وبسایت وایت شو نوشت: چرا بازی مافیا را باید امتحان کنید؟

بازی مافیا یک بازی ساده و سرگرم کننده است که می توانید با دوستانتان در هر مکان و زمانی انجام دهید. برای این بازی فقط به یک بسته کارت و یک راوی نیاز دارید. این بازی می تواند برای شما فواید زیادی داشته باشد، مانند. :

افزایش توانایی استدلال و بحث: در این بازی، شما باید بتوانید دلایل و شواهد خود را به صورت منطقی و قانع کننده بیان کنید و همچنین بتوانید از دلایل و شواهد دیگران استفاده کنید یا آن ها را رد کنید.

افزایش توانایی تشخیص و قضاوت: در این بازی، شما باید بتوانید از رفتار، حرف و عمل بازیکنان سنجیده و منطقی استنباط کنید که کدام یک از آن ها مافیا یا شهروند هستند و کدام یک از آن ها دروغ می گویند یا حقیقت را می گویند.

افزایش توانایی بیان و ارتباط: در این بازی، شما باید بتوانید با صدای بلند و روشن حرف بزنید و نظر خود را به دیگران منتقل کنید. همچنین باید بتوانید با دیگران گوش دادن، مذاکره کردن و همکاری کردن را تمرین کنید.

افزایش توانایی تیمی و همدلی: در این بازی، شما باید با اعضای تیم خود هماهنگ باشید و به یکدیگر کمک کنید. همچنین باید با احترام و ادب با دیگر بازیکنان رفتار کنید و از توهین و تندخویی خودداری کنید.

محمد جواهری در وبسایت روبازی نوشت: اگه از من بپرسند چرا مافیا بازی می کنی، میگم مافیا خود زندگی و کوچیک شده ی جامعه است. تو اون یاد می گیری حقیقت رو از دروغ تشخیص بدی. با بقیه تعامل کنی، تحلیل کنی، خوب صحبت کنی و … .

یادم میاد تو خوابگاه بازی رو یاد بچه ها می دادم. یه سریا بودند اون اوایل خیلی خجالتی بودند و همش فیری می دادند (یعنی می گفتند نمی خوایم صحبت کنیم حین بازی). بعد یه مدت که گذشت و  مافیا بازی کردیم خودشون رو بخشی ار جمع می دونستند. نظرشون رو می دادند و از درست و غلط بودنش نمی ترسیدند. بعضی موقع ها نظر می دادند که فقط بگند ما بخشی از جمع هستیم و فعالانه حضور داریم. مافیا باعث می شه آدم ها بهم نزدیک تر بشند و راحت تر هم رو بپذیرند.

مافیا به ما یاد می ده جامعه متشکل شده از مجموعه آدم های متفاوت با دیدگاه های متنوع!

نقش مافیا در زنــــــدگی

آدم ها رو تو سه جا میشه شناخت: خوابگاه، مافیا و سفر!

مافیا به ما درس زندگی می ده. یاد می گیریم هم اعتماد کردن برای زندگی لازمه و هم اعتماد نکردن! همون قدر که اعتماد کردن می تونه مهلک باشه، اعتماد نکردن هم می تونه کار را خراب کنه. یاد می گیریم هم خودمون به صورت فردی باید خوب بازی کنیم و هم برای تیممون تلاش کنیم. خیلی موقع ها تیم از فرد مهم تره! متوجه میشی بعضی موقع ها برای نتیجه گرفتن، تشخیص فقط مهم نیست. یه بخش مهم کار اینه که باید بتونی بقیه رو قانع کنی.

بیشتر که بازی کنی می بینی اونی که دیروز دوستت بود، امروز دشمنته. اونی که دیروز دشمنت بوده امروز دوستت. آدم ها عوض می شند کاراشون و نقش هاشون و به طبع اون، رفتار ما هم باشون عوض میشه!

مافیا بازی می کنیم که عملکردمون در روابط بین فردی بهتر بشه. بهتر بتونیم کار تیمی انجام بدیم. تو تشخیص دوست های واقعی مون بهتر عمل کنیم و روابط با کیفیت تری داشته باشیم.

