جام جم آنلاین - مربیانی مانند پپ گواردیولا و میکل آرتتا از نسخه‌های مختلف این سیستم استفاده کرده‌اند.
وقتی صحبت از فوتبال هجومی می‌شود احتمالاً اولین آرایش‌هایی که به ذهن می‌رسند ۴-۳-۳ یا ۴-۲-۳-۱ هستند. اما فوتبال مدرن یک قدم جلوتر رفته است. یکی از جذاب‌ترین ساختار‌های هجومی امروز ۳-۲-۵ است، سیستمی که در زمان مالکیت توپ می‌تواند پنج بازیکن را در یک خط یا در فضا‌های مختلف مقابل دفاع حریف قرار دهد.
البته تیمی که با ۳-۲-۵ بازی می‌کند لزوماً مسابقه را با همین ترکیب آغاز نمی‌کند. ممکن است روی کاغذ ۴-۳-۳ یا ۴-۲-۳-۱ باشد، اما با شروع حمله و بالا آمدن مدافعان کناری به شکل ۳-۲-۵ دربیاید.
 
راز ۳-۲-۵ چیست؟
در ساده‌ترین حالت سه مدافع در عقب باقی می‌مانند و دو هافبک پشت خط حمله قرار می‌گیرند. پنج بازیکن دیگر در بخش هجومی زمین پخش می‌شوند.
ساختار به این شکل است:
۳ مدافع | ۲ هافبک | ۵ بازیکن هجومی
این چیدمان به تیم اجازه می‌دهد هم عرض زمین را اشغال کند و هم بازیکنان زیادی را در نزدیکی محوطه جریمه حریف قرار دهد.
بال‌های تیم معمولاً عرض زمین را حفظ می‌کنند و بازیکنان کناری یا هافبک‌های هجومی می‌توانند وارد نیم‌فضا‌ها شوند. مهاجم نیز بین مدافعان مرکزی حریف قرار می‌گیرد.
 
پپ؛ مشهورترین استاد ۳-۲-۵
اگر یک مربی بیش از همه با این ساختار شناخته شود نام پپ گواردیولا در صدر فهرست قرار می‌گیرد.
منچسترسیتی در سال‌های حضور گواردیولا بار‌ها هنگام مالکیت توپ به ساختار ۳-۲-۵ تبدیل شد. ورود یکی از مدافعان به خط میانی یا عقب ماندن یک مدافع کناری در کنار مدافعان مرکزی امکان شکل‌گیری این ساختار را فراهم می‌کرد.
لیگ برتر انگلیس نیز ۳-۲-۵ را یکی از مشخصه‌های مهم فوتبال گواردیولا در منچسترسیتی معرفی کرده است.
 
فقط سیتی نیست
میکل آرتتا نیز در آرسنال از ساختار‌های مشابه استفاده کرده است. مدافعان کناری آرسنال در بعضی فاز‌های بازی وارد مناطق مرکزی می‌شوند و به تیم کمک می‌کنند هنگام حمله تعداد بازیکنان بیشتری در بخش میانی و هجومی داشته باشد.
آرسنال در فصل‌های اخیر این ساختار را با پرس شدید و سازمان دفاعی بسیار منظم ترکیب کرده است.
روبرتو دزربی نیز در دوران حضورش در برایتون از ساختار‌های ۳-۲ هنگام بازی‌سازی استفاده می‌کرد و این ایده را برای شکستن پرس حریف توسعه داد.
در فصل ۲۰۲۶-۲۷ نیز نمونه‌های دیگری از این ایده دیده می‌شود. منچسترسیتی تحت هدایت انزو مارسکا همچنان در برخی فاز‌های مالکیت به ۳-۲-۵ تبدیل می‌شود، هرچند ساختار تیم انعطاف‌پذیر است و شکل‌های دیگری مانند ۳-۱-۳-۳ نیز دیده می‌شود.
 
چرا این سیستم این‌قدر هجومی است؟
چون پنج بازیکن می‌توانند همزمان خط دفاعی حریف را درگیر کنند.
دو بازیکن عرض زمین را می‌گیرند، دو نفر در نیم‌فضا‌ها قرار می‌گیرند و مهاجم در مرکز حضور دارد. به این ترتیب مدافعان حریف مجبور می‌شوند دائماً بین پوشش عرض، نیم‌فضا و مهاجم مرکزی تصمیم بگیرند.
اما این سیستم یک خطر بزرگ هم دارد.
اگر تیم توپ را از دست بدهد و سه مدافع عقب‌مانده نتوانند ضدحمله را متوقف کنند، فضای زیادی برای حریف ایجاد می‌شود. به همین دلیل ۳-۲-۵ فقط زمانی موفق است که تیم پرس بعد از دست دادن توپ و دفاع انتقالی بسیار خوبی داشته باشد.
۳-۲-۵ را می‌توان یکی از هجومی‌ترین ساختار‌های فوتبال مدرن دانست، اما قدرت واقعی آن فقط در تعداد بازیکنان هجومی نیست. هنر مربی است که چطور و با چه بازیکنانی آن را اجرا کند.