هفت ماه طول کشید تا آنچه از همان روز اول برای ایران روشن بود، در یک گزارش بین‌المللی ثبت شود: موشک آمریکایی بر سر مدرسه دخترانه شجره طیبه میناب فرود آمد و یک کشتار جمعی از کودکان ایرانی را رقم زد.

هیئت حقیقت‌یاب بین‌المللی سازمان ملل در گزارش جدید خود اعلام کرده است که دلایل معقولی وجود دارد که آمریکا مسئول حمله به مدرسه میناب و حمله دیگری در لامرد بوده و این حملات جنایت جنگی محسوب می‌شوند. گزارش تأکید می‌کند که حمله میناب یک حمله کور به زیرساخت غیرنظامی بوده و نیروهای آمریکایی در تشخیص هدف و جلوگیری از آسیب به غیرنظامیان کوتاهی کرده‌اند.

اما جنایت میناب فقط به لحظه اصابت موشک ختم نمی‌شود؛ ماه‌ها پنهان‌کاری و فرار از پذیرش مسئولیت نیز بخشی از این پرونده است.

از همان روزهای نخست، شواهد درباره آمریکایی‌بودن موشک و ارتباط حمله با عملیات آمریکا وجود داشت. با این حال واشنگتن به جای پذیرش مسئولیت، پرونده را پشت عبارت آشنای «تحقیقات در حال انجام است» پنهان کرد. دونالد ترامپ حتی مسئولیت حمله را رد کرد و بدون ارائه سند، ایران را عامل آن معرفی کرد.

این همان جایی است که رفتار آمریکا در قبال میناب با سرعتی که در اعلام مسئولیت دیگر عملیات‌های نظامی خود نشان می‌دهد، قابل مقایسه است. وقتی قرار است واشنگتن درباره حمله به یک شناور، یک قایق یا یک هدف نظامی صحبت کند، اطلاع‌رسانی و اعلام موضع می‌تواند ظرف ساعت‌ها انجام شود؛ اما وقتی پای مدرسه‌ای پر از کودکان در میان است، ناگهان ماه‌ها زمان لازم است تا نتیجه «تحقیقات» اعلام شود.

این تأخیر اتفاقی نیست که بتوان به‌سادگی از کنار آن گذشت.

آمریکا می‌خواست جنایت میناب را به یک «خطای نظامی» تقلیل دهد؛ اما مسئله بسیار فراتر از یک اشتباه است. گزارش سازمان ملل می‌گوید اطلاعات مورد استفاده برای هدف‌گیری قدیمی بوده و آمریکا نتوانسته ماهیت غیرنظامی مدرسه را به‌درستی تشخیص دهد. نیویورک‌تایمز نیز گزارش داده که یافته‌های هیئت نشان می‌دهد خطاهای منتهی به کشته‌شدن بیش از صد کودک فراتر از یک سهل‌انگاری ساده بوده است.

و این سؤال همچنان باقی است: چطور ارتش آمریکا با تمام ادعای خود درباره برتری اطلاعاتی، ماهواره‌ای و فناوری تسلیحاتی، یک مدرسه فعال را در قلب یک شهر تشخیص نداد؟

میناب برای ایران فقط یک پرونده حقوقی نیست؛ نماد چهره واقعی جنگی است که آمریکا و اسرائیل علیه ایران آغاز کردند. کودکانی که در کلاس درس بودند، نه نیروی نظامی بودند، نه هدف مشروع نظامی و نه بخشی از میدان نبرد. آن‌ها قربانیان مستقیم حمله به خاک ایران بودند.

امروز این جنایت دیگر فقط روایت ایران نیست. یک هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل آن را ثبت کرده و یافته‌هایش می‌تواند در تحقیقات و اقدامات حقوقی آینده مورد استفاده قرار گیرد.

هزینه این پرونده برای دولت ترامپ نیز از خود حمله بزرگ‌تر می‌شود. ترامپ نه‌تنها با مسئولیت یک حمله جنایتکارانه به مدرسه مواجه است، بلکه باید درباره این پرسش پاسخ بدهد که چرا دولتش در برابر این جنایت، ماه‌ها سکوت کرد و چرا روایت اولیه‌اش با یافته‌های بعدی همخوانی نداشت.

میناب حالا علاوه بر یک لکه در پرونده جنگ آمریکا علیه ایران، سندی است از هزینه‌ای که آمریکا برای جنگ خود بر مردم ایران تحمیل کرد. و هرچه واشنگتن دیرتر درباره آن پاسخ بدهد، این سؤال بلندتر خواهد شد: اگر جنایت علیه کودکان در مدرسه یک «اشتباه» بود، چرا پذیرش مسئولیت آن هفت ماه طول کشید؟