اما پشت این رفتار ظاهرا ساده، مسأله‌ای جدی‌تر قرار دارد: کودک پیش از آن‌که توان تصمیم‌گیری درباره حریم خصوصی خود را داشته باشد، ممکن است صاحب یک هویت دیجیتال شود که بخش‌هایی از آن سال‌ها در اینترنت باقی بماند. براساس آمار منتشرشده، بیش از ۷۵‌درصد والدین اطلاعات فرزندان خود را در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کنند و از هر ۱۰ نفر نیز هشت نفر دنبال‌کنندگانی دارند که هیچ‌گاه از نزدیک آنها را ندیده‌اند. این ارقام نشان می‌دهد دامنه انتشار تصاویر و اطلاعات کودکان بسیار فراتر از حلقه دوستان و اعضای خانواده است. 

 یک عکس ساده، مجموعه‌ای از اطلاعات
تصویری که یک والد در شبکه اجتماعی منتشر می‌کند، ممکن است در نگاه اول تنها یک عکس خانوادگی باشد، اما همین تصویر می‌تواند اطلاعات بسیار بیشتری در اختیار دیگران قرار دهد. 
چهره کودک، لباس مدرسه، نشانی تقریبی محل زندگی، محیط خانه، نام مدرسه، مسیر رفت‌وآمد، علایق، دوستان و حتی برنامه روزانه او ممکن است از کنار هم قرار گرفتن عکس‌های مختلف قابل شناسایی باشد. 
مشکل زمانی جدی‌تر می‌شود که والدین در فاصله زمانی کوتاه، تصاویر متعددی از کودک منتشر کنند. مجموعه این تصاویر می‌تواند تصویری نسبتا کامل از زندگی کودک بسازد؛ داده‌هایی که شاید هرکدام به‌تنهایی اهمیت چندانی نداشته باشند، اما در کنار یکدیگر می‌توانند جزئیات زیادی از زندگی خصوصی او را آشکار کنند.

 کودک درباره انتشار تصویرش تصمیم نگرفته است
یکی از پرسش‌های مهم در این زمینه این است که چه کسی باید درباره انتشار اطلاعات کودک تصمیم بگیرد؟
کودک خردسال معمولا درکی از مفهوم حریم خصوصی، مخاطبان ناشناس، ماندگاری محتوای اینترنتی و پیامد‌های احتمالی انتشار تصاویر ندارد؛ بنابراین تصمیم‌گیری عملا بر عهده والدین است. 
اما مسأله اینجاست که رضایت والدین الزاما به معنای رضایت کودک در سال‌های بعد نیست. کودکی که امروز با انتشار عکس خود مشکلی ندارد یا حتی متوجه انتشار آن نیست، ممکن است چند سال بعد نسبت به همان تصاویر احساس متفاوتی داشته باشد. از این منظر، والدین تنها درباره یک عکس لحظه‌ای تصمیم نمی‌گیرند بلکه درباره بخشی از ردپای دیجیتال آینده فرزندشان نیز مسئولیت می‌پذیرند.

 دنبال‌کنندگان ناشناس
وجود دنبال‌کنندگان ناشناس، یکی از مهم‌ترین ابعاد این مسأله است. وقتی از هر ۱۰ نفر، هشت نفر دنبال‌کنندگانی دارند که هیچ‌گاه آنها را ندیده‌اند، دیگر نمی‌توان اشتراک‌گذاری عکس کودک را صرفا یک ارتباط خانوادگی یا دوستانه دانست. 
فضای شبکه‌های اجتماعی به‌گونه‌ای است که مخاطب یک تصویر لزوما همان فردی نیست که صاحب حساب در نظر دارد. تصویر می‌تواند ذخیره، بازنشر یا در حساب‌های دیگری منتشر شود و کنترل صاحب اصلی بر آن کاهش یابد. 
به همین دلیل، مسأله فقط این نیست که چه کسی پست را می‌بیند بلکه باید پرسید این تصویر پس از انتشار چه مسیری را طی می‌کند و در نهایت به دست چه کسانی می‌رسد؟

