صاحب‌خبر - گروه بین الملل – علی ودایع: به گزارش تاس، طبق برنامه فرایند سه روزه رأی‌گیری انتخابات نهمین دوره دومای سفلی (مجلس قانونگذار) روسیه که صبح چهارشنبه آغاز شد. فرآیند رای گیری ، غروب دیروز (جمعه) به پایان رسید. بنا بر اعلام الا پامفیلووا رئیس کمیسیون مرکزی انتخابات روسیه، در مجموع چهار هزار و ۴۳۶ نفر برای انتخابات نهمین دوره دوما ثبت‌نام کرده‌ بودند.
انتخابات دومای دولتی تحت یک سیستم انتخاباتی مختلط برگزار می‌شود. در انتخابات سال ۲۰۲۶ میلادی، ۴۵۰ نماینده این مجلس قانونگذار انتخاب خواهند شد: ۲۲۵ نفر از فهرست‌های حزبی و ۲۲۵ نفر از حوزه‌های انتخابیه تک‌حوزه‌ای.
۲۲۵ کرسی دوما بر اساس تعداد آرای احزاب فدرال در انتخابات مشخص خواهد شد. ۲۲۵ کرسی دیگر نیز به نامزدهایی اختصاص خواهد یافت که در حوزه انتخابیه تعیین شده بیشترین رأی را به دست آورده باشند.بدین ترتیب هم احزاب سیاسی و هم نامزدهای انفرادی که توسط کمیسیون مرکزی انتخابات تأیید شده‌اند، در انتخابات پارلمانی روسیه شرکت می‌کنند.
باید دقت داشت که صحنه سیاسی مسکو را نمی‌توان با متر و معیارهای کلاسیك دموکراسی غربی سنجید؛ صندوق رأی در روسیه امروز، یک مناسک ساده برای تقسیم ۴۵۰ کرسی پارلمان نیست، بلکه ابزاری منطبق بر «دکترین بقا» و «موازنه سخت» است. اقدام حاکمیت در برگزاری رأی‌گیری ۳ روزه و گنجاندن مناطق جدید ادغام‌شده در جدول حوزه‌ها، از دید رسانه‌های داخلی و منطقه‌ای، گامی مشروعیت‌بخش در جهت ثبت یکپارچگی سرزمینی تلقی می‌شود؛ در حالی که ناظران غربی آن را فرایندی کاملاً کنترلی ارزیابی می‌کنند.
کرملین در چهارمین سال جنگ اوکراین، بیش از آنکه به دنبال ثبت یک آمار تشریفاتی باشد، نیازمند بازآفرینی مشروعیت ساختاری، تثبیت جبهه خانگی و ارسال یک پیام صریح به فرامنطقه بود: ماشین قدرت در مسکو تحت سنگین‌ترین فشارهای اقتصادی و امنیتی، نه تنها دچار گسست نشده، بلکه بر ریل یکپارچگی ساختاری حرکت می‌کند.

مثلث مشروعیت کرملین و مهندسی «اپوزیسیون سیستمی»
تحلیل دقیق فهرست‌های حزبی ارائه شده، ترکیب هوشمندانه دستگاه قدرت در مسکو را به تصویر می‌کشد. اسوشیتدپرس گزارش داد که غیبت اپوزیسیون واقعی، کنترل کامل کرملین بر فضای سیاسی کشور را تضمین می‌کند؛ آن هم در شرایطی که هزینه‌های اقتصادی جنگ افزایش یافته و حملات پهپادی اوکراین به پالایشگاه‌ها و فروشگاه‌های اینترنتی، تبعات جنگ را پس از گذشت بیش از ۴ سال و نیم ملموس‌تر کرده است.
رسانه‌های رسمی روسیه نظیر خبرگزاری تاس، ریانووستی و روزنامه ایزوستیا، تحولات این دوره را از زاویه «اقتدار، ثبات و مدرن‌سازی سیستم» پوشش دادند.حزب حامی کرملین یعنی «روسیه واحد» که دوسوم کرسی‌های دوما را در اختیار دارد، بار دیگر در آستانه پیروزی مطلق قرار دارد.ناگفته نماند هم‌زمان با روند رای‌گیری، مانور ویژه‌ای روی اخبار دستاوردهای صنایع هوافضا، دفاعی و موفقیت‌های میدانی نیروهای مسلح مورد توجه قرار گرفت تا فضا را با حسی از «غرور ملی و اعتماد به اقتدار نظامی» پیوند بزنند.
