زندگی امروز، بی‌آنکه متوجه باشیم، ما را به کم‌تحرکی عادت داده است. آسانسور جای پله را گرفته، خودرو جای پیاده‌روی را و پیام‌های تلفنی جای بسیاری از رفت‌وآمدهای کوتاه را. فناوری قرار بود کارها را آسان‌تر کند و کرده است؛ اما در این میان، بخش زیادی از حرکت‌های طبیعی روزمره‌مان را هم حذف کرده‌ایم.

مسئله فقط ورزش نکردن نیست؛ مسئله این است که چقدر از زندگی روزانه‌مان را بی‌حرکت می‌گذرانیم.

ممکن است کسی هفته‌ای چند بار به باشگاه برود، اما باقی ساعات روز را تقریباً بدون تحرک سپری کند. از طرف دیگر، کسی که فرصت رفتن به باشگاه ندارد، می‌تواند با تغییر چند عادت ساده، فعالیت بدنی بیشتری وارد زندگی‌اش کند. البته این دو جایگزین کامل یکدیگر نیستند؛ هم ورزش منظم اهمیت دارد و هم کم کردن زمان نشستن.

پس برای فعال‌تر شدن، لازم نیست حتماً برنامه‌ای پیچیده داشته باشیم. گاهی تغییرهای کوچک، اگر تداوم پیدا کنند، تفاوت قابل‌توجهی ایجاد می‌کنند:

۱.هر نشستن طولانی را به فرصتی برای حرکت تبدیل کنیم.
اگر ساعت‌ها مطالعه می‌کنیم یا با رایانه کار داریم، در فواصل منظم از جایمان بلند شویم، چند قدم راه برویم یا حرکات کششی ساده انجام دهیم.

۲.مسیرهای کوتاه را دوباره به پاهایمان بسپاریم.
برای خریدهای نزدیک، رفتن به کتابخانه یا جابه‌جایی در محیط دانشگاه، در صورت امکان پیاده‌روی را انتخاب کنیم. قرار نیست همه مسیرها را با خودرو طی کنیم.

۳. حرکت را به کارهای روزمره گره بزنیم.
هنگام صحبت تلفنی قدم بزنیم، در زمان استراحت کمی راه برویم و به‌جای نشستن مداوم، بخشی از کارهای روزانه را ایستاده انجام دهیم.

۴.ورزشی را انتخاب کنیم که با زندگی‌مان جور دربیاید.
پیاده‌روی تند، دوچرخه‌سواری، شنا، ورزش‌های گروهی یا تمرین در خانه؛ بهترین انتخاب، فعالیتی است که با شرایط جسمی، امکانات و برنامه زندگی‌مان سازگار باشد و بتوانیم آن را ادامه دهیم.

۵.برای تحرک، منتظر وقت اضافه نمانیم.
اگر تمام فعالیت بدنی را به زمانی موکول کنیم که هیچ کار دیگری نداریم، احتمالاً بسیاری از روزها فرصتی پیدا نخواهیم کرد. بهتر است حرکت را مانند خواب و تغذیه، بخشی از برنامه معمول زندگی بدانیم.

سازمان جهانی بهداشت برای بزرگسالان، در حالت کلی، دست‌کم ۱۵۰ تا ۳۰۰ دقیقه فعالیت بدنی هوازی با شدت متوسط در هفته یا معادل آن با شدت زیاد را توصیه می‌کند؛ در کنار فعالیت‌های تقویت‌کننده عضلات در دست‌کم دو روز هفته. بااین‌حال، لازم نیست از همان ابتدا به این میزان برسیم؛ هر مقدار فعالیت بیشتر، نسبت به بی‌تحرکی، می‌تواند قدمی مفید باشد.

روز تربیت بدنی و ورزش، فرصتی است برای اینکه از خودمان بپرسیم: آیا در سبک زندگی‌مان جایی برای حرکت باقی گذاشته‌ایم؟ شاید پاسخ این پرسش، نه در خرید تجهیزات ورزشی گران‌قیمت باشد و نه در ثبت‌نام فوری در باشگاه؛ شاید کافی باشد از همین امروز، چند بار بیشتر از جایمان بلند شویم، مسیرهای بیشتری را پیاده برویم و اجازه ندهیم نشستن، به عادت غالب زندگی‌مان تبدیل شود.

بدن ما برای همراهی با زندگی ساخته شده است؛ بیایید سهم بیشتری از زندگی روزمره را به حرکت اختصاص دهیم.