته‌اند تا نخستین درس عشق به اهل‌بیت(ع) را از همان سال‌های کودکی بیاموزند.

نوحه‌های کُردی به زبان دل

یکی از جلوه‌های متفاوت عزاداری در قصرشیرین و استان کرمانشاه نوحه‌ها و مرثیه‌هایی با زبان کُردی است؛ نوحه‌هایی که با گویش شیرین مردم منطقه خوانده می‌شود و سوز خاصی به مراسم می‌بخشد، هر بیت، روایت داغ عاشورا است که اشک را بر گونه عزاداران جاری می‌کند.

صدای مداحان در کوچه‌های شهر می‌پیچد و همزمان، صدها نفر با ضرب آهنگ واحد، سینه می‌زنند یا زنجیر بر شانه می‌کوبند، تصویری که هر بیننده‌ای را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

گرمای ۵۰ درجه، حریف عشق حسینی نمی‌شود

خردادماه و تابستان قصرشیرین از گرم‌ترین نقاط کشور است و دمای هوا در روزهای محرم سال های اخیر که در فصل گرما قرار گرفته گاهی به حدود ۵۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد، اما این گرما نتوانسته از حضور مردم در هیات‌ها بکاهد، در مسیر حرکت دسته‌ها، مه‌پاش‌ها نصب شده تا اندکی از گرمای هوا بکاهد.

موکب‌های مردمی نیز با توزیع آب یخ، شربت، آب معدنی، چای و نذورات، لحظه‌ای عزاداران را تنها نمی‌گذارند، در این شب‌ها، خدمت به عزاداران، کمتر از عزاداری نیست؛ جوانانی که شاید خود فرصت حضور در تمام مراسم را نداشته باشند، ساعت‌ها کنار موکب‌ها می‌ایستند تا جرعه‌ای آب خنک به دست عزاداران برسانند.

محرم امسال؛ پیوند عاشورا و مقاومت

محرم امسال، حال و هوای دیگری دارد، مردم قصرشیرین که روزهای تلخ جنگ تحمیلی سوم را پشت سر گذاشته‌اند، یاد شهدا را نیز در کنار نام امام حسین(ع) زنده نگه داشته‌اند، پرچم های ایران در کنار پرچم‌های سیاه دیده می‌شود و مداحان در کنار مرثیه‌سرایی برای شهدای کربلا، از رشادت مردان و زنانی می‌گویند که جان خود را در راه دفاع از وطن و آرمان‌های اسلام فدا کردند.

برای مردم این خطه مرزی، عاشورا تنها یک واقعه تاریخی نیست؛ مکتبی است که مفاهیمی چون ایثار، مقاومت، آزادگی و دفاع از حق را به زندگی امروز پیوند می‌زند.

شهری که تا اربعین بیدار می‌ماند

محرم در قصرشیرین با پایان دهه نخست تمام نمی‌شود، با نزدیک شدن به اربعین، این شهر بیش از پیش رنگ و بوی زیارت می‌گیرد، مرز بین‌المللی خسروی، قدیمی‌ترین و نزدیک‌ترین مسیر زمینی ایران به کربلا، آماده میزبانی از زائران می‌شود و موکب‌ها یکی پس از دیگری برپا می‌شوند.

مردم قصرشیرین که سال‌ها افتخار میزبانی زائران را داشته‌اند این روزها نیز خانه، دل و سفره خود را برای عاشقان سیدالشهدا(ع) آماده می‌کنند، سنتی که نسل‌ها است در این منطقه ادامه دارد، اینجا مرز پایان ایران نیست؛ آغاز راه کربلا است، شب که به نیمه می‌رسد، صدای آخرین نوحه نیز آرام‌آرام در شهر می‌پیچد، اما عشق به حسین(ع) خاموش نمی‌شود.

مرزهای قصرشیرین مسیر عاشقی تا کربلا

در قصرشیرین، مرزها فقط یک خط جغرافیایی نیست؛ آغاز جاده‌ای است که دل‌های عاشق را به کربلا پیوند می‌دهد، اینجا، مردم نه‌تنها پاسداران مرزهای ایران، بلکه پاسداران فرهنگ عاشورا هستند، فرهنگی که هر سال در شب‌های محرم، زیر آسمان داغ غرب کشور، با اشک، نوحه، پرچم و عشق، دوباره جان می‌گیرد.

شاید راز ماندگاری شهر مرزی قصرشیرین همین باشد؛ اینکه در نزدیک‌ترین نقطه ایران به ضریح ۶ گوشه امام حسین(ع)، هنوز هم هر شب محرم، نوای «یا حسین» از هر کوچه و خیابان به گوش می‌رسد و بحران های مختلف از جنگ، زلزله، گرد و خاک، گرما، سختی و حتی هیچ گذر زمانی نتوانسته از شور حسینی مردم این دیار بکاهد.