به گزارش خبرنگار خانه ملت؛ محبوبه اشرفی پیمان- بعضی مکانها دیگر فقط یک «مکان» نیستند؛ به حافظهای از رنج، فقدان و روایتهای ناتمام تبدیل میشوند. مدرسه «شجره طیبه» میناب امروز یکی از همان مکانهاست؛ جایی که دیوارهای آسیبدیده، کلاسهای خاموش و سکوت سنگین حاکم بر حیاط آن، بیش از هر روایت و تصویری از حادثهای سخن میگویند که رد عمیق آن هنوز در چهره خانوادهها، دانشآموزان و فضای این مدرسه باقی مانده است.
واقعیت آنچه در جریان حملات و بمبارانهای رژیم صهیونیستی و آمریکا بر «شجره طیبه» گذشت، در قاب چند عکس، چند دقیقه مستند یا حتی هزاران واژه نمیگنجد؛ اینجا روایت زندگیهایی است که ناتمام ماندند، دفترهایی که نیمهباز بر جای ماندند، رؤیاهایی که فرصت شکلگرفتن پیدا نکردند و خانوادههایی که هنوز با خاطره آخرین روز حضور فرزندانشان در مدرسه زندگی میکنند.
بازدید میدانی اعضای کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی از مدرسه «شجره طیبه» میناب، تنها یک بازدید اداری نبود؛ مواجههای بود با واقعیتی تلخ؛ حقیقتی که در هر گوشه این مدرسه خود را نشان میدهد؛ از دیوارهای تخریبشده و کلاسهای آسیبدیده گرفته تا سکوتی که حالا جای هیاهوی دانشآموزان را گرفته است.
«شجره طیبه» مدرسهای که به نماد یک مطالبه ملی تبدیل شد
در میان این فضای سنگین، پروانههای نصبشده بر دیوارهای مدرسه، در کنار پروانههایی که در حیاط به پرواز درمیآیند، تصویری میسازند که نگاهها را برای لحظاتی متوقف میکند؛ گویی «شجره طیبه» امروز تنها یک مدرسه نیست؛ روایتی است از مسئولیتی بزرگتر؛ مسئولیتی برای صیانت از امنیت فضاهای آموزشی، حمایت از دانشآموزان و بازنگری در سازوکارهایی که باید از تکرار چنین حوادثی جلوگیری کند.
«شجره طیبه» پرونده ای فرا ملی دارد
اکنون «شجره طیبه» از یک نقطه جغرافیایی در میناب فراتر رفته و به مسئلهای ملی تبدیل شده است؛ مسئلهای که ابعاد آموزشی، امنیتی، اجتماعی و حقوقی آن، در دستور کار کمیسیون آموزش مجلس قرار گرفته و ضرورت پاسخگویی و پیگیری آن بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. علیرضا منادی سفیدان رئیس کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی با تأکید بر اینکه حادثه «شجره طیبه» نباید در چارچوب یک رخداد مقطعی دیده شود، میگوید: مسئله تنها یک مدرسه یا یک منطقه نیست، بلکه امنیت فضاهای آموزشی و صیانت از دانشآموزان و معلمان یک مطالبه ملی است و باید با نگاه جامع و ملی مورد رسیدگی قرار گیرد.
وی با بیان اینکه پیگیری وضعیت دانشآموزان، معلمان و خانوادههای آسیبدیده، رسیدگی به مطالبات مطرحشده و بررسی ابعاد مختلف این حادثه در دستور کار کمیسیون آموزش قرار دارد؛ ادامه میدهد: مجلس این پرونده را تا رسیدن به نتیجه دنبال خواهد کرد. مطالبه عدالت، پیگیری حقوقی حادثه و جلوگیری از فراموشی آن، خواسته جدی خانوادههاست و این موضوع باید در چارچوب قانون و با همکاری دستگاههای ذیربط بهصورت دقیق پیگیری شود.
رئیس کمیسیون آموزش مجلس همچنین از برگزاری نشستهای تخصصی با دستگاههای مرتبط خبر میدهد و تصریح میکند: جمعبندی مجلس آن است که «شجره طیبه» با نگاهی ملی، کارشناسی و آیندهنگر پیگیری شود؛ چراکه امنیت دانشآموزان و معلمان موضوعی نیست که بتوان نسبت به آن نگاه مقطعی داشت.
