به گزارش گروه دیگر رسانههای خبرگزاری فارس روزنامه «جوان» در یادداشتی از « سیدنعمتالله عبدالرحیمزاده» نوشت:
روز اول از یازدهمین دور نشست گروه 20 بیحاشیه نگذشت چرا که ورود باراک اوباما، رئیسجمهور امریکا به شهر هانگژو چین بیحاشیه نبود و به جای اینکه او مثل دیگر رهبران حاضر در نشست از در جلوی هواپیما خارج شده و پا روی فرش قرمز بگذارد، از در میانی هواپیما خارج شد که پلههای باریکی دارد و فرش قرمزی هم در کار نبود. به غیر از این، برخی مشکلات برای دسترسی مأموران امنیتی و خبرنگاران امریکایی باعث سر و صداهایی از طرف امریکاییها شد اما در نهایت، اوباما با این نیش و کنایه که «سایز پای امریکا» گاهی برای میزبانها مشکل ایجاد میکند، سعی کرد مسئله را به نوعی رفع و رجوع کند. شاید این نوع برخورد با اوباما، خبرنگاران و مأموران امنیتی امریکا اتفاقی بوده اما میتواند نوعی نماد چینی در برابر امریکا باشد. این دور از نشست گروه 20 در هانگژو دیگر مثل دورههای قبل آن جایگاه را برای امریکا ندارد و میهمانان نشست باید خود را آماده کنند تا میزبان چینی را در قد و قامت رهبری جهانی ببینند.
کاری گراسی تحلیلی با عنوان «هانگژو جی 20: بلندپروازی چین برای رهبری جهانی»، در تارنمای بیبیسی منتشر کرده و با اشاره به نشست 2008 این گروه در شهر واشنگتن، آن نشست را نقطه عزیمت چین دانسته است. به نظر او، «پکن از آن زمان به بعد این تصور را به پایان رساند که چیزی تغییرناپذیر و قابل اعتماد در قدرتهای غربی برای به راه انداختن اقتصاد جهانی وجود دارد.» این تحلیلگراسی از جهت بحران اقتصادی غرب قابل توجیه است چرا که اقتصاد غربی از آن سال در بحران فرو رفته و با وجود گذشت هشت سال، هنوز نتوانسته خود را از شر بحران خلاص کند. در حالی که اوباما توانسته بود در سالهای اول ریاست جمهوری خود نه تنها جلوی رکود اقتصادی امریکا را بگیرد بلکه آهنگ رشد تا بیش از 2 درصد را هم در اقتصاد این کشور به راه انداخت اما در این سال پایانی از ریاست جمهوری مجبور است تا رشد 1/1 درصدی را تحمل کند، با وجود اینکه بانک مرکزی امریکا انتظار رشد 2 درصدی را داشت. باید گفت که وضعیت در دیگر قدرتهای اقتصادی غرب بهتر از این نیست، چنان که هم بانک جهانی و هم صندوق بینالمللی پول در برآوردهای تازه خود، مدام پیشبینیهای گذشته را کاهش دهند. در مقابل، چین با وجود کاهش 2درصدی نسبت به سالهای گذشته اما همچنان رشد 6 درصدی اقتصاد خود را حفظ کرده تا با تداوم بحران در غرب، وزن اصلی در حفظ تعادل اقتصاد جهانی باشد. حالا پکن با این موقعیت سعی میکند بیشترین بهرهبرداری را از نشست هانگژو داشته باشد و به نظر میرسد در این جهت نقشه راهی هم داشته باشد.
بخش قابل توجهی از این نقشه عبارت از اصلاحات ساختاری اقتصاد جهانی است که شی جی پینگ، رئیسجمهور چین هم در سخنرانی افتتاحیه نشست به آن اشارهای داشت. جائو شی جون، معاون دانشکده مالی و دارایی دانشگاه خلق چین، این اصلاحات را برای حل مشکلات ساختاری میداند که چین سعی میکند در انجام این اصلاحات منافع مشترک سراسر جهان و نه تنها منافع کشورهای پیشرفته را در نظر داشته باشد و به نظر وی، این رویه برخلاف گذشته است که کشورهای پیشرفته فقط برای خود حق بیان، رأیگیری و تصمیمگیری قائل بودند. گسترش تجارت جهانی و خروج آن از شرایط کند فعلی یک جنبه دیگر از نقشه راه چین است که برخلاف روش امریکایی از معاهدههای بینالمللی مثل معاهده ترانس پاسفیک، پکن به دنبال گسترش معاهدات تجاری منطقهای است تا زمینه برای ورود کشورهایی با اقتصاد ضعیفتر در روند تقویت تجارت جهانی باز بشود. در این بین، نباید از توجه پکن به مسکو و همچنین گروه بریکس غافل ماند که همین نشست هانگژو فرصتی را برای شیجیپینگ فراهم کرد تا او این توجه را به رخ رقبای غربی و به خصوص امریکا بکشاند و نشان دهد پکن برای ایفای نقش در قامت رهبری جهانی تنها نیست و متحدان نزدیکی را با خود دارد.
انتهای پیام/ز
∎