حقیقت

حقیقت همیشه جلوی چشممونه، این ماییم که می بینیم یا چشممون رو می بندیم!

مافیا برای من مدت طولانی ای تفریح غالبم بود. کلی دوست جدید به این بهونه پیدا کردم. در کنار همه ی این ها کلی چیز یاد گرفتم. اگه بهم بگند مهم ترین نکته ای که از مافیا یاد گرفتی چیه؟ می گم حقیقت همیشه در مقابل چشم ما وجود داره! این ما هستیم که اون رو می بینیم یا چشممون رو به روی اون می بندیم و می گیم نه مهم نیست!

پلیر ها یا بازیکنان مافیا

نقش خوب و بد نداریم، بازیکن خوب و بد داریم!

این ما هستیم که به نقش ها هویت می دیم. مهم نیست قابلیت نقشمون چی باشه، باید خودمون خوب بازی کنیم. خیلی موقع ها بازی رو بازیکن هایی در میارند که نقششون شهروند ساده یا مافیای ساده است. داستان اینه که افراد به نقش ها ارزش می دند. بعضی نقش ها ممکنه امتیازاتی داشته باشند که مسیر درست رو براشون هموار تر کنه ولی شما با هر نقشی می تونی بهترین بازیکن باشی. یه معلم داشتیم می گفت هر شغلی که انتخاب می کنید، سعی کنید جزء دهک اول جامعه باشید. این طوری بازار کار و اینا مهم نیست، جامعه خودش میاد به سمت شما. شما به اون شغل ارزش می بخشید.

امید هست…

تا وقتی زنده ای و بازی تموم نشده، امید هست! زندگی باید کرد.

بعضی موقع ها خسته می شی ولی نباید نا امید شی. باید تا آخرین لحظه تلاشت رو بکنی. این جوری حداقل بعد بازی می تونی مثه ی گلادیاتور سرت رو بالا بگیری و بگی من همه ی زورم رو زدم. ایستاده مردن خیلی با شکوه تر از زانو زدنه! مافیا بهمون یاد می ده تنها راهی که به شکست منجر می شه، تلاش نکردنه!

تجربه ی مافیایی

زندگی معجونی از همه ی این هاست!

بعد بازی وقتی همه چی تموم میشه، وقتی مشخص می شه همه چی، پرده ها که کنار می ره و حقیقت آشکار می شه، باید سعی کنی هر اتفاقی افتاد رو فراموش کنی. فقط یاد بگیری و تجربه کنی، تجربه هات رو بذاری زیر پات و بلند تر بایستی. نمی شه برگشت و گذشته رو تغییر داد ولی می شه سعی کرد حال و آینده ی بهتری ساخت. 

مافیا یک بازی گروهی نقش آفرینی (role play) و هویت مخفی  (secret identity) است. در بازی‌های نقش آفرینی هر فرد معمولا ویژگی های یکی از شخصیت های بازی را می گیرد. و در طول بازی به ایفای نقشش می پردازد.

بازی مافیا در سرتاسر دنیا به شکل های مختلفی اجرا می گردد. قوانین کلی یکی هستند. اما در جزئیات تفاوت های زیادی دیده می شود. وجود شخصیت های مختلف در بازی و قوانین قراردادی بازی، گواه این ماجراست.
سال ۱۹۸۶ یک دانشجوی روانشناسی روسی به نام دیمیتری دیویدف این بازی را ابداع کرد. مافیا به تدریج همه ی دنیا را فرا گرفت.

چرا مافیا بازی کنیم؟

در بازی مافیا هر فرد یک نقش دارد. بسته به آن، باید برای تیمی که عضو هست، بازی کند. همین جا به یک نکته مهم بر می خوریم. علاوه بر مهارت ها و توانایی های فردی، به روحیه و کار تیمی نیاز است. شما باید با توجه به نقشتان در راستای اهداف تیمی فعالیت کنید.

