به گزارش خبرگزاری آنا، این بررسی بوسیله پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران شامل یک طراحی ترکیبی همگرا است که رویکردهای کمی و کیفی را با هم ترکیب می‌کند تا تصویری دقیق از شیوه‌ها و برداشت‌های مدیریت درد در سراسر مراکز انکولوژی و مراقبت‌های تسکینی کشور به دست آورد.

یافته‌های کلیدی

- بینش‌های کمی:

• بیش از 65 درصد از ارائه دهندگان خدمات درمانی به طور معمول درد را ارزیابی نمی‌کنند و تنها حدود 29 درصد معتقدند که درمان‌های دارویی به طور موثر درد بیماران سرطانی را تسکین می‌دهند.

• بسیاری از متخصصان از استفاده محدود از ابزارهای استاندارد ارزیابی درد خبر دادند و نگرش منفی خود را نسبت به شیوه‌های فعلی مدیریت درد ابراز کردند.

- دیدگاه‌های کیفی:

مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با بیماران، مراقبان، پزشکان و سیاست‌گذاران، ۱۳ مانع اصلی برای کنترل مؤثر درد را برجسته کرد که در سه حوزه طبقه‌بندی شدند: چالش‌های حرفه‌ای، مرتبط با بیمار و سازمانی. این موانع، ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و معنوی تجربه درد را در بر می‌گیرند.

موانع حرفه‌ای و بالینی

ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی نگرانی‌هایی مانند موارد زیر را ابراز کردند:

- کمبود دانش در مورد مدیریت درد مدرن و مراقبت جامع.

- نگرش‌های منفی نسبت به درد گزارش‌شده توسط بیمار و رویکردهای درمانی محافظه‌کارانه.

- ترس از اعتیاد به مواد افیونی یا پیامدهای قانونی در بین تجویزکنندگان.

- غفلت از درمان‌های غیردارویی، علیرغم علاقه بیمار.

موانع مرتبط با بیمار

این مطالعه بر عوامل فرهنگی و روانی-اجتماعی عمیقاً ریشه‌دار مؤثر بر مدیریت درد تأکید کرد:

- باورهای فرهنگی که درد را به عنوان یک بخش مورد انتظار یا حتی از نظر معنوی معنادار زندگی تفسیر می‌کنند.

- ترس از وابستگی به داروهای مسکن و نگرانی در مورد عوارض جانبی. - شکاف‌های ارتباطی بین بیماران و پزشکان، به طوری که برخی از بیماران تمایلی به گزارش یا بیان درد خود ندارند.

مسائل سیستمی و سازمانی

پژوهشگران دریافتند که ساختارهای سازمانی نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند:

موانع نظارتی سختگیرانه پیرامون دسترسی به مواد افیونی و شیوه‌های تجویز.

همکاری ناکافی بین رشته‌ای بین متخصصان مراقبت‌های بهداشتی.

نابرابری در توزیع منابع، از جمله دسترسی محدود به خدمات مراقبت تسکینی و کارکنان متخصص.

دیدگاه و توصیه‌های یکپارچه

این مطالعه با ترکیب داده‌های کمی با روایت‌های غنی مصاحبه، نشان می‌دهد که چالش‌های مدیریت درد کامل - یک مفهوم زیستی-روانی-معنوی از درد - عمیقاً به هم پیوسته هستند و نمی‌توان آنها را به صورت جداگانه بررسی کرد.

پژوهشگران استدلال می‌کنند که اصلاحات در سطح سیستم ضروری است. استراتژی‌های پیشنهادی عبارتند از:

- تقویت پروتکل‌های ارزیابی درد روتین و آموزش برای ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی.

-اصلاح چارچوب‌های قانونی برای ارائه پشتیبانی واضح‌تر از تجویز مواد افیونی مطابق با دستورالعمل‌های مبتنی بر شواهد.

- ادغام ملاحظات فرهنگی و معنوی در برنامه‌های مراقبتی بیمارمحور.

- ایجاد تیم‌های بین رشته‌ای برای ارائه مدیریت جامع درد.

این مطالعه برجسته نشان می‌دهد که در ایران، مدیریت مؤثر درد سرطان نه تنها توسط شیوه‌های بالینی، بلکه بوسیله عوامل فرهنگی، سازمانی و سیاسی گسترده‌تر نیز محدود شده است. پرداختن به این موانع چندوجهی مستلزم تلاش‌های هماهنگ در سراسر سیستم‌های آموزشی، نظارتی و ارائه مراقبت است تا اطمینان حاصل شود که تسکین درد به عنوان جزء جدایی‌ناپذیر مراقبت‌های باکیفیت از سرطان در نظر گرفته می‌شود.