طوفان سرنوشت‌ساز و پایان سفر دریایی ناپلئون
ریشه این داستان به ۱۵ ژانویه ۱۸۰۲ بازمی‌گردد؛ زمانی که کشتی نظامی فرانسوی «البنال» همراه با بیش از ۲۰۰ ملوان، ۳۵۰ نظامی و شماری زن برای امور خدماتی و درمانی، از بندر تولون به راه افتاد. این کشتی بخشی از ناوگان جنگی ۲۰ هزار نفریِ تجهیزشده توسط ناپلئون بونا‌پارت بود که به سمت کارائیب (برای سرکوب شورش «توسان لوفارتور») حرکت می‌کرد.با این حال، طوفان سهمناک زمستانی و مه غلیظ، کشتی را در مدیترانه از مسیر منحرف کرد. بر اثر برخورد با صخره‌های ساحل «بنی حواء»، کشتی غرق شد. اهالی منطقه ابتدا با هدف تصاحب غنائم به یاری بازماندگان شتافتند، اما با مداخله «دای مصطفی» (حاکم وقت وهران) پس از نامه‌نگاری ناپلئون، بازماندگان به وهران منتقل شدند تا از آنجا به فرانسه بازگردند.
انتخابی دگرگون‌ساز: ماندگاری در دارالإسلام
در این میان، گروهی از راهبه‌های هلندی (میان ۷ تا ۹ تن) تصمیمی غیرمنتظره گرفتند. آن‌ها پس از احساس مهمان‌نوازی گرم و صادقانه اهالی و سازگاری با فرهنگ و سنت‌های منطقه، ترجیح دادند در دارالإسلام بمانند. راهبه‌ها پس از مشرف شدن به دین مبین اسلام، با مردان منطقه ازدواج کردند. بزرگِ آن‌ها، «جیان»، که به «ماما بینات» شهرت یافت، با یکی از فرماندهان محلی ازدواج کرد و به جایگاهی والا تا حد عضویت در شورای ریش‌سفیدان منطقه دست یافت.از خدمات پزشکی تا میراثی معنوی
«ماما بینات» با تأسیس نهادهای آموزشی مردمی، به آموزش نخ‌ریسی، فنون آشپزی، بهداشت و مراقبت‌های پزشکی به زنان منطقه پرداخت. او به عنوان پزشک سنتی منطقه، با بهره‌گیری از گیاهان دارویی و آب دریا (به‌ویژه در کمک به تسهیل زایمان و درمان مشکلات عضلانی)، پایه‌گذار شیوه‌های نوین درمان طبیعی شد که اثربخشی آن‌ها بعدها توسط پژوهشگران تأیید گردید.تأثیرات عمیق این بانوی نیکوکار باعث شد تا پس از مرگ، مقبره‌ای برای او و همراهانش بنا گردد که تا به امروز مأمن و زیارتگاه اهالی منطقه به‌ویژه زوج‌های جوان برای طلب برکت و فرزندآوری است.
این میراث تاریخی، امروزه به عنوان نمادی درخشان از تسامح دینی، تقارب فرهنگی و پیوند عمیق میان تمدن‌ها شناخته می‌شود و صاحب‌نظران فرهنگیِ الجزائر بر لزوم مستندسازی و برگردان سینمایی این روایت بی‌نظیر تأکید می‌کنند.
انتهای پیام/∎