 حضور چهره‌هایی نظیر سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه، و سرگئی سوبیانین، شهردار پرنفوذ مسکو، در صدر فهرست فدرال حزب حاکم (روسیه متحد)، پیام روشنی از تداوم ثبات اجرایی و بازنمایی دیپلماسی اقتدار دارد. اما وجه متمایز این دوره، سنجاق کردن نمادهای نبرد به بدنه سیاسی است؛ ورود چهره‌هایی چون یوگنی پودوبنی، خبرنگار جنگی مجروح‌شده در خط مقدم، نشان می‌دهد کرملین به دنبال ادغام نخبگان جامعه‌پذیرشده در محیط جنگی به درون شریان‌های تصمیم‌گیری پارلمان است.
در لایه‌های زیرین اما رقابت واقعی بر سر کرسی‌های دوم شکل گرفت. جایی که «اپوزیسیون سیستمی» نقش دماسنج جامعه را ایفا می کند. حزب کمونیست (CPRF) کانال اصلی بازتاب اعتراضات معیشتی، تورم و نرخ بالای بهره بانکی برای اقشار آسیب‌پذیر است. از سوی دیگر حزب «مردم جدید»  آواتاری کنترلی برای جذب طبقه متوسط شهری و «آرای خاکستری»؛ فضایی تنفسی برای جامعه‌ای که با انسداد کامل جریان‌های ضدجنگ مواجه است.
حزب لیبرال دمکرات (LDPR) که حزبی افراطی و ملی‌گرا است، پس از مرگ بنیان‌گذار خود ولادیمیر ژیرینوسکی، اکنون توسط لئونید اسلوتسکی اداره می‌شود.
صندوق‌های رأی نهمین دوره دوما، بیش از آنکه حاصل یک رقابت کلاسیک باشند، بازتاب موازنه میان «مدیریت خستگی از جنگ» در داخل و «نمایش صلابت ساختاری» در برابر جبهه غربی بودند؛ پارلمانی که بیش از گذشته، بازوی حقوقی دکترین امنیت ملی مسکو خواهد بود.
صندوق‌های رأی دومای نهم در شرایطی گشوده شد که جامعه روسیه زیر بار سنگین نرخ بالای بهره بانکی، تورم ملموس و کمبود شدید نیروی کار دست‌پنجه نرم می‌کند. گزارش‌ها و تحلیلی‌های میدانی نشان می‌دهد که حملات پهپادی به تاسیسات سوختی و پالایشگاهی و اختلال در زنجیره‌های تامین، جنگ را از یک پدیده دوردست به واقعیت روزمره شهروندان روس تبدیل کرده است. از این منظر، انتخابات برای کرملین بیش از آنکه نمایشِ متداولِ محبوبیت باشد، حکم یک «دماسنج خستگی از جنگ»  را داشت؛ ابزاری تحلیلی برای سنجش دقیق تاب‌آوری اجتماعی و ارزیابی میزان کشش جامعه در پذیرش هزینه‌های مداوم نبرد.
از سوی دیگر، برقراری مدل رأی‌گیری الکترونیکی (DEG)، انسداد کانال‌های اعتراض خیابانی و مهندسی دقیق فضای رسانه‌ای، تلاش کرملین برای پیش‌گیری از هرگونه شگفتی در جبهه خانگی بود. با این حال، در لایه‌های پنهان جامعه و فعالان اقتصادی، نوعی نگرانیمستمر وجود دارد؛ شایعات و گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال اتخاذ تصمیمات سخت اقتصادی، اصلاحات جدید مالیاتی یا حتی صدور دستور موج جدید فراخوان نیرو پس از بسته‌شدن صندوق‌ها، بر رفتار روانی رای‌دهندگان سایه انداخته بود.

پیام دومای نهم به فرامنطقه
از منظر واقع‌گرایی ساختاری، خروجی نهایی نهمین دوره دومای دولتی روسیه یک پیغام مستقیم برای بازیگران بین‌المللی دارد؛ پارلمان جدید مسکو، یکپارچه‌تر، دفاعی‌تر و همسو تر از گذشته، به عنوان بازوی ساختاری کرملین برای تصویب بودجه‌های نظامی، تأمین حقوقی دکترین امنیت ملی و خنثی‌سازی تحریم‌های غربی عمل خواهد کرد.نکته اینجاست که ساختار سنتی فرهنگ سیاسی روسیه  مبتنی بر اتحاد در مقابل دشمن خارجی در قلب جنگ میهنی همچنان کارکرد خود را نشان می دهد.
ماشین قدرت در مسکو توانسته است با مدیریت هوشمندانه اپوزیسیون سیستمی و جذب آرای خاکستری، از سرریز ناآرامی‌ها جلوگیری کند. اما سیگنال‌های ثبت‌شده از فشار معیشتی و خستگی زیرپوستی جامعه، کدهای ارزشمندی است که دستگاه تصمیم‌گیری در کرملین برای تنظیم سیاست‌های داخلی و مدیریت جبهه خانگی در ادامه این نبرد فرساینده، ناگزیر به خوانش و مواجهه با آن‌ها خواهد بود.
 ∎​