نگار رشیدی
آسمان ابری و بارانزده آیچی-ناگویا در دهمین روز از آوردگاه بزرگ بازیهای آسیایی ۲۰۲۶، تضاد عجیبی با آتشفشان جوشان کاروان ورزشی ایران داشت. در روزی که بارش بیوقفه باران حتی مسابقات بادبانی را به تعطیلی کشاند، نمایندگان ایران در سالنهای سرپوشیده و پیستهای تارتان، طوفانی از اراده و غیرت به پا کردند. کسب دو مدال طلای درخشان، یک نقره مقتدرانه و سه برنز نفسگیر که با درخشش تاریخی و تابوشکنی دختران ورزشکار ایرانی گره خورده بود، روز دهم را به یک سناریوی دراماتیک ورزشی تبدیل کرد؛ سناریویی که از کامبکهای جنونآمیز روی تور والیبال تا تسخیر پولاد سرد روی تخته وزنهبرداری را در خود جای داده بود.
سالن وزنهبرداری ناگویا همواره برای ایرانیان یادآور نبردهای اساطیری است و اینبار نوبت به دسته فوقسنگین (۱۱۰+کیلوگرم) رسیده بود تا نفسها را در سینه حبس کند. علی داوودی، غول خوشتکنیک ایرانی که نقره بازیهای آسیایی هانگژو را در کارنامه داشت، اینبار پا به ژاپن گذاشته بود تا تنها با طلا به خانه بازگردد. نبرد او با وزنهها، یک کلاس درس تمامعیار از تمرکز و قدرتنمایی بود. در حرکت یکضرب، داوودی با چهرهای مصمم کار خود را با وزنه ۱۹۷کیلوگرمی آغاز کرد و آن را همچون پر کاه به پرواز درآورد. وزنههای ۲۰۲ و ۲۰۶کیلوگرمی نیز یکی پس از دیگری تسلیم اراده او شدند تا با رکورد ۲۰۶کیلوگرم در یکضرب، میخ اول را محکم بکوبد. اما شاهکار این هرکول ایرانی در دوضرب رقم خورد. وقتی داوودی برای مهار وزنه ۲۴۲کیلوگرمی روی تخته آمد، سکوت مطلق سالن را فرا گرفت. مهار موفقیتآمیز این وزنه آغاز کار بود. در تلاش دوم، داوودی به وزنه سهمگین ۲۶۰کیلوگرمی یورش برد و با استقامتی بینظیر آن را بالای سر فیکس کرد تا با مجموع خیرهکننده ۴۶۶کیلوگرم، مدال طلای بازیهای آسیایی را به نام خود ضرب کند. در همین دسته، علیرضا نصیری جوان نیز نمایشی قابل احترام داشت؛ او در یکضرب ۱۸۰کیلوگرم و در دوضرب ۲۲۳کیلوگرم را مهار کرد و در حالی که تنها چند قدم تا درخشش فاصله داشت، با مجموع ۴۰۳ کیلوگرم در جایگاه چهارم قاره کهن ایستاد.
با این حال، نقطه عطف مسابقات وزنهبرداری در بخش بانوان و در دسته ۸۶کیلوگرم رقم خورد؛ جایی که مهسا بهشتی نام خود را در تاریخ ورزش زنان ایران جاودانه کرد. حضور یک زن ایرانی روی تختههای سنگین بازیهای آسیایی و رقابت شانه به شانه با غولهای شرق آسیا، خود داستانی از غلبه بر محدودیتهاست. بهشتی در یکضرب با مهار وزنه ۱۱۳کیلوگرمی نشان داد که برای زنگ تفریح رقبا به ژاپن نیامده است و در جایگاه چهارم ایستاد. اوج هیجان در دوضرب شکل گرفت. بهشتی پس از ناکامی در مهار وزنه ۱۴۱کیلوگرمی در تلاش اول، با شجاعتی مثالزدنی وزنه را در انتخاب دوم به ۱۴۶کیلوگرم افزایش داد و در میان تشویقهای بیامان حاضران، این وزنه سنگین را بالای سر برد. اگرچه تلاش سوم او برای وزنه ۱۴۹کیلوگرمی ناکام ماند، اما همان مهار موفق ۱۴۶کیلوگرمی کافی بود تا مدال برنز تاریخی را به گردن بیاویزد. این برنز، در امتداد مدال ریحانه کریمی در دسته ۷۷کیلوگرم، پیام روشنی داشت؛ دختران وزنهبردار ایرانی حالا مدعیان جدی سکوهای قارهای هستند.
