دختران مدال‌آور وزنه‌برداری ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا در گفت‌وگو با ایسنا، از نگاه مردم و جامعه به وزنه‌بردار شدن دختران در ابتدای مسیر ورزش حرفه‌ای، ادامه تحصیل و ورزش کردن، تفریح و سرگرمی‌های جانبی، وزنه‌برداران مورد علاقه، بازی‌گوشی‌ها و تنبیه‌ها و همچنین رویای المپیک صحبت کردند که در ادامه مشروح این مصاحبه آمده است.
ویدیوی کامل این‌گفت‌وگو را هم در ادامه تماشا می‌کنید:
ریحانه کریمی:
- در ابتدا جودوکار و عضو تیم ملی جودو بودم، پس از تعلیق جودو به رشته وزنه‌برداری رفتم.
- از کودکی رویای المپیک داشتم هر چند نمی‌دانستم به المپیک رفتن چگونه است.
- پس از عدم نتیجه‌گیری در بازی‌های آسیایی هانگژو، تصمیم گرفتم ریحانه جدیدی را روانه ناگویا کنم.
- شبانه‌روز به کسب مدال در بازی‌های آسیایی فکر می‌کردم.
- قبل از خواب تلفن‌های همراه خود را تحویل می‌دهیم و می‌خوابیم.
- آخر هفته‌ها پیک نیک به اتاق می‌آوریم و یواشکی که صدایش در نیاید، ماکارونی و املت درست می‌کنیم!
مهسا بهشتی:
- قبل از اینکه به وزنه‌برداری بیایم درسم خیلی خوب بود، پس از آنکه به اردو آمدم شرایط نبود که در سطح قبلی درس بخوانم.
- امیدوارم پس از رسیدن به هدفم در وزنه‌برداری تحصیلاتم را ادامه دهم و پزشک شوم.
- طول عمر ورزش کوتاه است و تا جوان هستم و می‌توانم خوب وزنه بزنم قصد دارم به اهدافم برسم. در ۸۰ سالگی هم می‌توان دکتر شد.
- تا شش ماه قبل از بازی‌های آسیایی نمی‌دانستم قرار است به ناگویا بروم.
- روی تخته به خودم گفتم حتی اگر زورت به وزنه نرسد باید تمام تلاشت را به کار گیری تا دست خالی به ایران برنگردی.
- در آغاز مسیر قهرمانی با این پرسش از سوی اطرافیان خود مواجه شدم که مگر دخترها هم وزنه‌بردار می‌شوند؟
- آشپزی بلدیم و بعضی وقت‌ها ژله درست می‌کنیم!
انتهای پیام