صاحب‌خبر - ستاره‌های آلمان را در هر جای زمین می‌توان نشان کرد. از مانوئل نویر درون دروازه گرفته تا کروس در خط میانی و مولر در خط حمله اما ستاره ایتالیا اصلا درون زمین نیست، او لب خط ایستاده و نامش آنتونیو کونته است. وصال روحانی نبرد شنبه شب آلمان با ایتالیا در مرحله یک چهارم پایانی فوتبال یورو 2016، رویارویی یخ با آتش است. یک سوی زمین ستاره‌های سرد و مسلط آلمان ایستاده‌اند، همراه با سرمربی متین‌شان که خوب بلدند چطور مهارت‌های فنی خود را در خدمت اهداف تیمی قرار دهند و به تیمی تبدیل شوند که حتی قادر است به برزیل «قدر قدرت» 7 گل بزند. اما در سوی دیگر میدان یک مجموعه آتشین قرار دارد. تیمی سراسر متوسط که حتی یک بازیکن آن از سطح معمولی و Average بالاتر نمی‌رود و مشخصه‌های فنی و فردی فراتر از معمول در هیچ یک از آنها نیست و حتی جان لوییجی بوفون نیز در 38 سالگی اصلا آن دروازه‌بان فوق‌العاده ابتدای قرن جاری نیست و کاملا بدیهی است که نباشد. از یووه تا تیم ملی ستاره‌های آلمان را در هر جای زمین می‌توان به آسانی پیدا کرد. از مانوئل نویر درون دروازه گرفته تا کروس در خط میانی و مولر در خط حمله، ستاره ایتالیا اصلا درون زمین نیست، او لب خط ایستاده و نامش آنتونیو کونته است. قدرتنمایی کونته در فوتبال ایتالیا از 6 سال پیش که سرمربی تیم سابقش یعنی یوونتوس شد، آغاز گشت. او تیمی را پس از رسوایی کالچوپولی از نو احیا و قهرمان مطلق سه دوره متوالی «سری A» کرد که پیش از اقدامات وی به کلی تحلیل رفته و بازی قدرت را در ایتالیا به اینتر واگذار کرده بود، این درخشش‌ها امکان قهرمان کردن یوونتوس در جام باشگاه‌های اروپا را منتفی ساخت زیرا سران فدراسیون فوتبال ایتالیا که به دنبال جانشینی برای چزاره پراندلی بعد از اتمام جام جهانی 2014 می‌گشتند، کونته را برگزیدند و او نیز به عشق خدمات ملی از یووه جدا شد و رفت تا آتزوری خموده و پرایراد و فاقد طرح‌های روشن و انسجام گذشته را همچون گورخرهای تورین از نو به اوج برگرداند. همیشه یک روش حاصل دو سال کار وی در اردوی ملی ایتالیا اینک پیش‌روی ما است. صرفنظر از اینکه امشب در شهر بوردوی فرانسه چه نتیجه‌ای حاصل می‌آید و آلمان پیروز می‌شود یا ایتالیا صعود می‌کند، این مساله هویت یافتن و برنامه‌مند شدن ایتالیا و کسب استحکام گذشته و قرار گرفتن این تیم در یک قالب گروهی دقیق است که فراتر از هر موضوع دیگری قرار می‌گیرد. این ترکیب می‌دود، می‌جنگد، فضاهای حیاتی را از رقبا می‌گیرد و منتظر می‌ماند تا در تک حملات کارسازش کار حریفان را یکسره کند و با سیستم دفاع و ضدحمله به آنچه می‌خواهد، برسد. بازی حسابگرانه ایتالیا، چه از نوع افراطی آن که در دهه 1960 باب شد و آن را کاتاناچیو نامیدند و چه مدل‌های ملایم‌تر آن که در دوران سرمربیگری انزو بیرزوت، ازه‌لیو ویمپینی، چزاره مالدینی و همچنین دنیوزوف پیاده شد، جملگی یک خط کلی محتاطانه را تعقیب می‌کرده‌اند و همیشه ایتالیا همان ایتالیای بسته و تدافعی و فرصت‌طلب بوده و هر چه به دست می‌آورد، با همین سلاح‌ها است. امثال جووانی تراپاتونی و پراندلی تفاوت‌هایی را در این روش ایجاد و بازی آتزوری را قدری تهاجمی‌تر کردند اما افتخارات اصلی در زمان حضور مربیان معتقد به اصل استحکام در روند بازی ایتالیایی‌ها حاصل آمد. درست است که مارچلو لیپی اغلب پز یک مربی تهاجمی را به خود می‌گرفت و با همین روش‌ها و ادعاها ایتالیا را فاتح جام جهانی 2006 کرد اما او نیز یکی از مربیان محافظه‌کار آتزوری بود. مردانی که تا گرویی نگیرند، حمله نمی‌کنند و فقط زمانی باز و راحت توپ را می‌دوانند که مطمئن باشند حریف منهدم شده و دیگر خطری از آن برنمی‌خیزد. کلید پیروزی‌ها امشب کونته یکی از برترین مجریان جدید و بالنسبه جوان روش‌های فوق با ایتالیایی به میدان می‌آید که یک بار دیگر به لطف همت وی منظم و محکم شده، با حساب بازی می‌کند، آنقدر به پر و پای حریفان می‌پیچد که آنها عاصی می‌شوند و چنان فرصت‌ها و حفره‌های کوچک در خط دفاعی رقبا را می‌یابد که حتی یک تک گل نیز معمولا برای صعود و پیروزی آتزوری‌ها کفایت می‌کند. با پایمردی کونته که پس از آویختن کفش‌هایش ابتدا در سری C و سپس سری B ایتالیا مربیگری کرد و پس از جواب ندادن امثال رانیری در یووه به تیم سابقش بازگشت و کلید پیروزی‌ها را به راه راه پوشان تورین از نو ارائه کرد، ایتالیای کنونی یکی از ترسناک‌ترین تیم‌های دنیا است. تیم‌هایی که از دقیقه یک تا 90 برنامه دارند و با آتش وجودشان رقبا را خسته و وادار به ارتکاب اشتباه می‌کنند و حتی بلژیک و اسپانیا را نیز در دام می‌اندازند و بازنده از میدان بیرون می‌فرستند. دیر یا زود امشب زمانی است که یوآخیم لوو باید ثابت کند رفتار آرام و متین و فاقد جوشش‌اش به لطف کلاس بالای مردانش برای غلبه بر کاتاناچیوی مدرن کونته کفایت می‌کند و در غیر این صورت کونته قدم دیگری به سوی افق برخواهد داشت. افقی که دیر یا زود و حتی در صورت شکست در مسابقه امشب نام او را به عنوان یکی از برترین مربیان دو دهه اخیر جهان فوتبال بر خود حک خواهد کرد.∎​