مشق شب را با موشک پاسخ دادند
در کنار بررسیهای رییس کمیسیون آموزش مجلس درباره ابعاد آموزشی و حقوقی حادثه مدرسه «شجره طیبه» میناب، برخی نمایندگان نیز از زاویهای انسانیتر به این واقعه پرداختهاند. در همین زمینه فاطمه جراره، نماینده مردم بندرعباس، قشم، ابوموسی، حاجیآباد و خمیر در مجلس شورای اسلامی، در روایت مشاهدات و احساسات خود از دیدار با خانوادههای داغدار این حادثه، به ابعاد عاطفی و انسانی آن اشاره کرده و به خانه ملت میگوید: در لحظات ملکوتی تحویل سال، وقتی در کنار سفرههای این خانوادهها بودم، نگاه پدران و مادرانی را دیدم که با بغض میگریستند، اما نگاهشان فریاد میزد «مگر مشق شب بچههای ما چه بود که پاسخ آن را با موشک دادند؟» آن نگاه خیره تا ابد در عمق جانم حک شده است و من در آن چشمان نه ناامیدی، بلکه مظلومیت محض تاریخ را دیدم.
وی با اشاره به فضای حاکم بر خانوادههای داغدار، یادآور شد: در میان نگاه مادران و پدران نوعی انتظار ناتمام حس میشود؛ انتظاری از جنس قیام عاشورا؛ در مراسم چهلم، این انتظار نه برای بازگشت جسمانی پیکرهای مطهری بود که قطعهقطعه شدند، بلکه انتظاری برای شنیده شدن طنین مظلومیتشان در جهان بود. آنها منتظرند ببینند آیا داغ ۱۶۸ لاله به «بیداری جهانی» مبدل میشود یا نه و در عین حال چشم به عدل الهی و منتقم اصلی دارند.
خانوادههای شهدای مدرسه میناب تشنه روایتگری هستند
نماینده مردم هرمزگان در مجلس دوازدهم ادامه میدهد: این خانوادهها فراتر از همدردی، تشنه روایتگری هستند؛ آنها میخواهند دنیا بداند که در مدرسه شجره طیبه جنایتی جنگی رخ داده است. آنان میخواهند خون ۱۶۸ فرشته و معلمان ایثارگرشان سندی بر کینه دشمن از آگاهی فرزندان این خاک باشد و فریاد مظلومیت میناب در مجامع مدعی حقوق بشر بیلکنت شنیده شود.
جراره با اشاره به تأثیر این حادثه بر نگاه شخصی و مسئولیت نمایندگی خود، تصریح میکند: من از این حادثه تلخ آموختم؛ نمایندگی یعنی امانتداری. صندلی من در مجلس تنها یک جایگاه اداری نیست؛ سنگری است برای دفاع از خون معلمان و دانشآموزانی که در محراب کلاس درس شهید شدند. مسئولیت من امروز تبدیل این داغ بزرگ به یک مطالبه جهانی است و در هر اجلاس جهانی که شرکت کنم، این فریاد را مطرح خواهم کرد.
حمله به مدرسه شجره طیبه حامل پیامی هشدار دهنده است
وی با بیان اینکه حمله به مدرسه شجره طیبه حامل پیامی هشدار دهنده برای جامعه است، میگوید: وقتی مدرسهای هدف موشک کینه قرار میگیرد، پیام آن روشن است؛ دشمن از ایمان و اندیشه ما هراس دارد. این اتفاق نشان داد که حریم آموزش ما مرز ایمان ماست. اگر امروز این مدرسه نماد داغ شده، نتیجه سفاکی کسانی است که مرزهای انسانیت را درنوردیدهاند و این داغ، زنگ بیدارباشی برای همه وجدانهای بیدار جهان است.
عضو هیأترئیسه کمیسیون آموزش مجلس در ادامه درباره جایگاه نمادین مدرسه «شجره طیبه» یادآور شد: اینجا دیگر تنها یک بنای ساختمانی نیست؛ کربلای ایران است. شجره طیبه امروز بخشی از شناسنامه معنوی مردم میناب و همه آزادگان جهان شده و نام این مدرسه روایتگر قصه ۱۶۸ کبوتری است که بالهایشان زیر ضرب آهن و سرب سوخت، اما پروازشان ابدی شد.
