وصال روحانی
مسابقه عصر امروز استقلال با تراکتورسازی در مرحله نیمه‌نهایی جام حذفی فوتبال کشور بیش از آنکه ستیز فردی سرمربیان نامدار دو تیم باشد، دوئل شخصی امیر قلعه‌نویی با سیدمهدی رحمتی است.

اصل اول
اصل اول این است که هر تیم خواهان غلبه بر آبی‌های تهرانی ابتدا باید راه‌های تفوق بر سنگربان چالاک این تیم را بیابد و اگر نیابد برنده از زمین برون نخواهد آمد. این را می‌توان از نفت تهران پرسید که در مرحله قبلی (یک‌چهارم نهایی) جام حذفی بازی‌اش با استقلال را دقیقا به همین سبب واگذار کرد. این تیم قدر فرصت‌های خوب گلزنی‌اش را در طول 120 دقیقه ندانست و پیام صادقیان از پشت شش قدم و در حالت تک به تک با رحمتی توپ را به سمت ساعت ورزشگاه فرستاد و دقایقی بعد در جنگ ضربات پنالتی رحمتی به شدت بر وحید شیخ‌ویسی چربید و کار نفت تمام شد و استقلال به نیمه‌نهایی رسید تا امروز در تبریز با تراکتور بجنگد.

اصل دوم
اصل دوم این است که «ژنرال» و کاپیتان استقلال پس از مدت ها رفاقت و همراهی در جمع آبی‌ها و همچنین سپاهان دو سالی است که رابطه‌ای شکراب دارند. وقتی رحمتی در شروع دو فصل پیش از جمع آبی‌ها جدا شد و قلعه‌نویی به شکلی بی‌ثمر کوشید محسن فروزان را همسطح با وی توصیف کند، حرف‌های تندی در زمان جدایی دو طرف رد و بدل شد. رحمتی در پیکان کاره‌ای نشد و این تیم به «لیگ یک» ارجاع گشت اما «استقلال قلعه‌نویی» هم بدون رحتمی تا رده ششم لیگ تنزل کرد. امسال که قلعه‌نویی از استقلال رفت و مظلومی بازگشت، بهترین زمینه برای رجعت رحمتی نیز به جمع استقلالی‌ها فراهم آمد؛ محصول آن بازگشت اینک پیش‌روی ما است. تیمی که برای تصاحب دو جام می‌جنگد، اگر رحمتی را درون دروازه‌اش نداشت شاید تا رده‌های پنجم و ششم لیگ تنزل می‌کرد و رقابت جام حذفی را هم به نفت واگذار می‌کرد و اصلا به تبریز نمی‌رفت تا امروز تبعات آن مورد بررسی قرار گیرد.

قلعه‌نویی خوب می‌داند
هر کس توانایی‌های فراوان رحمتی را خوب نشناسد، قلعه‌نویی خوب می‌شناسد و او قهرمانی‌هایش در لیگ با استقلال و به ویژه سومی را که در لیگ دوازدهم حاصل آمد، در درجه اول مدیون این سنگربان فوق‌العاده است. در آن سال استقلال در تمامی فصل فقط 18 گل خورد و رحمتی کلی از بازی‌ها را یک تنه برای آبی‌ها «درآورد» و در بسیاری از مسابقات به رسم و سیاق معمولش یکی، دو «تک به تک» را از رقبا گرفت و قهرمانی‌های قبلی قلعه‌نویی با استقلال با خط حمله‌هایی خروشان به دست آمده بود اما آن یکی با هنرنمایی‌های ویژه رحمتی حاصل شد. در آن فصل خط حمله استقلال بیشتر از 44 گل نزد و همین آمار به ما می‌گوید اگر منتظری، صادقی و حنیف در قلب خط دفاعی و رحمتی در پشت‌سرشان نمی‌درخشید، تیمی به جز آبی‌ها بر بلندای لیگ می‌ایستاد.

سه سال بعد
سه سال بعد از آن واقعه و در بعد از ظهر سرد روز اول دی 1394 ژنرال و رحمتی در دو سوی مختلف میدان و روبه‌روی هم ایستاده‌اند و سرنوشت قلعه‌نویی در اولین و تنها جام امسال که واقعا به آن نزدیک است، در پنجه‌های سیدمهدی آرمیده است. تراکتور را تا این مرحله تونی اولیویرای پرتغالی بالا آورده است اما اگر این تیم قهرمان جام حذفی شود به نام ژنرال تمام خواهد شد که جانشین تونی شده است و این اتفاق نمی‌افتد مگر اینکه شاگردان تازه قلعه‌نویی امروز پشت رحمتی را به خاک بمالند. 10 روز پیش این دوئل در تبریز در چارچوب لیگ برتر تکرار شد و بازی به تساوی بدون گل انجامید ولی
در همان دیدار کم موقعیت و کمی تا قسمتی محتاطانه باز هم سیدمهدی رحمتی که دوئل شخصی‌اش با کارلوس کی‌روش را هم به طور همزمان تعقیب می‌کند، در یکی دو نوبت فرصت‌های بسیار خوبی را از تیم قلعه‌نویی گرفت.

تنها جام محتمل
ژنرال خوب می‌داند تیمش در لیگ برتر بختی حقیقی برای قهرمانی ندارد و در «آسیا» نیز نه بخت حقیقی دارد و نه غیرحقیقی (!) و اگر قرار است در بدو بازگشتش به جمع قرمزهای تبریزی جام‌دار شود، باید همین جام حذفی را ببرد. حتی فتح مسابقه امروز تبریز هم سندی بر قهرمانی نیست زیرا تیم برنده باید بعدا در فینال جام حذفی روبه‌روی ذوب‌آهنی بایستد که فصل پیش هم این جام را برد اما برای شروع کار، تراکتور و قلعه‌نویی باید برنده دیدار امروز باشند و به فینال برسند. آیا رحمتی اجازه می‌دهد؟!