روز موش کور صحرایی (Groundhog Day) هر سال دوم فوریه (۱۳ بهمن) برگزار می‌شود و آمریکایی‌ها منتظر می‌مانند تا ببینند آیا این حیوان بامزه سایه‌اش را می‌بیند یا نه.

به گزارش ایتنا و به نقل از HealthDay News، این سنت از سال ۱۸۸۶ در پنسیلوانیا آغاز شد، زمانی که اولین «فیل پنکسوتاونی» (Punxsutawney Phil) به عنوان پیشگوی رسمی تاج‌گذاری شد. اولین جشن رسمی هم در ۱۸۸۷ برگزار گردید. این تاریخ دقیقاً نصف راه بین انقلاب زمستانی و اعتدال بهاری است و ریشه در جشنواره‌های اروپایی و آیین‌های مذهبی دارد.

مهاجرران آلمانی در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ این رسم را به آمریکا آوردند. در اروپا، از جوجه‌تیغی و گورکن برای پیش‌بینی بهار استفاده می‌کردند، اما در پنسیلوانیا، موش کور صحرایی انتخاب شد. شلدون اوئن، متخصص حیات وحش دانشگاه ویرجینیای غربی، می‌گوید: «بعضی‌ها به آن groundhog، بعضی woodchuck و بعضی whistle pig می‌گویند؛ نام‌هایی که از جثه‌ی تنومند و صدای سوت‌مانند یا «چاک» آن می‌آید.»

 

هرچند داستان سایه ریشه تاریخی دارد، اما کارشناسان می‌گویند پایه‌ی بیولوژیکی واقعی پشت ایده‌ی بهار زودهنگام وجود دارد. اوئن توضیح می‌دهد: «این پیش‌بینی نه بر اساس سایه، بلکه بر یافتن جفت برای جفت‌گیری بهاری است. نرها و ماده‌ها در لانه‌های جداگانه زمستان‌گذرانی می‌کنند، پس نرها باید ماده‌ها را جستجو کنند. اگر ماده‌ها هنوز خواب زمستانی داشته باشند، بهار کمی تأخیر می‌افتد.»

موش‌های کور صحرایی تابستان را به چاق شدن می‌گذرانند و در خواب زمستانی ۳ تا ۶ ماهه، ۵۰ درصد وزن‌شان را از دست می‌دهند. هر ماده سالی یک بار ۳ تا ۵ توله به دنیا می‌آورد.

این بزرگ‌ترین عضو خانواده سنجاب‌های زمینی است، با وزن ۲ تا ۶ کیلوگرم، که در سراسر آمریکای شمالی نزدیک مزارع، جنگل‌ها و تپه‌های علفی زندگی می‌کند. رژیم غذایی‌شان شامل شبدر، علف، محصولات کشاورزی و گیاهان است. اوئن می‌افزاید: «هرچند بیشتر روی زمین دیده می‌شوند، بالارفتن و کندن لانه عالی هستند و شبکه‌های زیرزمینی پیچیده‌شان پناهگاهی برای خرگوش، اسکانس، راکون، روباه، مار، سمور و سنجابچی است.»

روز موش کور صحرایی یادآوری شگفت‌انگیزی از واکنش حیوانات به تغییرات فصلی است و هنوز هم میلیون‌ها نفر را سرگرم می‌کند، حتی اگر پیش‌بینی آن همیشه دقیق نباشد!