جراره با تأکید بر ضرورت بازگرداندن احساس امنیت به مدارس؛ ادامه میدهد: اعتماد کودکان ما زمانی بازمیگردد که اقتدار ما را ببینند؛ زمانی که بدانند در برابر این جنایت بیداریم و سنگرهای علمی ما آسیب ناپذیرند. من به عنوان یک بانو به این فرزندان ایران زمین قول میدهم که خون یاران شهیدشان نهال امنیت آموزشی ما را سیراب کرده است و ما با «قلم» و «اقتدار» امنیت را به آغوش مدارس بازمیگردانیم.
جان ۱۶۸ عزیز یک عدد نیست
وی همچنین درباره مفهوم امنیت آموزشی، یادآور میشود: در برابر موشک دشمن، امنیت تنها یک مسئله عمرانی نیست، بلکه مسئلهای اعتقادی و راهبردی است. جان ۱۶۸ عزیز یک عدد نبود بلکه ۱۶۸ دنیا بود که ویران شد. امنیت آموزشی یعنی صیانت از روح دانش در برابر تهاجم وحشیانه دشمن و این مسئلهای عمیقاً انسانی و اخلاقی است که هیچ بودجه عمرانی به تنهایی نمیتواند آن را جبران کند؛ مگر با صیانت از آرمانهایشان.
پروانهها در شجره طیبه پیله خود را دریده اند/ نخل ها در میناب عزاداران
نماینده مردم هرمزگان در مجلس درباره نمادهای بهجا مانده در مدرسه نیز میگوید: پروانهها برای من تصویر همان معلمان فداکاری هستند که پیله امنیت خود را دریدند و تا آخرین ثانیه شاگردانشان را در آغوش گرفتند تا با هم آسمانی شوند. این پروانهها روح بیدار مدرسه هستند که هر روز در فضای میناب طواف میکنند تا به ما یادآوری کنند که راه شهادت در سنگر علم هنوز باز است.
جراره با اشاره به فضای اندوهبار منطقه؛ یادآور میشود: نخلهای سوخته میناب و خاک تفتیده این دیار نیز همنوا با ما عزادار هستند. وقتی بیگناهی ۱۶۸ فرشته با آتش کینه درمیآمیزد، طبیعت هم زبان به مرثیه میگشاید و این سوگواری ریشه در خاک پاک جنوب دارد؛ خاکی که با خون شهیدان تا ابد مقدس شده است. یکی از ماندگارترین تصاویر این حادثه، کتاب فارسیِ غرق در خونی است که بر صفحه «بابا نان داد» باز مانده است؛ تصویری تلخ و نمادین که نشان میدهد دشمن نهتنها نان و آب، بلکه جان «باباها» و «فرزندان» را هدف گرفته است و این کتاب خونین، سند رسوایی مدعیان دروغین جهان است.
در ادامه روایت نمایندگان مجلس از مشاهدات خود در مدرسه «شجره طیبه» میناب، فرشاد ابراهیمپور، نایبرئیس کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی نیز با اشاره به فضای حاکم بر این مدرسه و دیدار با خانوادههای داغدار، از روحیه مقاوم مردم منطقه سخن گفت و یادآور شد: مردم حاضر در مدرسه، با وجود داغ سنگینی که بر دل داشتند، با چهرههایی مصمم، مقاوم و امیدوار بیش از هر چیز مطالبهگر خون فرزندان شهید خود بودند.
شجره طیبه امروز شجره شهادت است
نماینده مردم ایذه، باغملک، دزپارت و صیدون در مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه «شجره طیبه» دیگر صرفاً یک مدرسه نیست، تأکید میکند: به نظر من این مکان امروز به «شجره شهادت» تبدیل شده است؛ جایی که مردم میناب با روحیهای خستگیناپذیر ایستادهاند و معتقدند انتقام خون فرزندان بیگناه این سرزمین باید از عاملان این جنایت گرفته شود. مردم آنجا با وجود همه دردها همچنان امیدوار به وعده الهی بودند و باور داشتند خداوند انتقام مظلومان را از ظالمان خواهد گرفت. این روحیه برای ما بسیار معنادار و تأثیرگذار بود.
