به گزارش خبرگزاری حوزه، چرا انسان مهم‌ترین پرسش هستی خویش را در لحظه‌ای به یاد می‌آورد که دیگر راهی برای جبران و بازگشت نمانده است. مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی با نگاهی توحیدی، تمام معادلات عرفی پیرامون خوشی و ناخوشی دنیا را به چالش می‌کشد.

آیت الله حائری شیرازی(ره):
عمر ما می گذرد و دیر یا زود به صف گذشتگان می پیوندیم و این، زندگی بزرگ ماست.
من چیزی مهمتر از این مطلب نداشتم که به شما بگویم.
حیات این نیست که امروز داریم و اینها مشکلاتی نیست که با آن دست به گریبان هستیم. رنج این نیست که امروز می کشیم و تلخی این نیست که امروز می چشیم. دشواری این نیست که ما می بینیم و عمر هم این نیست که ما می گذرانیم.
اگر تلخی است، تلخی پس از مرگ است و اگر رنجی هست، رنج آنجاست و اگر لذتی هم انسان بچشد، لذت این جهانی، لذت نیست، بلکه لذت آنجاست.
چرا هنگامی که چاره از دست رفت، انسان متوجه مسئله شود؟ مسئله ای به این مهمی را چرا هنگامی بفهمیم که نتوانیم حل کنیم؟