بازی مافیا به بالابردن مهارت های اجتماعی نظیر ارتباط مؤثر برقرار کردن و سخنوری کمک می کند. به تقویت قوای استدلال، حل مسئله، تفکر هم‌گرا و واگرا نیز می پردازد. در کنار همه ی این موارد، یک تفریح دسته جمعی هم محسوب می گردد. اساساً تمرین ایفای نقش به بلوغ اجتماعی و فکری افراد کمک به سزایی می کند. کما اینکه تعدادی از متدهای درمانی روانشناختی از تکنیک ایفای نقش استفاده می کنند.

سوای موارد گفته شده، بازی مافیا باعث می شود شما با وجود تمام مشغله ها و دغدغه های ذهنی که ممکن است داشته باشید، برای لحظاتی از تمام آن ها فاصله بگیرید. خود را فارغ از آن ها احساس کنید.

خلاصه بازی:

در بازی مافیا در شروع بازی افراد به دو گروه تقسیم می گردند. بازی جدال اقلیت آگاه در برابر اکثریت ناآگاه است. در بازی اقلیت آگاه را مافیاها و اکثریت ناآگاه را شهروندان (ممکن است به آنها پلیس هم گفته شود) تشکیل می دهند. معمولا دو سوم شهر را شهروندان و یک سوم آن را مافیاها تشکیل می دهند.

پس از توزیع نقش، مافیا طی شب معارفه (در شب معارفه همه افراد چشم های خود را می بندند گویا که خوابیده اند) بیدار می شوند.  یکدیگر را می شناسند اما شهروندان در شب معارفه خواب مانده و آگاهی ای نسبت به بازی ندارند. پس از شب معارفه روز شده و همگی به نوبت شروع به صحبت می کنند. 

شهروندان و مافیاها

شهروندان سعی می کنند مافیاها را شناسایی کنند. اعضای مافیا سعی می کنند خودشان را شهروند جا زده و به دنبال مافیای فرضی باشند. بازی به دو فاز روز و شب تقسیم می گردد. در روز افراد با صحبت سعی می کنند که مافیا ها را شناسایی کنند. سرانجام برای خروج کسی که بیشترین شک را دارند که عضو مافیا هاست، به اجماع برسند. نهایتا رأی گیری شده و کسی که بیشترین رأی را بیاورد از بازی خارج می گردد.

در شب اعضای مافیا بیدار شده و یک نفر را به قتل می رسانند. در این بین تعدادی از افراد قدرت هایی دارند با توجه به نقششان که می توانند در طول بازی از آن استفاده کنند. اگر تمامی مافیاها حذف گردند، شهروندان برنده بازی می شوند. اگر تعداد مافیاها و شهروندان برابر شود، مافیاها برنده ی بازی خواهند بود.

البته امروزه بازی فقط از دو تیم شهروند و مافیا تشکیل نمی‌شود. جناح ها و تیم های دیگری به بازی ممکن است اضافه شوند. برای مطالعه نقش ها و توضیحات بیشتر سایر مقالات را دنبال کنید.

نکات حاشیه ای بازی مافیا:

– در سال ۱۹۹۸ کالینینگراد که مدرسه عالی وزارت امور داخلی روسیه هست یک دوره visual psychodiagnostics به عنوان دوره کمک آموزشی برگزار کرد که بر پایه بازی مافیا بود که هدف از آن توسعه توانایی های دانش آموختگان در استفاده از زبان بدن تا تسلط گفتار و مطالعه بر روی سیگنال های غیر شفاهی در غالب بازی و تفریح بود.

– در سال ۲۰۱۰ کتابی به نام” سیاره ” توسط Edvard Aslikyan که شامل قوانین و تاکتیک ها و اصول استراتژی بازی بود منتشر شد.

– محبوبیت ها و استقبال عوام و خواص از این بازی علمی و گروهی موجب شد که بازی مافیا جزو ۵۰ بازی برتر تاریخی و فرهنگی از سال ۱۸۰۰ تا کنون توسط سایت معتبر about.com معرفی شود.

– گفته می شود اوایل دهه ۸۰ بازی مافیا وارد ایران شده است.