ابراهیمپور با اشاره به تأثیر تاریخی این حادثه بر منطقه؛ ادامه میدهد: مدرسه شجره طیبه بدون تردید به بخشی از حافظه تاریخی مردم میناب تبدیل خواهد شد. این مدرسه ادامه همان مسیری است که ملت ایران از انقلاب اسلامی، دفاع مقدس و همه سالهای مقاومت طی کردهاند و امروز نیز خون دانشآموزان شهید این مسیر را زنده نگه میدارد.
وی با تاکید بر اینکه میناب دیگر مینابِ قبل نخواهد بود، ادامه میدهد: کودکان این شهر دیگر همان کودکان گذشته نیستند. این دانشآموزان اکنون میراثدار خواهران و برادران شهید خود شدهاند و قطعاً با آرمانهای آنان پیمان خواهند بست.
نایب رییس کمیسیون آموزش با بیان اینکه آسیب چنین حوادثی تنها فیزیکی نیست، تصریح میکند: بیتردید روان یک نسل نیز تحت تأثیر قرار میگیرد، اما ما بر اساس باورهای دینی خود معتقدیم شهدا زندهاند و نظارهگر رفتار و تصمیمهای ما هستند. باید به گونهای عمل کنیم که در برابر این شهدا شرمنده نباشیم و بتوانیم راه آنان را ادامه دهیم. اگرچه این حادثه ممکن است زخمهای روحی عمیقی بر جای گذاشته باشد، اما وظیفه نظام آموزشی و فرهنگی کشور این است که از این فضا برای تقویت روح آزادگی، جوانمردی، ایستادگی و پاسداشت ارزشهای دینی استفاده کند تا نسلهای آینده بدانند چگونه کودکان بیدفاع این سرزمین هدف حمله قرار گرفتند.
حس شرمندگی در برابر مردم میناب داریم
ابراهیمپور با اشاره به صبوری خانوادههای دانشآموزان شهید میگوید: در برابر استقامت پدران و مادرانی که فرزندان خود را از دست داده بودند، احساس شرمندگی میکردیم؛ خانوادههایی که با وجود این داغ بزرگ همچنان با صلابت از انقلاب، کشور و آرمانهای امام و شهدا سخن میگفتند.
وی همچنین بر ضرورت ثبت روایت «شجره طیبه» برای نسلهای آینده تأکید و ادامه میدهد: همه دانشآموزان ایران باید روایتگر این حادثه باشند؛ این اتفاق باید در مفاهیم آموزشی، کتابهای درسی، فضاهای فرهنگی و حتی نمادهای تربیتی کشور بازتاب پیدا کند تا آیندگان بدانند چه ظلمی بر کودکان این سرزمین رفته است. مدرسه شجره طیبه میتواند به مرکزی برای پاسداشت ارزشهای مقاومت و روایت مظلومیت کودکان ایران تبدیل شود و مجلس نیز از ظرفیتهای نظارتی و تقنینی خود برای تحقق این موضوع استفاده خواهد کرد.
شجره طیبه را به موزه تبدیل میکنیم
ابراهیمپور با اشاره به تأثیر شخصی که از این بازدید داشته، یادآور میشود: از روزی که از میناب بازگشتهام، ذهن و دلم همچنان در فضای آن مدرسه مانده است. هنوز صدای کودکان و حالوهوای مدرسه در ذهنم زنده است؛ مدرسهای که رنگ و بوی بازیهای کودکانه داشت، اما به دست رژیم صهیونیستی و حامیانش به «شجره شهادت» تبدیل شد. پیگیری تبدیل این مکان به موزه و ثبت روایت آن برای نسلهای آینده از موضوعاتی است که شخصاً آن را دنبال خواهم کرد تا این حادثه و مظلومیت کودکان میناب هرگز از حافظه تاریخی ملت ایران پاک نشود.
در ادامه روایت نمایندگان مجلس از مشاهدات خود در بازدید از مدرسه «شجره طیبه» میناب، وحید کنعانی نماینده مردم خلخال و کوثر و عضو کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی نیز این حادثه را «جنایتی بزرگ علیه کودکان و خانوادههای بیدفاع» توصیف کرد.
