به گزارش خبرگزاری آنا، احمد دلبری، عضو هیات علمی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، با اشاره به تجربیات دو دههای خود در مواجهه با سالمندان موفق و ناموفق، از یک واقعیت پنهان در زندگی مدرن پرده برداشت و گفت: موفقیت شغلی یا ثروت، لزوماً تضمینکننده کیفیت زندگی در دوران پیری نیست.
وی افزود: بسیاری از افراد که در دوران کاری خود بسیار تأثیرگذار بودهاند، پس از بازنشستگی با احساس تنهایی و بیهدفی مواجه میشوند؛ در حالی که افراد با شرایط اقتصادی معمولیتر، به دلیل برخورداری از شبکههای حمایتی اجتماعی و روابط خانوادگی مستحکم، دوران سالمندی شادتری را تجربه میکنند.
سالمندی از ۶۰ سالگی شروع نمیشود
رئیس انجمن علمی سالمندان ایران تصریح کرد: پیری یک اتفاق ناگهانی نیست، بلکه حاصل جمعبندی سبک زندگی و تصمیمات دوران میانسالی است و سالمندی از همان سالهایی آغاز میشود که ما برای آینده خود تصمیم میگیریم.
وی ادامه داد: اگر میخواهیم در دوران سالمندی مستقل و فعال باقی بمانیم، باید به همان میزانی که برای حساب بانکی خود سرمایهگذاری میکنیم، برای سلامت مغز، روان، جسم و روابط اجتماعیمان نیز وقت و هزینه صرف کنیم.
ضرورت تغییر نگاه به مقوله سرمایهگذاری
این استاد دانشگاه با اشاره به تحولات جمعیتی پیشروی ایران، یادآور شد: ذخایر واقعی برای دوران پیری، تنها در خرید ملک و طلا خلاصه نمیشود، بلکه ذخایر سلامتی شامل یادگیری مستمر، انعطافپذیری در برابر تغییرات و حفظ فعالیتهای اجتماعی، کلید اصلی کیفیت زندگی در سالهای پایانی عمر است.
دلبری در پایان خاطرنشان کرد: پیری، شخصیت جدیدی برای انسان نمیسازد، بلکه تنها آینهای است که حاصل انتخابها و عادتهای چند دهه گذشته ما را بازتاب میدهد؛ بنابراین، برنامهریزی برای دوران سالمندی باید در اولویت تصمیمات امروزِ هر فرد قرار گیرد.
انتهای پیام/