رشته اصیل کوراش بار دیگر به نقطه قوت کاروان ایران تبدیل شد. مجید وحید بریمانلو، دلاور وزن ۶۶- کیلوگرم که سالها برای رسیدن به بالاترین نقطه سکو عرق ریخته بود، روز دهم را به یک تورنمنت یکطرفه تبدیل کرد. او که در هانگژو به نقره بسنده کرده بود، در ناگویا با عطشی سیریناپذیر روی تاتامی رفت. بریمانلو پس از استراحت در دور نخست، مانند یک طوفان از سد رقبا گذشت. اسلام کامچیبکوف از قرقیزستان با نتیجه پنج بر صفر (نصف ضربه فنی) مغلوب شد و در یکچهارم نهایی، رحیمالله نجمی از افغانستان اسیر فن هلال و ضربه فنی (۱۰ بر صفر) این دلاور ایرانی گشت. اوج کار بریمانلو در نیمهنهایی و فینال بود. او با یک استراتژی بینقص، آیبک اولو از قرقیزستان را سه بر صفر مغلوب کرد و در ایستگاه پایانی، در یک نبرد نفسگیر و تاکتیکی، یاسین بوبوکالونوف از تاجیکستان را یک بر صفر از پیش رو برداشت. صدای فریاد شادی بریمانلو پس از سوت پایان، صدای آزادی یک بغض چند ساله بود که به نهمین مدال طلای کاروان ایران بدل شد.
در بخش زنان هم درام کوراش ادامه داشت. فاطمه برمکی در وزن ۸۷+کیلوگرم بانوان، با صلابت وارد میدان شد و در یکچهارم نهایی، یاچونگ یان از چین تایپه را با اقتدار سه بر صفر شکست داد. نبرد او در نیمهنهایی مقابل شی لیو لیلینگ از چین تایپه، نبردی از جنس استقامت بود که در نهایت با برتری حریف (پنج بر صفر با فن یامباش) به پایان رسید. برمکی به مدال برنز رسید، اما ایستادن او روی سکوی آسیایی، تصویری الهامبخش برای هزاران دختر جوان ایرانی است که در رویای فتح تاتامیهای جهان هستند. در همین مسابقات، مریم پیمانی با وجود تلاشی جانانه در گام نخست برابر حریف مغولستانی متوقف شد.
دهمین روز مسابقات، صحنههایی از جنس سینمای ورزشی خلق کرد. در پیست دوومیدانی، علی امیریان در فینال دوی ۸۰۰متر شاهکاری از مدیریت نفس و تاکتیک را به نمایش گذاشت. در مادهای که به عنوان یکی از طاقتفرساترین رقابتهای دوومیدانی شناخته میشود، امیریان با زمان ۱:۴۵.۱۰ دقیقه خط پایان را شکافت و تنها با اختلافی میلیمتری به مقام نایبقهرمانی رسید. مدال نقره او، نشان از تولد دوباره دوهای نیمهاستقامت ایران در آسیا دارد.
در سالن بوکس، مبارزه امیر اسماعیلی در وزن ۹۰+کیلوگرم بوی خون و غیرت میداد. اسماعیلی در نیمهنهایی برابر جهانگیر زوکروف از ازبکستان، یکی از غولهای بیرحم بوکس آسیا، قرار گرفت. مشتهای سنگین در راند اول رد و بدل شد، اما در راند دوم، یک پارگی عمیق در ناحیه ابروی اسماعیلی باعث خونریزی شدید شد. با وجود اصرار این بوکسور جنگنده ایرانی برای ادامه مبارزه، داوران و کادر پزشکی سلامت او را در اولویت قرار دادند و مسابقه متوقف شد. اسماعیلی با ابرویی شکافته و قلبی پر از حسرت، مدال برنز را به گردن آویخت؛ برنزی که ارزش آن دستکمی از طلا نداشت.
اما اوج تپش قلب هواداران ایرانی، در سالن والیبال رقم خورد. تیم ملی والیبال مردان که با هدایت روبرتو پیاتزا گام به مسابقات گذاشته است، در آخرین دیدار مرحله گروهی برابر اندونزی، یک سناریوی هیچکاکی را کارگردانی کرد. ستهای اول و دوم با غافلگیری کامل و با نتایج ۲۵ بر ۲۲ و ۲۵ بر ۲۱ به سود اندونزی به پایان رسید. کابوس شکست در حال رقم خوردن بود، اما تیم ایران از خاکستر خود برخاست. تغییرات تاکتیکی و بیداری سرویسزنهای ایرانی، ورق را برگرداند. ستهای سوم و چهارم با نتایج ۲۵ بر ۲۱ و ۲۵ بر ۱۹ به سود ایران ثبت شد تا کار به ست مرگ و زندگی پنجم بکشد. در یک جدال پایاپای و فرساینده، تجربه ملیپوشان ایران چربید و با برتری ۱۷ بر ۱۵، یک کامبک تاریخی رقم خورد تا ایران صدرنشین بلامنازع گروه B شود.
