به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر مهدوی‌راد، استاد برجسته حوزه و دانشگاه، در نشست مقدماتی همایش «گوهر فضیلت» که به بزرگداشت مرحوم آیت‌الله میرزا حسنعلی مروارید اختصاص داشت، با اشاره به خوانش بیش از ۵۰۰ صفحه از مصاحبه‌ها و اسناد آماده‌شده برای همایش، مباحث خود را در چند محور ارائه کرد.
وی با اشاره به جایگاه اجتماعی آیت‌الله مروارید گفت: ایشان شخصیتی محبوب، موجه و مورد وثوق مطلق تمام علمای مشهد با هر گرایش و سلیقه‌ای بود. فقیه اهل‌بیت حضرت آیت‌الله‌العظمی شبیری زنجانی در توصیف ایشان فرموده‌اند: «او بسیار مردم‌دار، موجه و مورد قبول همه علمای مشهد بود؛ همگان او را به تقوا، سنگینی، متانت و اخلاق انسانی می‌شناختند… با علما ارتباط بسیار حسنی داشت و همگان را محترم می‌شمرد.»
حجت‌الاسلام والمسلمین مهدوی‌راد با اشاره به خاطرات دوران طلبگی خود در سال ۱۳۴۸ گفت: من در نوجوانی با اصرار یکی از دوستان متدینم به نماز جماعت حضرت آیت‌الله مروارید در مدرسه میرزا جعفر می‌رفتم. در آن فضای ذهنی و قلبی نوجوانی، شوقی در من ایجاد شد که گاهی از طبقه پایین با حرکتی عظیم برمی‌خاستم و به سمت مدرسه می‌رفتم. چهره نورانی ایشان چنان اثری داشت که گاهی بعد از نماز دم در می‌ایستادم تا ایشان را ببینم.
وی افزود: در نماز مسجد حاج ملاحسن در فصل تابستان، برجسته‌ترین علمای سراسر کشور حضور می‌یافتند؛ از جمله شهید مطهری همواره مقید بود در صفوف میانی این مسجد حاضر شده و پشت سر ایشان اقامه نماز کند.
این استاد برجسته حوزه و دانشگاه تصریح کرد: سیره مرحوم آیت‌الله میرزا حسنعلی مروارید، خدمت خالصانه و بی‌سروصدا بود. بدون تشکیل مؤسسات پرطمطراق و تبلیغاتی، به محض دریافت گزارشی از مشکلات درمانی یا معیشتی مؤمنان یا طلاب، بی‌درنگ از طریق ارتباط با داروخانه‌ها و منابع معتمد، گره‌گشایی می‌کرد. ایشان در عمل به روایت «اللهم انفعهم لعبادک» عمل می‌کرد و خدمت به خلق را در کنار عبادت، از برترین خدمات می‌دانست.
حجت‌الاسلام والمسلمین مهدوی‌راد گفت: مرحوم آیت‌الله میرزا حسنعلی مروارید، تحقق عینی روایت شریف «شرّقا و غرّبا لن تجدا علماً صحیحاً إلا شیئاً خرج من عندنا أهل البیت» بود. عشق او به ولایت در روضه‌ها و مجالس مشهود بود؛ حتی در ماه‌های پایانی عمر که به دلیل کهولت سن دچار نابینایی و سختی مفرط در حرکت شده بود، برای زیارت قبولیِ زائر کربلا حاضر شد و در پاسخ به عذرخواهی میزبان از زحمت ایشان، با تمسک به کلام امام فرمود: «من زارکم زارنا»؛ من عملاً به زیارت اهل‌بیت آمده‌ام.
وی در پایان افزود: ایشان انس خارق‌العاده‌ای با ادعیه داشت؛ بسیاری از ادعیه بحارالانوار را حفظ بود و بخش‌هایی از آن را برای خود مرتب کرده بود. شب‌ها مکرر با شور و هیجان از خواب برمی‌خاست و به سوی نور می‌رفت تا ببیند آیا وقت عبادت و تهجد فرا رسیده است یا نه. این حالت، یادآور رفتار پیامبر اکرم(ص) بود که شب‌ها پرده خانه را کنار می‌زدند و به آسمان نگاه می‌کردند و می‌فرمودند: «ربنا ما خلقت هذا باطلا سبحانک.»
این استاد برجسته حوزه و دانشگاه در پایان گفت: استاد محمدتقی شریعتی همواره از دو نفر از خراسانی‌ها به عظمت یاد می‌کرد: یکی حاج بزرگوار تهرانی و دیگری آیت‌الله مروارید. من این چهره را همیشه بلند دیدم و از همه شنیدم.
................
پایان پیام/