همشهری‌آنلاین - سیدسروش طباطبایی‌پور: واژگانی که از کودکان و نوجوانان گرفته تا بزرگ‌ترها، تا آن‌ها را می‌شنوند، گل از گلشان می‌شکفد و بال در می‌آوردند و پرواز می‌کنند!
حتی بسیاری از کارشناسان حوزه آموزش، جای خالی این واژگان معجزه‌آسا را در مدارس کشورمان گوشزد می‌کنند و پیوند بازی با آموزش را یکی از راه‌های طلایی در مسیر اعتلای آموزش و پرورش کشورمان می‌دانند.
اما بازی تنها برای کودکان مؤثر نیست و بسیاری از بازی‌ها یا اسباب‌بازی‌های کودکانه، فلسفه‌ای پیچیده در دل خود دارند که می‌توانند برای ما بزرگ‌ترها هم کاری کنند کارستان!
امروز که به‌مناسبت هفته کودک، سری به موزه اسباب‌بازی در خیابان نوفل‌لوشاتوی تهران زدم، با اسباب‌بازی ژاپنی «داروما» مواجه شدم. عروسکی با بدنی گرد، رنگی قرمز و ابروان و سبیل‌هایی پرپشت و با دو چشم سفید. در ظاهر شما با عروسکی تزیینی روبه‌رو هستید که از هر سو که زمینش بزنی، دوباره تمام‌قد می‌ایستد، اما همین ویژگی داروما، موضوعی تامل برانگیز است و آموزنده: هفت‌بار زمین بخور؛ هشت بار برخیز!
اما داروما عروسک برآوردن آرزوها نیز هست؛ یعنی صاحبش وقتی آرزویی دارد، آن را به داروما می‌گوید و یکی از حدقه‌های سپید چشم داروما را سیاه می‌کند و آن را جایی جلو چشمانش قرار می‌دهد و درست زمانی که آن آرزو برآورده شد، چشم دیگر دارومایش را رنگین می‌کند.
درواقع و در ظاهر، این دارومای بامزه است که آرزوی کودکانه کودک را برآورده می‌کند؛ اما غافل از این که این، پشتکار و تلاش خود کودک است که به دادش می‌رسد و او را قدم به قدم به /ارزویش نزدیک‌تر می‌کند. به زبان دیگر دارومای یک‌چشمی، بارها و بارها به کودک یادآور می‌شود که او هدفی نیمه‌کاره دارد و برای کامل‌کردن آن هدف باید تلاش و کوشش کند و اگر کاری نکند، عروسکش یک‌چشم می‌ماند. حالا تا دلتان بخواهد در اطراف ما بازی ها و اسباب بازی های کودکانه‌ای هستند که ظاهری ساده اما فلسفه‌ای پیچیده دارند و ما را در مسیر زندگی کمک می‌کنند.
خلاصه این‌که به بهانه هفته ملی کودک، بد نیست کودکان، نوجوانان، بازی‌ها و حتی اسباب‌بازی‌هایشان را کمی جدی‌تر بگیریم و بدانیم که چشمان رنگین آن‌ها می‌توانند ما را به آرزوهایمان نزدیک‌تر کنند!