حميد امجد، كارگردان تئاتر عنوان كرد: واقعيت اين است كه مديريت اغلب سالن‌هاي تئاتري، تعداد مخاطب را مهم مي‌داند و نمايشي را مي‌پسندد كه بتواند در بيشترين حد ممكن سالن را پر كند؛ چون آنها راضي نمي‌شوند سالن‌شان برخلاف انتظار پر از تماشاگر نشود.
وي گفت: من تعهدي در اين باره به كسي نداده‌ام (و اگر هم كسي چنين تعهدي بدهد، چك بي‌محل كشيده!). تنها كاري كه مي‌توانم بكنم اين است كه پاي سلامت كارم بايستم، دروغ نگويم و زد و بند نكنم؛ اين تمام چيزي است كه از من برمي‌آيد. بله، اهميت مي‌دهم كه آمار تماشاگر (اعم از قديم يا جديد!) گواه برقراري رابطه مخاطبان با كارم باشد، اما در عين حال به لودگي يا دويدن از پي بازار تن نمي‌دهم. اصلا علت اينكه تئاتر را براي 13سال ترك كردم همين بود كه اغلب توقع داشتند همان كاري را بكنم كه رايج است و ظاهرا همه انجام مي‌دهند. وي همچنين تاكيد كرد: قضاوت كلي و فله‌يي در قالب حكم صادر كردن حتي قبل از ديدن خود نمايش، در محيط فرهنگي ما بسيار رايج است. البته نقد هم بخش مهمي از جريان فرهنگي است. امروز تعداد نقدهاي مكتوب و جدي بر آثار به‌مراتب كمتر از گذشته‌اند و جاي آنها را غالبا حرف‌هاي شفاهي، كلي‌گويي‌ها و شايعات گرفته‌اند.