پخش تحریف‌شده بخشی از اسناد بالادستی از زبان نایب‌رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی در شبکه شش سیما، به عذرخواهی رسمی و استعفای مدیرکل اخبار سیاسی صداوسیما انجامید. اما بیش از آن‌که مسئله، ارجاع به اسناد محرمانه باشد، نحوه خاص برش زدن و روایت کردن این اسناد محل بحث است؛ برش‌هایی که به نظر می‌رسد در جهت کاهش فشارهای هفته اخیر بر شخص حجت‌الاسلام نبویان و چهره‌های نزدیک به این مواضع انتخاب شده‌اند.

نبویان اوایل هفته گذشته در اظهاراتی جنجال‌برانگیز گفته بود: «طبق متن توافق، ما مستعمره آمریکا خواهیم شد» و همچنین مدعی شده بود که طبق توافق، تنگه هرمز واگذار شده است. این در حالی است که چنین ادعایی با واقعیت منطبق نبود و تا همین لحظه نیز مدیریت و تسلط ایران بر تنگه هرمز حفظ شده است؛ چنان‌که همین شب گذشته نیز در واکنش به عهدشکنی رژیم صهیونیستی با چراغ سبز آمریکا، این اهرم بار دیگر از سوی ایران به کار گرفته شد.

این سخنان حتی در میان طیفی از جریان راست و اصولگرا نیز با واکنش‌های انتقادی و گلایه‌آمیز روبه‌رو شد. بر همین اساس، به نظر می‌رسد نبویان با برش زدن بخش‌هایی از پاسخ‌های رهبر معظم انقلاب به گزارش‌های مختلف، تلاش کرده است از خود و برخی چهره‌های همسو در برابر این انتقادها دفاع کند.

این در حالی است که بخش‌های مورد اشاره گوینده، از میان متون و جوابیه‌های مختلف رهبر معظم انقلاب اسلامی به گزارش‌های واصله از منابع گوناگون درگیر در مسئله مذاکرات و در مقاطع زمانی متفاوت، گزینش شده‌اند. بنا بر توضیحات خود نبویان، اغلب این بخش‌های اشاره‌شده به بازه زمانی اوایل اردیبهشت تا اواسط خرداد بازمی‌گردند که نشان می‌دهد مربوط به مراحل مختلف مذاکرات و نه لزوماً وضعیت نهایی آن هستند.

سؤال اینجاست که چرا باید از مخالفت‌های به‌جا، دقیق و مطالبه‌گرانه رهبر معظم انقلاب درباره صیانت از حقوق ملت ایران در جریان مذاکرات، چه در موضوع هسته‌ای و چه در مسئله تنگه هرمز، به گونه‌ای استفاده شود که در تقابل با اجازه و تأیید ایشان نسبت به توافق نهایی قرار گیرد؟
چرا که بر اساس همین ارجاعات، رهبر معظم انقلاب بر تحقق این شروط تا آن اندازه جدی و مصر بوده‌اند که ادامه مذاکرات را منوط به رعایت و تأمین آن‌ها دانسته‌اند. بنابراین، نفس به نتیجه رسیدن مذاکرات و صدور مجوز نهایی، نشان می‌دهد که از منظر ایشان، شروط اصلی در سطحی قابل قبول برای ایشان تأمین شده است. در نتیجه، استناد به مواضع مربوط به مراحل پیشین مذاکره برای زیر سؤال بردن نتیجه نهایی، با منطق همان فرآیند نیز سازگار نیست.
اما بخش تلخ ماجرا آنجاست که برخی چهره‌های سیاسی برای دفاع از مواضع خود و سفیدشویی خطاهایشان، حاضرند حتی گفت‌وگوهای محرمانه، مواضع راهبردی رهبر معظم انقلاب و منافع ملی را نیز گروگان بگیرند و دستاویز منازعات سیاسی قرار دهند. در مقابل، عذرخواهی رسمی صداوسیما و استعفای مدیر مربوطه، بیش از هر چیز نشان می‌دهد که انتشار تقطیع‌شده این اسناد در روایت یک مقام مسئول، اقدامی نادرست تلقی شده است؛ روایتی که به جای اصلاح یک خطای سیاسی، کوشید با استفاده گزینشی از اسناد، آن را توجیه کند.