شما مافیا را چگونه تعریف می کنید؟ از نظر شما مافیا چیست؟

الهام سروری در مجله دیجی کالا نوشت: احتمالا اگر در حال خواندن این مطلب هستید، یا از بازی مافیا به شدت لذت می‌برید و علاقه‌مندید که درباره‌ی آن بیشتر بدانید یا از آن متنفر هستید و تلاش می‌کنید با خواندن مطالبی از این دست، با این بازی گروهی آشتی کنید تا شاید بتوانید همچون سایر دوستان خود از دورهمی‌ها لذت بیشتری ببرید. در هر صورت جزو هر یک از این دو دسته باشید مطمئنا این مطلب برای شما جالب خواهد بود، چراکه به زودی با مطالعات انجام شده روی آن، حاشیه‌ها و تاریخچه‌ی این بازی آشنا می‌شوید. بنابراین ممکن است بازی مافیا به همان اندازه که برای محققان جالب است، برای شما هم جالب شود.

تاریخچه‌‌ی بازی مافیا

اولین چیزی که در تاریخچه‌‌ی این بازی محبوب قابل تامل است این است که این بازی توسط دیمیتری دیویدوف «Dmitry Davidoff» در سال ۱۹۸۷ و در بخش روانشناسی دانشگاه مسکو، بین یک دانشجو و یک استاد روانشناسی با لباس‌هایی رسمی برگزار شد. در جریان این تحقیق، دیمیتری در نامه‌ای به اندرو پلوتکین «Andrew Plotkin» بیان کرد که کل رویکرد بازی‌ای که او در حال ساخت آن است از مطالعات مدرسه‌ی روانشناسی لو ویگوتسکی و تست تورینگ «Tunings’ Test» نشأت گرفته است.

دیمیتری در این نامه بیان کرد که مجبور کردن بازیکنان به پذیرش اشتباهاتی که انجام داده‌اند یکی از دغدغه‌های اصلی او بوده است. او در آن نامه اظهار داشت که او همچنان در حال یافتن چیزهای جدیدی در بازی مافیا است و قضیه به طرز شگفت‌آوری اکتشافی است. ایده بازی دیمیتری ساده بود، جدال اقلیتی آگاه در مقابل اکثریتی ناآگاه در قالب درگیری یک گروه مافیا و شهروندانی بی‌گناه و ساده‌دل! بازی مافیایی که دیمیتری طراحی کرده بود، چند ویژگی اصلی داشت:

• مافیا امکان بازی با تعداد متفاوتی از بازیکنان‌ها را داشت.
• یادگیری قوانین بازی ساده بود.
• بازی نیازی به تجهیزاتی خاص نداشت و کاملا متکی به تعامل بین بازیکن بود.

او این بازی را توسعه داد تا تحقیقات روانشناسی را با وظایف خود در آموزش دانش‌آموزان دبیرستانی ترکیب کند. طبیعتا خیلی زود این بازی در سایر کالج‌ها و مدارس شوروی و همچنین در سراسر جهان محبوب شد. دیمیتری بعد از پایان تحصیلات در رشته روان‌شناسی، در همان دانشکده‌ی روان‌شناسی دانشگاه مرکزی مسکو مشغول تدریس شد و این فرصت مناسبی بود تا بازی ابداعی خود را گسترش دهد و آن را با اهداف تحقیقاتی بین دانشجویانش ترویج کند. در حالت کلی این تحقیقات علمی شروع گسترش بیشتر مافیا در فضای علمی و دانشگاهی بود. تا اینکه در سال ۱۹۹۸ بر اساس این بازی، کتابی درسی درباره ارتباطات غیرکلامی منتشر شد و در مدارس روسیه به‌منظور آموزش روش‌های مختلف خواندن، زبان بدن و سیگنال‌های غیرکلامی در قالب بازی تدریس شد.

بازی مافیا ترکیبی از بررسی‌های روانشناسی، همکاری، فریب، ارتباط، مشاهده، بیان دیدگاه، احساسات، توانایی قضاوت، تفکر ریاضیاتی و منطقی است.

