به گزارش ایرنا، آیتالله سیدعلی خامنهای، رهبر فقید و فرزانه ایران اسلامی، از چهرههایی بود که شعر و شاعری را در متن نگاه فرهنگی خود قرار داد و سالها با اهل قلم و سرایندگان کشور رابطهای نزدیک و اثرگذار داشت.
جامعه ادبی و هنری ایران اسلامی در سوگ رهبر فقیدی به سر میبرد که همواره شعر را کارآمدترین ابزار برای ترویج ارزشهای والای انسانی و دینی قلمداد میکرد و پیوندی عمیق با اهالی قلم داشت.
نگاه همهجانبه رهبر عزیزمان به مقوله فرهنگ و هنر، جایگاهی ویژه برای شعر و ادبیات در منظومه فکری ایشان ایجاد کرد، رهبر فقید انقلاب اسلامی شعر را نه یک سرگرمی ذهنی، بلکه رسانهای پویا برای ثبت تاریخ، انتقال مفاهیم ارزشی و بازگویی دردهای جامعه توصیف مینمود.
اهتمام ویژه ایشان به برگزاری نشستهای سالانه با شاعران و بررسی دقیق سرودههای آنان، این مناسبات را فراتر از یک دیدار تشریفاتی هدایت کرد، این رویکرد صمیمانه، انگیزهای مضاعف میان سرایندگان متعهد پدید آورد تا قلم خود را در مسیر عدالتخواهی و احیای هویت ملی به کار گیرند.
اهالی قلم و سخنسرایان کشور با یادآوری آن جلسات صمیمی، از دست دادن حامی بزرگ جریان ادبیات متعهد را ضایعهای جبرانناپذیر برای فرهنگ ایران اسلامی میدانند، با این حال، تأکیدات مستمر ایشان بر پاسداری از زبان فارسی و ارتقای سطح کیفی سرودهها، مسیر روشن حرکت شاعران را برای آینده ترسیم میکند.
این پیوند، تنها به برگزاری دیدارهای رسمی محدود نماند و در ذهن بسیاری از شاعران، به خاطرهای روشن از توجه، دقت و قدرشناسی از شعر فاخر تبدیل شد.
محمدمهدی عبدالهی در بخشی از شعر خود در استقبال از غزل تازه منتشر شده رهبر فقید انقلاب نوشت:
کنج حرم به یاد شهیدان، قیام کن
دست ادب به سینه گذار، احترام کن
وی همچنین سروده است:
شاعر در آستان غزلخیز قدس او
برخیز و عاشقانه غزل را تمام کن
سیدمهدی حسینی رکنآبادی نیز در استقبال از آن غزل، با اشاره به مضمون شعر رهبری، چنین سروده است:
از هفت خط جام ولایت چشیدهام
اکنون مرا خمار به شُرب مدام کن
او در ادامه آورده است:
عمری است قلب من شده دارالولایهات
این خانه را برای غریبه حرام کن
صادق غریب هم در شعری آیینی، بر جایگاه معنوی این غزل تأکید کرده و نوشته است:
شاعر بیا به محضر سلطان سلام کن
دل را اسیر منقبت این امام کن
محمد مرادی نیز در ادامه همین فضای ادبی، سروده است:
اینجا کجاست؟ مشهد عرفان! سلام کن
بر آستان حضرت جان احترام کن
رهبر فقید ایران اسلامی در نگاه بسیاری از شاعران، نه تنها حامی شعر متعهد، بلکه شنوندهای دقیق و قدرشناس بود، نگاهی که به گفته اهالی ادب، به رشد شعر آیینی و انقلابی در سالهای پس از انقلاب کمک کرد و نام او را در حافظه فرهنگی کشور ماندگار ساخت.