به گزارش ایسنا، شرکت‌ها همچنان در قطب‌های تولیدی جنوب شرقی آسیا سرمایه‌گذاری می‌کنند، اما اجرای طرح «چین به علاوه یک» که در آن شرکت‌ها با فعالیت در سایر کشورهای با تعرفه پایین‌تر، ریسک چین را پوشش می‌دهند، دشوارتر شده است.

در حالی که هنوز داده‌های دقیقی وجود ندارد که نشان دهد چه مقدار از منابع به چین بازمی‌گردد، برخی از خریدارانی که تولید را به جای دیگری منتقل کرده‌اند، گفته‌اند که در حال حفظ یا بازگرداندن تامین‌کنندگان چینی هستند، زیرا کارخانه‌های خارج از چین برای مطابقت با نیروی کار ماهر، شبکه‌های تامین‌کنندگان و برق قابل اعتماد چین به سختی تلاش می‌کنند.

با این حال، قطب‌های تولیدی رقیب، هند، اندونزی و ویتنام، علیرغم نگرانی‌های مداوم، سرمایه‌گذاری‌هایی را از تولیدکنندگان لوازم الکترونیکی، خودرو و سایر تولیدکنندگان جذب کرده‌اند.

این تغییرات پیش از دیدار برنامه‌ریزی شده میان دونالد ترامپ و شی جین‌پینگ، روسای‌جمهور آمریکا و چین، در ماه جاری در حال وقوع است؛ دیداری که کسب‌وکارها برای شفاف‌سازی در مورد مکانیسم پیشنهادی برای کاهش موانع برخی از کالاهای غیرحساس، به آن چشم دوخته‌اند.

دو نفر از افراد آگاه گفتند که خرده‌فروش آمریکایی تارگت برخی از سفارشات را به تامین‌کنندگان چینی بازگردانده است و به اختلالات زنجیره تامین و محدودیت‌های تولید اشاره کردند. این منابع ارزش یا مدت زمان سفارشات را فاش نکردند.

به گفته افرادی که با فعالیت‌های شین، خرده‌فروش مد سریع چینی، آشنا هستند، این شرکت در حال کاهش برخی از فعالیت‌های خود در ویتنام نیز هست.

جین چائوفنگ، صادرکننده مبلمان فضای باز در هانگژو (واقع در شرق چین)، گفت که کارگاهی را که در سال ۲۰۲۴ در شهر هوشی‌مین راه‌اندازی کرده بود تعطیل کرده و امسال تولید را به چین بازگردانده است. او اظهار کرد در تامین تجهیزات مورد نیاز خود در ویتنام با مشکل مواجه بوده و ناچار بوده اقلام اولیه‌ای مانند پیچ ‌و قالب‌های جا لیوانی را از چین وارد کند.

به گفته او، محاسبات اقتصادی که زمانی انتقال تولید به خارج را توجیه می‌کرد، تغییر کرده است: «وقتی همه جوانب را در نظر گرفتم، دیدم هزینه نهایی تفاوت چندانی ندارد؛ بنابراین این کار فایده‌ای نداشت.»

یکی از دلایل اولیه برای انتقال تولید از چین، بهره‌برداری از تفاوت در نرخ تعرفه‌های گمرکی آمریکا بود.

بر اساس برآوردهای «واحد اطلاعات اکونومیست» (EIU) در ماه ژوئیه، نرخ موثر تعرفه آمریکا برای کالاهای چینی حدود ۲۰ درصد بود، در حالی که این رقم برای ویتنام ۶.۱ درصد، اندونزی ۱۳.۴ درصد و تایلند ۴.۵ درصد برآورد می‌شد. با این حال، «واحد اطلاعات اکونومیست» خاطرنشان کرد که با گسترش دامنه تعرفه‌های آمریکا به کشورهای بیشتر، این مزیت رقابتی کاهش یافته و باعث شده است برخی تولیدکنندگان چینی در مورد سرمایه‌گذاری در خارج از کشور تجدید نظر کنند.

فراتر از تعرفه‌ها

برخی شرکت‌ها می‌گویند دسترسی به انرژی، به‌ویژه پس از آنکه تجاوز نظامی آمریکا به ایران، پایداری تامین انرژی در مراکز تولیدی را به چالش کشید، به عاملی به اندازه قیمت تعیین‌کننده تبدیل شده است.

استانیسلاو کریکون، مدیر عامل شرکت بسته بندی «دی‌اس‌تی پَک» مستقر در لهستان، با شریک تولیدی شش ساله چینی خود برای گذر از دوره دشواری که هزینه‌های مواد پلاستیک در آوریل به دلیل افزایش قیمت نفت ۱۵ درصد افزایش یافت، کار کرد. کریکون گفت: در صورت بروز هر بحرانی، کارخانه‌های تولید چین پایدارترین کارخانه‌هایی هستند که می‌توانید استفاده کنید.   «دی‌اس‌تی پَک» ۸۰ درصد از تولید خود را از کارخانه‌ای در شنژن و ۱۰ درصد از کارخانه‌های پشتیبان قدیمی در آمریکا و اروپا تامین می‌کند.

هزینه آن جایگزین‌ها دو تا سه برابر بیشتر در هر واحد است.

گوان بائوکویی، وکیل مستقر در چینگدائو که به تولیدکنندگان مشاوره می‌دهد، گفت ویتنام و اندونزی با مشکل عرضه برق «ناپایدار و غیرمستمر» مواجه هستند و این مشکل با افزایش قیمت‌های جهانی نفت تشدید شد.

ویتنام یکی از بزرگترین ذینفعان تنوع زنجیره تامین است و میلیاردها دلار سرمایه گذاری خارجی را جذب کرده است.

بر اساس گزارش رویترز، یو یانگ شیان، که کمدهای برقی و ماشین‌های فروش خودکار می‌فروشد، گفت که شرکت او تقریبا یک هشتم کل ظرفیت خود را در ویتنام نگه می‌دارد. او گفت که «اگر ترامپ دیوانه شود» و تعرفه ها افزایش یابد، این شرکت می تواند دوباره در آنجا گسترش یابد.

صادرکنندگان گفتند که انتظار ندارند نشست ترامپ و شی مشکلات آنها را حل کند. آنها می‌گویند «نمی‌توانیم زندگی خود را به ترامپ وابسته کنیم یا همه امیدمان را به او ببندیم. ما باید بازارهای صادراتی برای حفظ خودمان پیدا کنیم.»

انتهای پیام