در ژانویه سال ۱۹۹۹ یک دانشجوی دیگر از دانشگاه دولتی مسکو به نام الکس تراسو، اولین وب‌سایت رسمی بازی مافیا را تأسیس کرد. این وب‌سایت نقش مهمی در علمی‌تر شدن این بازی و ظهور نقش‌های جدید در آن داشته است. در سال ۱۹۹۷ شخصی به نام اندرو پولکین با تغییراتی در این بازی و شبیه‌سازی نقش‌های مافیا و شهروند به گرگینه و روستایی، بازی «گرگینه» (werewolf) را ساخت که دستورالعمل‌های آن هم تا حد بسیار زیادی شبیه بازی مافیای دیمیتری بود. جالب است بدانید که مافیا یکی از ۵۰ بازی رومیزی مهم و محبوب تاریخی- فرهنگی از سال ۱۸۰۰ تا به امروز است.

بازی مافیا و جنبه‌های رفتارشناسی آن

مافیا یک بازی گروهی پویا، همراه با اطلاعات جزئی است. در این بازی فکری، اقلیت بازیکنان (مافیا) اطلاعات مهمی را پنهان می‌کنند (مافیا هویت همتایان خود را می‌دانند)، در حالی که اکثر بازیکنان (شهروندان) سعی می‌کنند این افراد نفوذی را پیدا کنند. از همین منظر هم، بازی مافیا تضاد بین یک اقلیت آگاه و اکثریت ناآگاه را مدل می‌کند، بنابراین یک عدم تقارن اطلاعاتی در محیطی خیالی (شهر) ایجاد می‌کند. کوین اسلاوین «Kevin Slavin»، در مقاله‌ای با نام «چرا فن‌آوران جوان می‌خواهند گرگینه شوند؟» بازی مافیا را بازی‌ای همراه با تعامل بین اطلاعات و پویایی اجتماعی نامیده است.

همانطور که می‌دانید در مافیا، بازیکنان از طریق محتوای گفتار و حرکات مملو از ابهام در کنار تفکر استدلالی، نقش دیگری را حدس می‌زنند.

«تو مافیا هستی! یا تو مافیا هستی؟» یک ضربه یا در مواردی سوالی معمولی است که بازیکنان در طول بازی از یکدیگر می‌پرسند. این یک تحریک عاطفی معمولی در بازی‌هایی از نوع مافیایی است، اما هم‌زمان شروعی برای درک، ایجاد بحث و تعاملات اجتماعی در اطراف بازیکنان و شنیدن استدلال‌های آن‌ها است. بازی مافیا ترکیبی از بررسی‌های روانشناسی، همکاری، فریب، ارتباط، مشاهده، بیان دیدگاه، احساسات، توانایی قضاوت، تفکر ریاضیاتی و منطقی است.

چرا بازی مافیا برای تحقیقات روانشناسی جالب است؟

انسان‌ها موجودات بسیار پیچیده‌ای هستند. ما انسان‌ها، افکار و اندیشه‌های خود را به شکلی یکسان بیان نمی‌کنیم، احساسات یکسانی را تجربه نمی‌کنیم و متفاوت از یکدیگر بازی می‌کنیم. جالب است بدانید که مافیا شباهت‌های زیادی به جریان‌های واقعی در زندگی دارد. در زندگی واقعی ما انسان‌ها ائتلاف های مختلفی را ایجاد می‌کنیم که اطلاعات بین گروهی در آن‌ها جزئی است. برخی از نمونه‌های معروف چنین ائتلاف‌هایی شامل کارگران و مدیران، دانش‌آموزان و معلمان و سهامداران مختلف یک شرکت است.

به عنوان مثال در یک شرکت هر کدام از این ائتلاف‌ها می‌توانند سهم شخصی خود را از مقدار اطلاعات، نحوه‌ی جمع‌آوری اطلاعات به سبک خود، ارتباط با یکدیگر، تعلق به ائتلاف‌های مختلف، تصمیم‌گیری و انجام اقدامات لازم مخصوص به خود را داشته باشند. در همین راستا ماهیت گیم پلی مافیا هم تعاملات بین فردی است که در آن بازیکنان انواع مختلفی از اطلاعات، سبک‌های ارتباطی و ویژگی‌های عملکردی را رو می‌کنند.

