تالار دوازدههزار نفری آزادی تنها یک بنای ورزشی نبود، بلکه بخشی از هویت و حافظه جمعی ورزش ایران بود؛ مکانی که نسلهای مختلف ورزشکاران و تماشاگران در آن خاطره ساختند. این مجموعه در جریان حملات وحشیانه آمریکا و رژیم صهیونیستی آسیب دید؛ حملاتی که علاوه بر خسارتهای مادی، بخشی از یک فضای خاطرهانگیز و فرهنگی را نیز هدف قرار داد. در مواجهه با این فضا، سکوت حاکم میان آوار و راهروهای خالی، بیش از خودِ تخریب جلب توجه میکرد. این مجموعه با تمرکز بر رابطه انسان و مکان، تلاش دارد غیاب انسان و خاطراتی را که در این فضا باقی مانده است روایت کند؛ روایتی از مکانی که آسیب آن تنها به یک سازه محدود نمیشود، بلکه بخشی از حافظه فرهنگی و ورزشی جامعه را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