در سوی دیگر، استخر مسابقات شاهد طوفان تیم ملی واترپلوی ایران بود. بلندقامتان آبی ایران در یکچهارم نهایی اندونزی را با نتیجه سنگین و قاطع ۲۱ بر ۱۲ در هم کوبیدند. تسلط کامل در کوارترهای اول (۴-۱)، دوم (۶-۳) و چهارم (۶-۳) نشان از آمادگی بالای تیمی داشت که حالا در نیمهنهایی باید به مصاف ژاپن میزبان برود. روی ماسههای ساحلی نیز تیم دو نفره عباس پورعسگری و علیرضا آقاجانی در دیداری نزدیک، ژاپن میزبان را با نتیجه دو بر یک (۱۸-۲۱، ۲۱-۱۷، ۱۵-۸) شکست دادند و صعود کردند، هرچند دیگر تیم ایران (خاکیزاده و قلعهنوی) با همین نتیجه مغلوب قزاقستان شد و از دور رقابتها کنار رفت.
یکی از زیباترین قابهای روز دهم، عملکرد بینقص دختران ایرانی در رشتههای راکتی بود. تیم دو نفره بانوان پدل ایران با ترکیب صحابه فرد و زهرا کهریزی، در نمایشی که تحسین حاضران را برانگیخت، تیم قطر را بدون از دست دادن حتی یک گیم (۶-۰ و ۶-۰) در هم شکستند و مقتدرانه راهی مرحله یکشانزدهم نهایی شدند. تیم مردان پدل (شاهی و جمشیدی) نیز با برتری دو بر صفر برابر کویت، بلیت مرحله یکچهارم نهایی و تقابل با ژاپن را رزرو کردند.
در تنیس نیز، تیم دونفره دختران با درخشش مشکاتالزهرا صفی و ماندگار فرزامی، تیم مغولستان را با نتایج ۶ بر یک و ۶ بر صفر له کردند. با این حال، در تنیس میکس و انفرادی مردان، نتایج باب میل پیش نرفت و نمایندگان ایران با شکست برابر چینتایپه و قزاقستان از دور رقابتها کنار رفتند. در سالن اسکواش، بخت با دختران ایران یار نبود. نرگس سلطانی در نبرد با حریف هندی در حالی که در گیم دوم آسیب شدید دید، مجبور به انصراف شد و با شکست فرشته اقتداری و نجمه بوشهریزاده، تیم ایران سه بر صفر مغلوب هند شد.
اوج تپش قلب هواداران ایرانی، در سالن والیبال رقم خورد. تیم ملی والیبال مردان که با هدایت روبرتو پیاتزا گام به مسابقات گذاشته است، در آخرین دیدار مرحله گروهی برابر اندونزی، یک سناریوی هیچکاکی را کارگردانی کرد. ستهای اول و دوم با غافلگیری کامل به سود اندونزی به پایان رسید اما تجربه ملیپوشان ایران چربید و با یک کامبک تاریخی ایران صدرنشین بلامنازع گروه B شد
در رشتههای تمرکزی چون تیراندازی و تیراندازی با کمان، رقابتها با میلیمترها گره خورده بود. مبینا فلاح در ریکرو بانوان پس از یک پیروزی شیرین برابر کماندار ژاپنی، در یکهشتم نهایی متوقف شد. رضا شبانی نیز در بخش مردان تا مرز خلق شگفتی پیش رفت اما در تیر طلایی، دراماتیکترین شکل ممکن مغلوب لی وو سوک از کرهجنوبی شد. در تیراندازی تراپ نیز، بیرانوند و پرورشنیا با وجود شلیکهای قابل قبول، از رسیدن به فینال بازماندند. در نهایت، سام واژیر در شیرجه سهمتر با نمایشی استاندارد در میان بزرگان این رشته به رتبه دهم آسیا تکیه زد.
پرونده روز دهم مسابقات در حالی بسته شد که کاروان ورزشی ایران با ترکیبی از اشکها، لبخندها، خونهای ریخته شده و کامبکهای رویایی، عیار بالای خود را در ناگویا به اثبات رساند. روزی که مدالهای آن تنها تکههایی از فلز نبودند، بلکه هر کدام داستانی از سالها رنج، امید و ایستادگی را در دل خود پنهان داشتند. موفقیتی که نویدبخش روزهای روشنتری در ادامه مسیر بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ خواهد بود.