وقتی خبرهای جلسات تأمین سوخت صنایع را می‌خوانید، یک حس تلخ به آدم دست می‌دهد؛ انگار کارخانه‌دار یا معدن‌کاری که برای چند لیتر گازوئیل درخواست داده، مقصر است و باید بی‌گناهی‌اش را در راهروهای چند اداره ثابت کند!
آمار خود دولتی‌ها می‌گوید کل صنعت و معدن کشور فقط ۷ درصد گازوئیل را مصرف می‌کنند؛ یعنی ۹۳ درصد این سوخت جای دیگری می‌رود؛ اما به جای سخت‌گیری بر مبادی که به سمت قاچاق یا هدررفت می‌رود، مسیرهای مشخص؛ به‌ویژه تولیدکنندگان تحت رصد و فشار قرار می‌گیرند.
متولیان تأمین سوخت می‌گویند تأمین سوخت انجام و به درخواست‌ها سریع پاسخ داده می‌شود؛ اما فعالان بخش معدن می‌گویند برای روشن شدن وضعیت، خروجی سامانه، استخراج و آمار مربوط به تعداد درخواست‌ها، میزان پاسخ‌گویی و زمان رسیدگی به آن‌ها منتشر شود؛ زیرا تجربه آن‌ها از مدت‌ زمان رسیدگی به درخواست‌های سوخت، در مواردی با این ادعا تفاوت دارد. به نظر می‌رسد راه برون‌رفت از این وضعیت و جلوگیری از افت تولید، واقعی‌سازی فرمول‌های تخصیص سوخت باشد به این معنا که الگوی مصرف در سامانه‌هایی نظیر «سدف»، بر اساس سال ساخت، توان واقعی و شرایط اقلیمی کارگاه‌ها و معادن تعریف شود و همزمان با انتشار منظم آمار زمانِ رسیدگی به پرونده‌ها و استخراج دقیق گلوگاه‌های سامانه‌ای، فاصله میان دستگاه‌های اجرایی و فعالان صنعتی کاهش پیدا کند.