 اطلاعاتی که کنار هم خطرناک‌تر می‌شوند
یکی از خطا‌های رایج این است که هر اطلاعات منتشرشده به‌صورت جداگانه بی‌اهمیت تلقی شود. 
برای مثال، یک عکس ممکن است محل زندگی کودک را مشخص نکند؛ تصویر دیگر شاید نام مدرسه را نشان دهد و پستی دیگر زمان کلاس یا فعالیت ورزشی او را آشکار کند، اما ترکیب این اطلاعات می‌تواند تصویری بسیار دقیق‌تر ایجاد نماید. 
حتی جزئیاتی مانند تگ کردن موقعیت مکانی، نمایش پلاک خودرو، نام مدرسه، لباس فرم، تابلو‌های خیابان یا انتشار برنامه روزانه در کنار یکدیگر می‌توانند اطلاعات بیشتری دربار کودک آشکار کنند. 

به همین دلیل، حفاظت از حریم خصوصی کودک فقط به معنای منتشر نکردن عکس برهنه یا اطلاعات بسیار حساس نیست، گاهی جزئیات ظاهرا بی‌اهمیت نیز بخشی از یک پازل بزرگ‌تر هستند. 

 وقتی وضعیت از کنترل خارج می‌شود
یکی دیگر از مشکلات انتشار محتوای مربوط به کودکان، دشواری بازگرداندن آن به وضعیت قبل است. 
در دنیای واقعی، اگر عکسی روی کاغذ چاپ شود، می‌توان آن را از بین برد، اما در فضای دیجیتال، حتی حذف یک پست نیز تضمین نمی‌کند که نسخه دیگری از آن باقی نمانده باشد. 
کاربر دیگری ممکن است تصویر را دانلود کرده باشد، از آن اسکرین‌شات گرفته یا آن را در پلتفرم دیگری منتشر کرده باشد؛ بنابراین والدین باید پیش از انتشار این سؤال را از خود بپرسند که آیا حاضرند همین تصویر سال‌ها بعد نیز در فضای آنلاین وجود داشته باشد؟

این پرسش به‌خصوص درباره تصاویری اهمیت دارد که ممکن است کودک در سنین بالاتر از انتشار آنها احساس ناراحتی یا شرمندگی کند. 

 مسئولیت فقط بر عهده شبکه‌های اجتماعی نیست
در بحث حریم خصوصی کودکان، معمولا توجه زیادی به پلتفرم‌های اجتماعی معطوف می‌شود، اما بخش مهمی از مسئولیت متوجه خانواده‌ها نیز هست. 
والدین می‌توانند پیش از انتشار هر تصویر، مخاطبان حساب کاربری خود را بررسی، اطلاعات مکانی را حذف، از انتشار نام مدرسه و برنامه روزانه کودک خودداری کنند و تصاویر را تنها با افراد مورد اعتماد به اشتراک بگذارند. همچنین بهتر است از انتشار تصاویری که کودک را در موقعیت‌های خصوصی، آسیب‌پذیر یا تحقیرآمیز نشان می‌دهد پرهیز شود. 

 حق کودک برای داشتن یک حریم خصوصی
رشد شبکه‌های اجتماعی یک پرسش تازه را پیش‌روی خانواده‌ها گذاشته است: آیا والدین حق دارند تمام دوران کودکی فرزندشان را به بخشی از محتوای عمومی اینترنت تبدیل کنند؟
پاسخ به این پرسش ساده نیست و میان حق والدین برای به اشتراک گذاشتن زندگی خانوادگی و حق کودک برای داشتن حریم خصوصی، مرزی ظریف وجود دارد. اما یک اصل می‌تواند راهنمای تصمیم‌گیری باشد: هرچه کودک بزرگ‌تر می‌شود، باید نقش او در تصمیم‌گیری درباره انتشار تصاویر و اطلاعات مربوط به خودش نیز پررنگ‌تر شود.