افسردگی در بزرگسالان مسن‌تر معمولاً به مشکلات جسمی یا تنهایی نسبت داده می‌شود، اما شواهد علمی جدید نشان می‌دهد این عارضه می‌تواند نشانه تغییرات پاتولوژیک در مغز باشد که به بیماری‌های نورودژنراتیو مانند پارکینسون و دمانس لوی بدنی منجر می‌شود.

به گزارش ایتنا و به نقل از مدنیوز، مطالعه‌ای دانمارکی بر روی بیش از ۱۷ هزار نفر نشان داد افسردگی در سال‌های پایانی عمر( به‌ویژه سه سال قبل از تشخیص) در بیماران پارکینسون و دمانس لوی بدنی شایع‌تر است و حتی پس از تشخیص نیز سطوح بالاتری نسبت به بیماران مزمن دیگر حفظ می‌شود.

این پژوهش که در نشریه General Psychiatry منتشر شده، حاکی از آن است که افسردگی در دمانس لوی بدنی شدیدتر از پارکینسون است؛ الگویی که احتمالاً به پیشرفت متفاوت بیماری و اختلالات شیمیایی مغز مربوط می‌شود. پژوهشگران مشاهده کردند افسردگی به‌تدریج در سال‌های منتهی به تشخیص افزایش می‌یابد و پس از آن نیز ادامه دارد، که این امر ضرورت مداخله زودهنگام را برجسته می‌کند.
 

در بیماران پارکینسون، افسردگی شایع‌ترین علامت غیرحرکتی است و ۴۰ تا ۵۰ درصد افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ گاهی حتی پیش از علائم حرکتی ظاهر می‌شود. مطالعات نشان می‌دهند افسردگی با اختلالات شناختی مانند مشکلات حافظه، توجه و عملکرد اجرایی همراه است و خطر دمانس پارکینسونی را دو برابر می‌کند.

پژوهشگران توصیه می‌کنند سالمندان افسرده (به‌ویژه کسانی که کندی حرکت، لرزش یا عدم تعادل دارند)، فوراً ارزیابی نورولوژیک شوند. درمان افسردگی نه‌تنها کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد، بلکه ممکن است پیشرفت زوال شناختی را کند کند؛ از روان‌درمانی و ورزش تا داروهای ضدافسردگی مناسب برای بیماران عصبی.

این یافته‌ها تأکید می‌کنند افسردگی در سنین بالا نباید ساده‌انگارانه درمان شود، بلکه به عنوان «پرچم قرمز» برای غربالگری بیماری‌های جدی عصبی عمل کند؛ رویکردی که می‌تواند تشخیص را تسریع و بار مراقبتی را کاهش ‌دهد.