به همین دلیل هم درک رفتار افراد در تیم‌هایی که می‌توانند مشارکتی یا رقابتی باشند در بحث مدیریت سازمانی اهمیت حیاتی دارد. همچنین توانایی درک رفتار فردی و تخمین زمانی که افراد ممکن است به دیگران مشکوک باشند برای جلوگیری از شکست اعتماد در میان تیم‌ها یا سایر روابط اجتماعی ضروری است. حتی جالب است بدانید که برخی از محققان از مافیا برای تحقیقات در زمینه‌ی هوش مصنوعی و یادگیری ماشین استفاده کرده‌اند، در حالی که برخی دیگر این بازی را گزینه‌ای ایدئال برای تحقیقات در مدل‌سازی‌های ریاضی در نظر گرفته‌اند.

در مقابل پایگاه خبری اصولگرا با تیتر «بازی «مافیا» با سبک زندگی ما چه می‌کند؟» نوشت: بسیاری از بازی‌های فکری موجود، اثرات منفی بر سبک زندگی و چه بسا جامعه دارند و می‌توانند به صورت هدفمند جامعه را به سمت و سویی که می‌خواهند ببرند، مثل بازی مافیا.

به گزارش مشرق، مدتی است که بیشتر اسم بازی «مافیا» به گوش می‌رسد. تقریباً ۴ سال پیش یکی از شبکه‌های تلویزیونی برنامهٔ «شهروند و مافیا» را با حضور چند سلبریتی روی آنتن برد و نام این بازی را بیشتر سر زبان‌ها انداخت. بعد از آن شبکه‌های نمایش داخلی هم به میدان آمدند و تم‌های مختلفی از برنامه ساختند. با «احسان رحمانیان» عضو هیئت عامل اسباب‌بازی ایران و عضو تولیدکنندگان این صنف به گفت‌وگو نشستیم تا کمی دربارهٔ بازی مافیا برایمان بگوید.

بازی ابزار تربیت و پرورش، نه صرفاً سرگرمی

اسلام بازی را از چندین جنبه برای فرد و در تربیت او مهم می‌داند: ۱. تربیت جسمانی (افزایش قدرت بدنی، ورزیدگی و توانمندی)؛ ۲. تربیت عقلانی (افزایش قدرت تشخیص، ارزیابی و قضاوت)؛ ۳. تربیت عاطفی (برای ایجاد شخصیتی قوی و سالم)؛ ۴. تربیت اخلاقی (آموزش صفات پسندیدهٔ اخلاقی و اجتماعی و آشنایی با راه و رسم زندگی)؛ ۵. تربیت اجتماعی (آموزش همکاری، مبارزه و نظام و انتظام زندگی، مقید بودن به برنامهٔ زمان‌بندی‌شده و دقت عمل).

حالا تصور کنید در یک بازی با تمام اثر و اهمیتی که گفتیم، به جای پرورش اخلاقیات و رفتارهای پسندیده برای یک زندگی سالم، فرد را ترغیب کنیم به اینکه حرفه‌ای‌تر دروغ بگوید و لو نرود! این بازی چه اثراتی بر آینده و روابط فردی و اجتماعی فرد خواهد گذاشت؟ آیا به این نکته فکر کرده‌ایم؟

به راستی بازی مافیا چه دردی از جوان ما دوا می‌کند؟

مافیا و پرورش مهارت دروغ‌گویی

چندی پیش «حسین مهری» بازیگری که در دو مجموعهٔ بازی مافیا در شبکهٔ نمایش خانگی حضور داشت، در صفحهٔ اینستاگرام خود از این برنامه‌ها خداحافظی کرد. او که این فضاها را مناسب خود نمی‌دانست، گفت: «به عقیدهٔ من این بازی با یک سیاست نادرست وارد کشور شده؛ بازی‌ای که تفرقه‌انداز است و مهارت دروغ گفتن را در افراد رشد می‌دهد.».

