این صدایی بی‌انعکاس و بی‌فرکانس بود. همچون فریاد تک‌یاخته‌ای در اعماق دریا. اگر تا روزهای گذشته گاف‌های قند فریمان آگراندیسمان می‌شد تا جماعتی از آب گل‌آلود کپور بگیرند، این‌بار کانال‌های زرد و زردنبو از کنار عذرخواهی ستایش برانگیز خداداد عزیزی از ترک اوغلان به سادگی گذشتند. ناگفته‌های متهورانه «کداکِ» محبوب تیفوسی‌های کلن که با دلجویی از کریم باقری و افشین پیروانی همراه بود در اتمسفر مهوع فوتبالفارسی گم شد تا فحاشان و یاوه‌گویانِ سوشال مدیا حرفی از دگردیسی اعجوبه به میان نیاورند.این در حالی بود که مدیر تراکتور زیر فشار دهشتناک رادیکال‌های یادگار، انفعال پیشه نکرد و به احترام همبازیان سابق خود کلاه از سر برداشت.
بی‌مداهنه این چهره تازه‌ای از فانتزیست کارکشته‌ای بود که درست ۳۵ سال پیش با چشم‌های فندقی و گام‌های بلند ورزشگاه آزادی را به کرنش واداشت و با تن‌پوش ابومسلم انبارهای باروت را منفجر کرد. انصاف این بود برخی روزنامه‌چی‌های غریبه با وجدان که متلک‌پرانی‌های عزیزی در جعبه جادو را بُلد کرده و جبهه جدیدی برای رویارویی با او تعریف کردند، به حکم انصاف از کنار حرف‌های حماسه‌ساز ملبورن نگذرند و واگویه‌های او در میکسدزون را بیش از پیش نشت دهند، اتفاقی که در عمل نیفتاد تا معلوم شود در مجازستان فاصله عشق تا نفرت آن‌قدر زیاد است که خنجری زهرآگین پشت پست‌ها و کامنت‌ها پنهان شده است.
جدای از نسیان فیک‌نیوزها، اما معذرت‌خواهی کامل، بدون لکنت و مستقیم غزال تیزرو از دو یار قدیمی که با نامهربانی جماعتی مشوش مواجه شدند، نشان داد خداداد از شجاعت و شهامت لازم برای بیان حقایق برخوردار است و زبان سرخ او بی‌آنکه سر سبز برباد دهد، می‌تواند در مسیر صلاح و فلاح فوتبال بچرخد. فاتح دروازه الیور کان در سال‌های گلبهی بوندس لیگا، پالس‌های تغییر در کاراکتر یک توپچی طناز را به گوش منتقدان رساند تا باور کنیم در آشفته‌بازار این فوتبال، برخی ستاره‌ها بی‌اعتنا به سمفونی گردباد از واقعیت رونمایی می‌کنند، بر طبل صداقت می‌کوبند و از نتیجه کار خود هراسی ندارند. موضع متهورانه بمب‌افکن اسبق تیم ملی را به فال نیک می‌گیریم و باور داریم در هیاهوی موج‌ها و آوازهای زنجره‌ها می‌توانیم همچنان رد پای انسانیت را در محدوه‌ای یشمی جست‌وجو کنیم و در این زمستانِ استخوان‌سوز تنها به تشریح مردمکان بهت‌زده یاغیانِ خسته جان بسنده نکنیم.