اسماعیل کهرم
مشاور رئیس سازمان حفاظت محیط زیست


«محمدعلی اینانلو» را بیش از 20 سال است که می‌شناسم. او شخصیت ویژه‌ای داشت و پلی بود میان دو قشر؛ آنان که در دانشگاه، درس محیط زیست خوانده‌اند و حتی نمی‌توانند راه خود را در طبیعت پیدا کنند و آنها که علاقه‌مند به محیط زیست هستند اما اطلاع علمی و عملی از آن ندارند. او نهضتی به راه‌انداخت که حتی کودکان و نوجوانان این سرزمین را هم مشتاق محیط زیست کرد. اینانلو بسان یک مدل و الگو بود برای هر آن کس که می‌خواست از طبیعت ایران، سر درآورد. بسیار بشاش بود و لحظه به لحظه زندگی اش، آمیخته با لذت بود. همین ویژگی هم سبب شده بود تا بسیار خوش، سفر کند و خوش سفر باشد. چند سفر که افتخار همراهی اش را داشتم، این خصلت خجسته را در او یافتم. هیچ گاه خشمگین نمی‌شد و اگر هم می‌شد، می‌کوشید بازهم لبخند بزند. او میراثی از خود برای ایران و فرزندان ایران بر جای گذاشت که شامل صدها حلقه فیلم و هزاران قطعه عکس و ده‌ها صفحه مقاله می‌شود که البته بویژه فرزندانش - آرش و البرز - باید آنها را استخراج کنند. به جرأت می‌توان گفت، اینانلو برای یک نسل پس از خود، درباره ایران، مطلب باقی گذاشت که البته باید منتشر شوند. «محمدعلی اینانلو» خوب زندگی کرد و نام نیک از خود در محیط زیست و گردشگری ایران بر جای گذاشت. نامی که برای نسل‌های آینده خواهد ماند.