کنعانی با اشاره به نخستین برداشت خود از فضای این مدرسه به خبرنگار خانه ملت میگوید: نخستین تصویری که با ورود به محیط مدرسه در ذهن هر انسانی شکل میگیرد، تصویر یک جنایت جنگی سنگین است؛ جنایتی که قربانیان آن کودکانی بودند که هیچ نقشی در جنگ و درگیری نداشتند.
روایت خانوادههای داغدار مینابی را نمیتوان فراموش کرد
وی با اشاره به فضای سنگین و دردناک حاکم بر مدرسه تخریب شده و مزار این لاله های شهید، تأکید میکند: آنچه بیش از هر چیز انسان را متأثر میکرد، روایت خانوادههایی بود که هر کدام بخشی از زندگی خود را در این حادثه از دست دادهاند؛ دانشآموزی که تصویر مادرِ معلمش را در دست گرفته بود، پدری که فرزندش را از دست داده و مادری که هنوز باور نکرده کودک زیر دهسالهاش دیگر به خانه بازنمیگردد. در این حادثه دیگر تفاوتی میان شیعه و سنی، مسلمان و غیرمسلمان یا گرایشهای مختلف وجود نداشت؛ دشمن، کودکان بیدفاع و مردم عادی را هدف قرار داده بود و همین موضوع عمق فاجعه را سنگینتر میکند.
مشکلات میناب از تمام ابعاد باید بررسی شود
این نماینده مردم در مجلس دوازدهم با اشاره به شرایط دشوار برخی خانوادههای آسیبدیده میگوید: بسیاری از خانوادهها علاوه بر داغ فرزند با مشکلات معیشتی و آسیبهای ناشی از حادثه نیز مواجه هستند؛ برخی خانههایشان آسیب دیده، بعضی پدر یا مادر خانواده را از دست دادهاند و در مواردی نیز معلم خانواده قربانی این حادثه شده است. طبیعی است که این خانوادهها نیازمند حمایت جدی، مستمر و فراتر از همدردیهای مقطعی هستند.
نماینده مردم خلخال و کوثر با اشاره به روحیه برخی خانوادههای شهدا یادآور شد: با وجود همه این دردها، بعضی خانوادهها با صلابت سخن میگفتند. یکی از والدین میگفت فرزندم شهید شده و من به این موضوع افتخار میکنم؛ چراکه او نیز مانند فرزندان بسیاری از فرماندهان و شهدای کشور به قافله شهدا پیوسته است. این جملات برای ما بسیار سنگین و در عین حال ماندگار بود.
خیرین و تمام نهادها فرهنگی و اجتماعی باید در کنار خانواده شهدای مینابی قرار بگیرند
وی با تأکید بر اینکه نباید اجازه دهیم رنج این خانوادهها به فراموشی سپرده شود، میگوید: همه دستگاهها، از دولت و مجلس گرفته تا خیرین و نهادهای فرهنگی و اجتماعی، باید در کنار این خانوادهها باشند؛ چه در بازسازی مدارس و مراکز آموزشی و چه در حمایتهای روحی، معیشتی و حقوقی؛ این بازدید برای من صرفاً یک مأموریت کاری نبود، بلکه تجربهای شخصی و ماندگار بود که بیتردید تا سالها در ذهنم باقی خواهد ماند.
در نهایت میتوان گفت؛ آنچه در روایت بازدید از مدرسه «شجره طیبه» میناب دیده و شنیده میشود، تنها اندوه یک حادثه نیست؛ بلکه صدای مطالبهای است که در میان خانوادهها و مردم منطقه شکل گرفته است. بسیاری از آنان با وجود داغ سنگین از دست دادن فرزندانشان، بیش از هر چیز خواهان فراموش نشدن این جنایت و اجرای عدالت درباره عاملان آن هستند. «شجره طیبه» امروز برای مردم میناب تنها یک مدرسه نیست؛ نمادی از اندوه، ایستادگی و مطالبه پاسخگویی در برابر خون کودکانی است که آینده این سرزمین بودند. /
پایان پیام