پیش از مهری، «جهانگیر الماسی» بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون نیز از ترویج این بازی انتقاد کرده بود: «بازی مافیا چه دردی از جوان ما درمان می‌کند؟ با این برنامه دارند به ظواهر و چهره و قیافه اصالت می‌بخشند. این بازی همه‌اش کلاهبرداری و دروغ و کلک و نیرنگ است. همهٔ این‌ها به مرور وارد عرصه‌های اجتماعی و سیاسی ما شده.». به گفتهٔ الماسی از ده‌ها سال پیش بازیگران بعد از اتمام کار سر صحنه می‌مانده‌اند و ساعت‌ها مافیا بازی می‌کرده‌اند.

با چه توجیهی مافیا به تلویزیون رفت؟

بازی مافیا را یک بازی‌ساز روس طراحی کرده است. این بازی تم ایتالیایی-مافیایی دارد. به خاطر جذابیتش، صداوسیمای ما هم برایش برنامه‌سازی کرد که با یک عده سلبریتی در بهترین ساعت روز در شبکهٔ نسیم پخش می‌شد. رحمانیان در بیان مضرات این بازی می‌گوید: «مافیا شارلاتانسیم و دروغگویی، و از طرف دیگر بی‌حیایی و پرده‌دری را ترویج می‌کند. چون در این بازی اغلب موقع اثبات خود، احترام بزرگترها خدشه‌دار می‌شود. ضمناً دروغ‌پردازی را در ضمیر ناخودآگاه افراد جا می‌اندازد. این بازی هیچ چیز مثبتی ندارد. چرا صداوسیما یک اتاق فکر ندارد که تعیین کنند کدام بازی‌ها برای انتشار از تلویزیون مناسبند و آیا با فرهنگ و تیپ شخصیت ایرانی‌ها هم‌خوانی دارند یا نه؟».

بازی‌ها با چه استانداردی وارد کشور می‌شوند؟

به تازگی یک بازی کارتی به نام «شب‌پرهٔ متقلب» در کافه‌گیم‌ها مطرح شده که به شدت مورد استقبال جوانان قرار گرفته. این بازی ۳ قانون جالب دارد که کل بازی را پیش می‌برد: ۱. افراد بتوانند کارت‌های همدیگر را بدزدند؛ ۲. بتوانند دروغ بگویند؛ ۳. بتوانند تقلب کنند.

حجم وسیعی از این بازی‌ها در حال ورود به کشور هستند و اثرشان را در ضمیر ناخودآگاه فرد می‌گذارند. جالب است بدانید آلمان در مسابقات مافیا جایزه گرفته. اما با این حال ترویج این بازی در آلمان ممنوع است. چون آلمان به شدت در مورد بازی‌هایش سخت‌گیر است و استانداردهای سختگیرانه‌ای را برای بازی‌ها در نظر می‌گیرد. در حالی که به گفتهٔ رحمانیان «در کشور ما عملاً هیچ ارگانی هیچ استانداردی روی بازی‌ها لحاظ نمی‌کند. کانون پرورش فکری کودکان هم که باید بازوی اجرایی در ماجرای بازی‌ها باشد، تبدیل به یک ارگان تجاری شده که صرفاً لیبل می‌فروشد.».

نمونه‌ای از عروسک‌هایی با ظاهر نامتعارف

وقتی قانون نباشد، سلیقه حاکم می‌شود

رحمانیان می‌گوید: «وقتی واردات اسباب‌بازی آزاد بود، سازمان استاندارد و کانون پرورش فکری بر اسباب‌بازی‌ها نظارت می‌کردند و اگر یک محصول از فیلتر اینها رد نمی‌شد، گمرک به ما اجازهٔ واردات نمی‌داد. سال ۱۳۹۳ یک آدم‌آهنی وارد کردم که با صدای خیلی ضعیفی می‌گفت «Fire» (آتش) و آهنگ خیلی ضعیفی هم پخش می‌کرد. کانون، آن را رد کرد و گفت برای بچه‌ها ضرر دارد. ولی الان متأسفانه در تهران عروسک باربی و عروسک‌های شیطان‌پرستی با لباس‌های بسیار ناهنجار و نامتعارف تولید می‌شود که هیچ هم‌خوانی با فرهنگ و اعتقادات ما ندارد. نظارتی هم بر این امر وجود ندارد. اصلاً قانونی وجود ندارد. این موارد تناقضات بزرگ این حوزه هستند.».

