به گزارش ایتنا و به نقل از HealthDay، این پژوهش که ۲۶ ژانویه در نشریه JAMA Network Open منتشر شده، نشان میدهد استرس طولانیمدت سطح التهاب بدن را بالا میبرد و همین فرایند، طول عمر افراد را کاهش میدهد.
پژوهشگران در این مطالعه، نمونههای خونی بیش از ۱۵۰۰ نفر از ساکنان منطقه سنتلوئیس را طی ۱۷ سال بررسی کردند و دو پروتئین مرتبط با التهاب یعنی پروتئین واکنشی C (CRP) و اینترلوکین-۶ را اندازهگیری کردند.
این شاخصها زمانی که پاسخ استرسی بدن بارها و بارها فعال میشود، در خون بالا میمانند و نوعی «رد پای زیستی» از استرس مزمن به جا میگذارند. تیم تحقیق دریافت افرادی که دههها با استرس زندگی کردهاند (از سختیهای دوران کودکی و تروما گرفته تا تبعیض و مشکلات مالی) در سالهای بعدی زندگی سطح التهاب بالاتری دارند و همین افزایش التهاب با طول عمر کوتاهتر گره خورده است.
در طول دوره مطالعه، حدود ۲۵ درصد از شرکتکنندگان سیاهپوست جان خود را از دست دادند، در حالی که این رقم در میان سفیدپوستان حدود ۱۲ درصد بود. محققان برآورد کردند که استرس و التهاب تقریباً ۴۹.۳ درصد از این تفاوت را توضیح میدهد؛ عددی که نشان میدهد تقریباً نیمی از شکاف مرگومیر بین این دو گروه را میتوان به همین عوامل نسبت داد. رایان باگدان، نویسنده ارشد مقاله و استاد علوم روانشناسی و علوم مغز در دانشگاه واشینگتن در سنتلوئیس، میگوید این شاخصهای خونی در واقع «عواقب» رویدادهای استرسزای طول زندگی را قابل مشاهده میکنند.
.jpg)
نتایج، فرضیه معروف «weathering» را تقویت میکند؛ ایدهای که میگوید فشار دائمی زندگی در یک جامعه نابرابر، در طول زمان بدن را فرسوده میکند. آرلاین جرونیموس، استاد دانشگاه میشیگان و طراح این نظریه که در این پژوهش حضور نداشت، معتقد است حتی همین نتایج هم احتمالاً مسئله را دستکم گرفتهاند؛ چرا که «برخی از افرادی که بیشترین فرسودگی را تجربه کردهاند، پیش از این مطالعه از دنیا رفتهاند.» او بهویژه سنین ۳۵ تا ۶۰ سال را سختترین و پر استرسترین دوره زندگی برای گروههای به حاشیه راندهشده توصیف میکند.
جرونیموس همچنین تأکید میکند که این مطالعه بیشتر بر رویدادهای بزرگ زندگی تمرکز داشته و فشارهای روزمرهای مثل بیاحترامیهای تکرارشونده یا لزوم تغییر لحن، ظاهر یا رفتار برای تطبیق با محیطهایی عمدتاً سفیدپوست را بهخوبی اندازهگیری نکرده است؛ فشارهایی که او از آنها با تعبیر «مشتهای روزمره به صورت» یاد میکند.
بر اساس آمار سال ۲۰۲۳، امید به زندگی سیاهپوستان آمریکایی حدود ۷۴ سال بوده است. در مقابل، سفیدپوستان به طور متوسط عمر طولانیتری دارند و آمریکاییهای آسیایی با امید به زندگی حدود ۸۵ سال در صدر قرار میگیرند. لیندا مارتینز، استاد و پژوهشگر حوزه عدالت سلامت در UConn Health که در این مطالعه مشارکت نداشته، میگوید این یافتهها بار دیگر اثرات مخرب نژادپرستی را برجسته میکند و تأکید میکند که «یک کلاس مدیریت استرس» بههیچوجه نمیتواند چنین شکاف عمیقی را برطرف کند. به گفته او، این نتایج شاهدی مهم است بر این واقعیت که نژادپرستی، محرک اصلی نابرابریهای نژادی در سلامت و مرگومیر است.