هفتمین شب از ماه رجب است و عطر یاس‌های کاظمین، جهان را فرا گرفته است. میلاد با سعادت مردی را تبریک می‌گوییم که دریای علم و صبر بود؛ بنده‌ای که در بندگیش چنان غرق شد که لقب «عبد صالح» را از زبان جبرئیل شنید. او باب‌الحوائجی است که خشم خود را فرو می‌خورد و با کرامتی بی‌نهایت، گره از کار درماندگان باز می‌کند.

امام هفتم ما، آن حلیم و کریم، در زندان‌های تاریک نیز ذکر «اللهم انی اسالک الفرج» را از لب نینداخت و حتی به بدترین دشمنانش نیز نیکی و محبت می‌کرد. او به ما آموخت که اوج مردانگی در «کظم غیظ» و فرو بردن خشم است؛ آنجا که می‌توانی کینه به دل بگیری، اما گذشت می‌کنی تا خدا هم به وسعت قلب مهربانت ببخشد.

امشب شب دعاست؛ کف دستانت را باز کن و با حاجت رفتن به حرم نورانی اش، از او بخواه که شفاعت پدرش حسین (ع) را نصیبمان کند. شمع وجودت را در مسیر عشق هفتمین اختر تابناک آسمان ولایت روشن کن