منچ یک بازی فردمحور است که به کودک می‌گوید: «فقط به فکر خودت باش!»

«منچ» این نوستالژی ویرانگر!

بسیاری از بازی‌های فکری اثرات منفی بر جامعه دارند و می‌توانند به صورت هدفمند جامعه را به سمت و سویی که می‌خواهند ببرند. رحمانیان با بیان این نکته بازی منچ را مثال می‌زند که آلمان ۸۸ سال پیش به ایران وارد کرد: «منچ یک بازی فردمحور است و جامعه را به سمت فردمحوری می‌برد. با این تاکتیک که حریف را با خودخواهی کامل بزنید تا خانه‌های خودتان را پر کنید. منچ این گزاره را در ضمیر ناخودآگاه فرد می‌نشاند که «فقط به فکر خودت باش!». افراد با این انگارهٔ ذهنی وقتی بزرگ می‌شوند، ممکن است در صف مرغ و گوشت هم همدیگر را بزنند. این طور نیست که ما به عنوان ایرانی بی‌فرهنگ باشیم. بلکه خودمان به دست خودمان چیزهایی برای بچه‌هایمان ساخته‌ایم که به تدریج نتایجش را می‌بینیم. این اقدامات فرهنگی در ضمیر ناخودآگاه بچه‌های ما اثر می‌گذارد. در نوجوانی و جوانی دیگر نمی‌توان تغییر آنچنانی در آن ایجاد کرد، با مشاوره درمانش کرد یا با کتاب‌های دینی به آن جهت داد.».

بازی‌سازان ایرانی مشغول کارند و مسئولان مشغول کم‌لطفی!

مسئولان از بازی‌های فاخر داخلی حمایت کنند

در مقابل تمام بازی‌های ویرانگری که در حال حاضر وجود دارند، بازی‌های جذاب و در عین حال آموزنده و سازنده‌ای طراحی و ساخته شده که در سایهٔ کم‌لطفی مسئولان کمتر دیده می‌شوند. مثلاً به جای بازی مونوپولی، بازی‌سازان ایرانی بازی «مونوپولی۱۴۰۰» را ساخته‌اند که مفاهیم و ارزش‌های پولیِ ایرانی و اسلامی را تفهیم می‌کند، مثل قرض، وام مضاربه، وام قرض‌الحسنه و…؛ در این بازی وقتی بچه‌ها ربا می‌گیرند، در دور سوم بازی قطعاً می‌بازند. ولی در بازی مونوپولی اصلی، قرض‌دادن ممنوع است. با این حال این بازی به راحتی در ایران فروخته می‌شود.

رحمانیان در پایان می‌گوید: «از سال ۱۳۹۷ تولیدات اسباب‌بازی به‌صورت قارچ‌گونه افزایش یافته، چون وارداتش ممنوع یا محدود شده. اما هیچ قانون، نظارت یا ممنوعیتی در تولید اسباب‌بازی وجود ندارد. مسئولین در حرف از تولیدات ما استقبال می‌کنند، ولی اینکه کاری بکنند و قانونی بنویسند مهم است. خوراک بچه‌ها و نسل‌های بعدی ما نباید بدون قانون باشد. سلبی هم نمی‌شود عمل کرد. اگر بگوییم نباید فلان اسباب‌بازی را تولید کنید، شاید ده‌ها هزار نفر در ایران بیکار شوند. باید هیئتی از صنف و متخصصان دانشگاهی مرتبط، به تولیدات اسباب‌بازی جهت بدهند.».