به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، در ظهر عاشورای حسینی، سکوت روستای رجنوک شهرستان مرزی درمیان تنها با طنین نوحه‌هایی شکسته می‌شود که از دل‌های سوگوار برمی‌خیزد. گویی زمان در کوچه‌پس‌کوچه‌های این روستا از حرکت بازمی‌ایستد تا شاهد تکرار حماسه‌ای باشد که قرن‌ها پیش در کربلا رقم خورد.

خورشید داغ بر آسمان می‌تابد، اما گرمای زمین در برابر حرارت دل‌های عزاداران رنگ می‌بازد؛ مردمی که آمده‌اند تا نه فقط عزاداری کنند، بلکه تاریخ را دوباره زندگی کنند.

نخل؛ تابوتی از اندوه و پرچمی از وفاداری

در قلب این آیین، نخل قرار دارد؛ سازه‌ای چوبی که با پارچه‌های سیاه آراسته شده و بر دوش مردانی استوار قرار می‌گیرد. نخل در رجنوک تنها یک نماد نیست؛ بلکه کالبدی از اندوه تاریخی است، گویی کاروانی از غم را بر دوش می‌کشد.

مردانی که نخل را حمل می‌کنند، تنها حرکت‌دهندگان یک سازه نیستند؛ آنان در هر گام، وفاداری خود را به کاروان کربلا بازآفرینی می‌کنند. هر لرزش نخل، هر قدم سنگین، و هر فریاد «یا حسین»، بخشی از روایتی است که از دشت نینوا تا امروز امتداد یافته است.

مسیر عزاداری؛ از خانه تا حسینیه

در این روز، اهالی رجنوک پس از آیین‌های علم‌گردانی، سینه‌زنی و زنجیرزنی، خانه به خانه در روستا می‌چرخند و سپس خود را به حسینیه می‌رسانند؛ جایی که اوج آیین‌های عاشورایی رقم می‌خورد.

حسینیه، دیگر تنها یک مکان نیست؛ گذرگاهی است میان امروز و سال 61 هجری. جایی که مرز زمان در صدای طبل‌ها و نوحه‌ها فرو می‌ریزد و همه چیز رنگ تاریخ می‌گیرد.

تعزیه؛ بازآفرینی زنده کربلا

با آغاز تعزیه، سکوت سنگین روستا شکسته می‌شود. شبیه‌خوانان با لباس‌هایی در رنگ‌های سرخ و سبز، صحنه را به میدان کربلا بدل می‌کنند. صدای لرزان شبیه‌خوان امام، از عطش و غربت می‌گوید و اشک را بر گونه‌های پیر و جوان جاری می‌سازد.

زنان در حاشیه میدان، با دستانی رو به آسمان، صبر زینبی را زمزمه می‌کنند و مردان با هر ضربه طبل، بر سینه‌های خود می‌کوبند؛ صدایی که گویی پژواک قرن‌ها سوگواری است.

آیینی که از نسل‌ها عبور کرده است

تعزیه و نخل‌گردانی در رجنوک، صرفاً یک مراسم نیست؛ میراثی است که از نسل‌های گذشته به امروز رسیده و قرار است به نسل‌های آینده سپرده شود. این آیین، زبان بی‌زبانی است برای بیان حقیقتی که در کربلا رخ داد و هنوز در دل‌ها زنده است.

از لحظه آتش گرفتن خیمه‌ها تا پایان تعزیه، همه حاضران خود را نه تماشاگر، بلکه بخشی از این واقعه می‌بینند؛ بخشی از کاروانی که هنوز در مسیر حقیقت در حرکت است.

رجنوک؛ کربلایی کوچک در خراسان جنوبی

در پایان روز، وقتی نوای تعزیه در فضای روستا محو می‌شود، رجنوک دیگر تنها یک روستا نیست؛ بلکه کربلایی کوچک است که هر سال دوباره زنده می‌شود. جایی که اشک‌ها زبان می‌گیرند و زمین، روایتگر مظلومیت می‌شود.

عاشورا در رجنوک، تنها یک مراسم نیست؛ یک عهد است، عهدی که هر سال در ظهر دهم محرم دوباره تجدید می‌شود و تا همیشه در حافظه مردم این دیار باقی می‌ماند.

انتهای پیام/