همین دیروز نوشتیم که مالکان و مدیران غولهایی مثل «اوپناِیآی»،«آنتروپیک» و حتی خود ایلان ماسک، یکییکی دستشان را به نشانه ایست بالا برده و اعلام کردهاند که باید هرچه زودتر ترمز سرعت پیشرفت هوش مصنوعی را کشید؛ اما برخلاف پدرخواندههای فناوری، گویی ترامپ ترمز بریده و مصمم است پایش را تا انتها روی پدال گاز هوش مصنوعی نگه دارد.
«واشنگتنپست» مینویسد حالا که متفکران و کلهگندههای هوش مصنوعی از خطر«وجودی» حرف میزنند و هشدارهای امنیتی را جدی گرفتهاند، ترامپ قصد ندارد ماجرا را جدی بگیرد. البته او منطقی دارد و معتقد است رقابت با چین بر سر توسعه هوش مصنوعی آنقدر حیاتی است که بقیه چیزها - از ایمنی گرفته تا اخلاق فناوری- در حاشیه میمانند. او حتی رک و بیپرده میگوید: «هرکسی در هوش مصنوعی پیروز شود، همهچیز را میبرد» و خب، در منطق ترامپ، «همهچیز» یعنی سلطه بر جهان. او حتی هشدارهای مدیران فناوری را نیروی منفی خوانده و انگار دارد درباره یک توطئه خیالی حرف میزند، نه نگرانی جدی کسانی که خودشان کدهای این فناوری را نوشتهاند.
به گفته او، رئیسان شرکتهای هوش مصنوعی «چیزهایی را مطرح میکنند که رخ نخواهد داد» و این میتواند نقطه جوش اختلافها باشد. بنابراین، یک سو، صنعتگرانی قرار گرفتهاند که از هیولای دستساز خودشان ترسیدهاند و سوی دیگر، سیاستمداری که این هیولا را تنها برگ برنده آمریکا در رقابت با چین میبیند. این کشمکش دست دموکراتها را هم باز گذاشته تا دولت را به کمکاری در برابر خطرات هوش مصنوعی متهم کنند و در مقابل، نمایندگان کالیفرنیا هم توپ را به زمین دولت انداخته و میگویند این هرجومرج ایمنی نتیجه مستقیم رها کردن افسار صنعت است. خلاصه اینکه واشنگتن فعلاً با دو نوع ترس دستبهگریبان است؛ یکی ترس از خود هوش مصنوعی و غیرقابل کنترل شدنش و دیگری ترس عقبماندن در مسابقه تسلیحاتی کدها که ترامپ گزینه دوم را انتخاب کرده و با خوشخیالی تمام میخواهد آمریکا را با ترمز بریده به خط پایان برساند؛ البته بدون اینکه طبق معمول به مشکلات و عواقب و دردسرهای بعدش فکر کند.